Άννα Παπαδημητρίου – Τσάτσου: “Γιατί αποχωρώ από τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ”
![](https://faretra.info/wp-content/uploads/2024/01/SYRIZA-16-1-1-768x480-1-1.jpg)
![](https://faretra.info/wp-content/uploads/2024/01/papadimitriou.jpg)
Στον Σύριζα πήγα τον καιρό της Συμφωνίας των Πρεσπών και συμμετείχα ως υποψήφια ευρωβουλευτής μετά την τιμητική πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Η προσέγγισή μου με τον Σύριζα προήλθε από προσωπική μου πρωτοβουλία σε μία εποχή που η πολιτική δυσοσμία στη χώρα και η τεράστια κρίση στην κοινωνία με είχαν ευαισθητοποιήσει έντονα από καιρό. Ο καθένας έχει τον χαρακτήρα του, τη ζωή του, την κοινωνική του ένταξη, τις ρίζες του, τα βαρίδια του και εντέλει τη συνολική προσωπικότητά του ΠΟΥ ΜΕ ΑΥΤΗ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ. Αυτά τα διαφορετικά δεδομένα κάνουν τη συμπερίληψη του καθενός και της καθεμιάς μας σε έναν πολιτικό οργανισμό μοναδική διαδικασία.
Πάντως, το όποιο καινούργιο πολιτικό σχήμα για να πείσει οφείλει να είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καινούργιο. Όταν συγκροτείται από στελέχη πρώτης γραμμής που μέχρι χθες από κοινού με εκείνα που παρέμειναν στον Σύριζα συναποφάσιζαν σχεδόν πάντοτε ομόφωνα για τα πιο κρίσιμα ζητήματα, τόσο κατά τη διακυβέρνηση όσο και μετά μέχρι την εκλογική ήττα, πώς αλήθεια μπορούν να πείσουν για το καινούργιο, όσο και αν προσπαθούν να αρθρώσουν έναν σοβαρό πολιτικό λόγο; Για να αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα, πώς γίνεται να έχει περάσει ΟΜΟΦΩΝΑ από την ΚΕ η δυνατότητα να είναι υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, πολίτης μη μέλος του κόμματος ή μέλος της ΚΕ; Η επιπολαιότητα κάποιες φορές έχει ολέθριες συνέπειες πολύ σοβαρότερες από τον προσωπικό ορίζοντα του κάθε στελέχους ξεχωριστά, όπως ζούμε τον τελευταίο καιρό.
Παραμένω στην πολιτική οικογένεια των ανθρώπων εκείνων που θεωρούν πως σήμερα με όρους αρκετά σκληρούς εντείνονται οι ανισότητες, πολλαπλασιάζονται σε γνωστά, αλλά και σε αχαρτογράφητα πεδία, και έτσι μία συνολική, εφαρμόσιμη πρόταση για δικαιότερη κοινωνία είναι το ζητούμενο όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο. Όσο όμως οι δυνάμεις αυτής της πολιτικής οικογένειας (αριστερά, σοσιαλδημοκρατία και οικολογία) μένουν κατακερματισμένες με σαθρή πολλές φορές πολιτική ταυτότητα, με αρχηγισμούς και προσωπικές ατζέντες, το μέλλον της όποιας αλλαγής για τους πολίτες είναι ζοφερό.
Η συγκρότηση ενός ολοκληρωμένου και αξιόπιστου αφηγήματος παραμένει διακύβευμα και μία δύσκολη εξίσωση παγκοσμίως. Μόνο που τα κενά στην πολιτική δεν μένουν αναπάντητα από την κοινωνία. Στον τόπο μας προστίθενται οι ιδιαιτερότητες και τα κακώς -διαχρονικά- κείμενα, με αποτέλεσμα να φαντάζει σχεδόν αδύνατο να αρκεί η πολιτική αλλαγή για να λυθούν όλες οι παθογένειες που τόσο συχνά επικαλείται το σύνολο του πολιτικού συστήματος, χωρίς ούτε να μπορεί ούτε όμως νομίζω και να θέλει να διορθώσει. Οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να μονοπωλούνται από το μπλοκ των συντηρητικών δυνάμεων, αλλά πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος του προγράμματος της ευρείας προοδευτικής παράταξης, ενός προγράμματος που θα προκύψει από κοινωνικές και πολιτικές συγκλίσεις προς όφελος φυσικά των πολιτών και της χώρας.