«Μόνη και μοναδική ταξιδιώτης  στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Βέροιας…» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

«Προτιμώ να επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη με τρένο, όχι μόνο γιατί μου αρέσει περισσότερο αυτό το Μέσο, και επειδή βρίσκεσαι κατευθείαν κοντά σε στάση του Μετρό, πράγμα που δε συμβαίνει με τα ΚΤΕΛ.

Αυτή τη φορά θα έπαιρνα το τρένο των 21. 27, ώστε να έχω περισσότερο χρόνο για να δω τους δικούς μου ανθρώπους.

Τετάρτη 19 Αυγούστου.

Πήρα ταξί.
 Ο χωμάτινος δρόμος με κατεύθυνση προς τον σιδηροδρομικό σταθμό και έξω από αυτόν σκοτεινός, μηδέν  φωτισμός.

Δρόμος  με οδόστρωμα γεμάτο επικίνδυνες παγίδες…

Μόνο κάτι σκυλιά φάνηκαν κουνώντας τις ουρές τους…

Αν και στην αρχή τρόμαξα λιγάκι, στη συνέχεια κρατώντας την ψυχραιμία μου, γνωρίζοντας από ζώα η ίδια προσωπικά, διαπίστωσα ότι είναι εντελώς ακίνδυνα και κατευθύνθηκα προς την πλατφόρμα του σταθμού.

Εκεί όμως, αρχίζω και φοβάμαι πραγματικά!

Δεν υπάρχει κανείς!

Κανένας ταξιδιώτης, παρά μόνον εγώ.

Ούτε φύλακας, ούτε κάποιος υπάλληλος που θα μπορούσε να βοηθήσει, αν χρειαζόταν.

Η μόνη ταξιδιώτης για  τη γραμμή των 21.27 και αυτό με καθιστούσε πραγματικά ευάλωτη…

Ο κάθε άνθρωπος σε παρόμοια περίπτωση θα μπορούσε να σκεφτεί ότι κάποιος κίνδυνος ελλοχεύει κάπου, που δε φαίνεται…

Πες ότι έρχεται… εμφανίζεται από το πουθενά ένας άστεγος, ένας τοξικομανής, που βρήκε καταφύγιο προσωρινά εκεί ή μόνιμα.

Και το χειρότερο!

Να έρθει κάποιος άλλος με διαθέσεις ακόμη χειρότερες, λίγα ακούμε που γίνονται και την πληρώνουν οι γυναίκες;

Φόβος, έντονη ανασφάλεια, τρομερή…

Κάθε λεπτό περνούσε αργά, βασανιστικά…

Απελπισία!

Μήπως να πάρω ταξί και να γυρίσω πίσω στο σπίτι;
Ναι, αλλά αύριο θ’ αργήσω στη δουλειά!

Στην αρχή θα ήθελα πολύ να βρω κάποιον συνταξιδιώτη, αλλά μετά παρακαλούσα μη φανεί κάποιος να στρίβει από το σκοτεινό σημείο του δρόμου.

Ποιος ξέρει τι θα ήταν αυτός ο άλλος…

Τα παντζούρια του εκδοτηρίου μισόκλειστα, παλιά με φθορές στα τζάμια και σπασίματα, να σκέφτεσαι μήπως κάποιος άνθρωπος είναι μέσα.

Ο φόβος γεννάει παράλογα συναισθήματα που όμως στη ζωή πολλές φορές γίνονται πραγματικότητα…

Αμέσως τηλεφώνησα στη μαμά μου. Να μιλάμε, να μη σκέφτομαι αρνητικά… 

ΠΡΟΣΟΧΗ

«Ο χώρος φυλάσσεται»

Έτσι γράφει ένα χαρτί, κολλημένο πάνω στο τζάμι της κλειστής, εγκαταλελειμμένης πόρτας του εκδοτηρίου.

Και αναρωτιέσαι:

Υπάρχουν πράγματι κάμερες; Κι αν υπάρχουν τις ελέγχει κανείς;
Εδώ δεν παρακολουθούνταν όταν συγκρούστηκαν τα τρένα στα Τέμπη.

Περίμενα 12 λεπτά μόνο κι όμως… 

Ευτυχώς ήρθε στην ώρα του το τρένο και δεν συνέβη κάτι κακό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί μία άλλη φορά σε κάποιον άλλον.

Και αυτή η άλλη φορά, μία να συμβεί, φτάνει…

Αν ήταν ανοιχτό το εκδοτήριο, όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά για τους ταξιδιώτες.

Θα έμπαινες μέσα.

Θα μπορούσες να ρωτήσεις αν το τρένο έχει καθυστέρηση και αν έχει γιατί και πόσο θα αργήσει και λοιπά…

Θα ένιωθες απόλυτα ασφαλής και ήρεμος.

Τώρα;

Τώρα το τοπίο έμοιαζε σαν να ήταν από σκηνή τρόμου…

Έβλεπα φώτα από αυτοκίνητα, όμως ήτανε από την άλλη πλευρά .

Δεν θα μπορούσα να φωνάξω βοήθεια και να μ’ ακούσει κάποιος…

Το τρένο όταν έρχεται, ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος και δεν ξέρεις σε ποια γραμμή θα έρθει, δεν υπάρχει κάποια ένδειξη.

Εγώ γνωρίζω ότι στην τρίτη γραμμή, στην τρίτη πλατφόρμα θα σταματήσει το τρένο…

Σκέφτηκα αν ήταν κάποιος από άλλη χώρα, από άλλη πόλη;

Στα εκδοτήρια θα σου έλεγαν σε ποια γραμμή να περιμένεις …

Αυτό συνεχίζει να γίνεται , όπου υπάρχουν εκδοτήρια

Σου δίνουν και αυτή την πληροφορία…

Δεν θα αναρωτιόσουν μόνος σε έναν σταθμό εγκαταλελειμμένο, μήπως πέρασε νωρίτερα, μήπως δεν θα έρθει, μήπως δε με δούνε που είμαι μόνη και δε σταματήσει;

Οι επιβάτες ήταν λιγοστοί, έως μετρήσιμοι.

20 άτομα σε όλο το τρένο .

Λιγότερα βαγόνια.

Υποβαθμισμένες υπηρεσίες…

Με εξοργίζει αυτός ο κυνισμός.

Δεν έχουν όλοι την ευχέρεια!

Δεν θα βάλουνε την κάρτα σε κάποιο site, αν δεν είναι εξοικειωμένοι οι άνθρωποι και φοβούνται κιόλας κάποιοι μην τους κλέψουν τα λεφτά…τόσα  γίνονται…
Έτσι σκέφτονται…

Την τεχνολογική γνώση και ευχέρεια δεν την κατέχουν όλοι οι άνθρωποι…

Κι εγώ που είμαι παιδί της τεχνολογίας, αν υπήρχε το εκδοτήριο, θα προτιμούσα να κόψω εισιτήριο από εκεί.

Οι νέοι άνθρωποι, είμαι σίγουρη, ότι αν υπήρχε εκδοτήριο, θα έκοβαν εισιτήριο οι περισσότεροι από εκεί…» 

Αυτή η εμπειρία της Σοφίας Σ. αναδεικνύει, ότι στο κυρίαρχο πλέον σύστημα που μας έχει κάτσει στον σβέρκο, η  υποβάθμιση αυτού του Μέσου είναι εμφανέστατη κι έχει αμαρτωλό παρελθόν .

Κλείσιμο σταθμών, πολλές γραμμές κρίνονται ασύμφορες, άρα άχρηστες, και επομένως οι απολύσεις του προσωπικού είναι επιβεβλημένες…ανυπερθέτως!

Πώς θα μεγαλώσει το πλεόνασμα; Είναι και αυτός ένας τρόπος. Επίπλαστος θα έλεγα …

Πλέον, οι επιβάτες μπορούν να προμηθεύονται εισιτήρια:

Μέσω της ιστοσελίδας www.hellenictrain.gr

Από την εφαρμογή Hellenic Train (App Store & Google Play)

Τηλεφωνικά στο 14511

Εντός του τρένου, από τους ελεγκτές (μόνο για σταθμούς χωρίς εκδοτήριο)…

Επιστολή στον πρωθυπουργό, τους υπουργούς Μεταφορών και τη διοίκηση της Hellenic Train απέστειλαν οι εργαζόμενοι στα εκδοτήρια εισιτηρίων, με αφορμή την απόφαση για το κλείσιμο 34 εξ αυτών σε όλη την Ελλάδα.
Νewsroom 7 Φεβρουαρίου 20025

«Μετά την αιφνιδιαστική ανακοίνωση για το κλείσιμο 34 εκδοτηρίων έως το τέλος Μαρτίου, εκφράζουμε την απογοήτευση και την ανησυχία μας, καθώς 200 οικογένειες κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εισόδημα. Η απόφαση αυτή υποβαθμίζει περαιτέρω το σιδηροδρομικό δίκτυο, αφήνοντας την περιφέρεια στο περιθώριο και μετατρέποντας το τρένο σε ένα ψυχρό, απρόσωπο μέσο μεταφοράς.

Τα εκδοτήρια αποτελούν κρίκο επικοινωνίας μεταξύ επιβατών και εταιρείας.

Το κλείσιμο των εκδοτηρίων δημιουργεί σοβαρά προβλήματα:

• ΑΜΕΑ και ηλικιωμένοι θα μείνουν χωρίς υποστήριξη κατά την επιβίβαση.
• Οι επιβάτες δε θα έχουν άμεση ενημέρωση για καθυστερήσεις και αλλαγές δρομολογίων.
• Η αποζημίωση και η έκδοση εισιτηρίων ειδικών κατηγοριών θα γίνει δυσκολότερη.
• Οι επιβάτες θα επιβαρύνονται οικονομικά με τηλεφωνικές κλήσεις για πληροφορίες.
• Οι σταθμοί θα εγκαταλειφθούν και θα λεηλατηθούν.

Ζητάμε την ακύρωση της απόφασης και την εξεύρεση λύσης που θα επιτρέπει τη συνύπαρξη φυσικών εκδοτηρίων και ηλεκτρονικών υπηρεσιών

Εργαζόμενοι εκδοτηρίων :

ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΟΡΩΝ, ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ, ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, ΑΔΕΝΔΡΟΥ, ΑΙΓΙΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ, ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ, ΑΥΛΩΝΑ, ΒΕΡΟΙΑΣ, ΔΡΑΜΑΣ, ΕΔΕΣΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΧΑΪΑΣ, ΚΙΛΚΙΣ, ΚΙΝΕΤΑΣ, ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, ΛΑΜΙΑΣ, ΛΕΠΤΟΚΡΥΑΣ, ΛΙΤΟΧΩΡΟΥ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ, ΝΑΟΥΣΑΣ, ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ, ΝΕΩΝ ΠΟΡΩΝ, ΞΑΝΘΗΣ, ΟΙΝΟΗΣ, ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ, ΠΑΛΑΙΟΦΑΡΣΑΛΟΥ, ΡΑΨΑΝΗΣ, ΡΙΟΥ, ΡΟΔΟΠΟΛΗΣ, ΣΕΡΡΩΝ, ΣΚΥΔΡΑΣ, ΣΤΥΛΙΔΑΣ, ΤΙΘΟΡΕΑΣ, ΦΛΩΡΙΝΑΣ»

Πριν 10 χρόνια , υπήρχαν στη Βέροια περίπου 5 με 6 δρομολόγια την ημέρα μόνο για να επιστρέψεις στη Θεσσαλονίκη.

Το πρώτο τρένο ξεκινούσε περίπου στις 6 το πρωί

Και ανά 2 – 3  ώρες μέχρι το βράδυ, υπήρχαν επιλογές ευνοϊκότερες από ότι σήμερα.

Αν πάμε πιο παλιά στο 2006, μαθαίνουμε πως υπήρχε τρένο για Θεσσαλονίκη σχεδόν ανά 1 –  2 ώρες.

Λειτουργούσαν σε διπλές βάρδιες με  το μόνιμο προσωπικό του ΟΣΕ.

Τα δρομολόγια προς Θεσσαλονίκη ήταν 7 με 8 καθημερινά ..

Θυμάμαι τα εκδοτήρια γεμάτα.

Φοιτητές, εργαζόμενοι, στρατιώτες, άνθρωποι όλων των ηλικιών…

Πιστοί θαμώνες ενός μέσου οικονομικού και γοητευτικού…

Τα προβλήματα που προέκυψαν στην πορεία εξαιτίας της λαθεμένης διαχείρισης της πολιτείας εννοείται, λύθηκαν με μέτρα ακρωτηριαστικά…

Αντί να εξυγιανθούν  αυτά τα προβλήματα  και να δοθούν κίνητρα για τη βελτίωση τον συνθηκών προς όφελος και των εργαζομένων, αλλά και των πολιτών, προκρούστια λύση επιλέχθηκε που οδήγησε στην εγκατάλειψη Σταθμών που χαρακτηρίζονται ως μνημεία της βιομηχανικής κληρονομιάς της χώρας .

καλή εβδομάδα με υγεία!

Ει. Δα.

–

Φαρέτρα