Σύντομη βιβλιοκριτική για το βιβλίο του Δ. Διαμαντόπουλου “Οι λέξεις που δεν χόρτασα”

Faretra.info

24/01/2026, 11:05

γράφει η Ολυμπία Αντωνιάδου*

Ο Διονύσης Διαμαντόπουλος δεν αρκείται σε μια απλή αντιπαραβολή ανάμεσα στο κείμενο και το ιστορικό του πλαίσιο, αλλά προχωρά σε αυτό που ο Pageaux αποκαλεί μια παράκαμψη, μέσω της Ιστορίας, συνδέοντας την κειμενική παραγωγή με την ιστορική διαδικασία.

Μέσα από την επαναφήγηση των ιστορικών γεγονότων της Κατοχής και του εμφυλίου, που αποτελεί, σύμφωνα με τον Misztal, μια μορφή «μνημόσυνου», μια απόπειρα διαπραγμάτευσης μεταξύ ανταγωνιστικών εκδοχών, αποφεύγει την παγίδα των επώδυνων στερεότυπων, απότοκων µιας απλουστευτικής κατηγοριοποίησης και γενίκευσης, που συχνά οδηγεί σε µια παραποιηµένη θέαση του Άλλου που ευνοεί τις προκαταλήψεις.

Ο Διονύσης Διαμαντόπουλος διαβιβάζει αυτό που η Hirsch αποκαλεί την πληγωμένη μεταμνήμη και, μέσα στη δίνη ενός διαγενεαλογικού τραύματος, το αναδιηγείται επαναφέροντας λογοτεχνικά το παρελθόν στο παρόν και επιδιώκοντας ένα διαφορετικό μέλλον. Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας προσφέρει στους περιπλανώμενους στον λαβύρινθο της εποχής αναγνώστες του, ως άλλον μίτο, σύντομα αποσπάσματα από την ελληνική λογοτεχνία στην αρχή κάθε κεφαλαίου, αναδεικνύοντας τον διαχρονικό χαρακτήρα του θέματος.

Η αναπλαισίωση της ιστορικής μυθιστορίας που επιχειρεί ο Διονύσης Διαμαντόπουλος, σε συνδυασμό με κάποιες υποψίες στοιχείων πρωτότυπης αυτομυθοπλασίας που εγείρονται, ωθούν τους αναγνώστες του σε μια απνευστί ανάγνωση 507 σελίδων, γεμάτες «λέξεις που δεν χόρτασαν»… Για να καταλήξουν στο ότι «η επίσημη ιστορία δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων που είναι και τα άμεσα θύματα των ιστορικών και πολιτικών αποφάσεων», όπως υποστηρίζει και η Emine Yeşim Bedlek.

Μυθιστόρημα που, κατά τη γνώμη μου, προσφέρεται για κινηματογραφική διασκευή.

*Καθηγήτρια Σύμβουλος

Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

–