“Μια μέρα με ίωση” / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

26 Σεπτεμβρίου 2026

Είναι από την Τρίτη βράδυ άρρωστη.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής, βγήκαν τα ζόμπι παγανιά.

Ιοί και ιώσεις καλά οργανωμένες, χτύπησαν νωρίς πάλι φέτος.

Αναμενόμενο

Όταν από 32, 34 βαθμούς Σεπτεμβριάτικα, πέφτει η θερμοκρασία ξαφνικά και τις πρώτες πρωινές ώρες και τις βραδινές επίσης, από Καλοκαίρι μεταβαίνεις στον  Νοέμβρη μήνα, και το αεράκι παραφυλάει σε κάτι δρόμους, σε κάτι ανοίγματα με κατεβασιές, σε οδηγούνε με μαθηματική ακρίβεια στο κρεβάτι.

Αν μπορείς !

Γιατί μπορεί να πρέπει να πας στη δουλειά και οι άδειες είναι φειδωλές και σκέφτεσαι και τον χειμώνα. 

Αν αρρωστήσουν τα παιδιά, εγώ  ;

Τι θα κάνω;

Δεν μπορώ να μειώσω τον αριθμό των αδειών από τώρα που ακόμη μόλις μπήκαμε στο φθινόπωρο!

Αν είσαι γιαγιά συνταξιούχους κι αρρωστήσεις, γιατί τα εγγόνια σου άρρωστα κι αυτά σου σύστησαν τις πρώτες ιώσεις…

Πού τη βρίσκεις τη δύναμη να τα έχεις κοντά σου και να τα νταντεύεις;

Κι αυτά όλο χαρά που είναι άρρωστα με πυρετό και βήχα και δεν πάνε σχολείο, όσο να πεις δεν το ξεπέρασαν το σοκ ακόμη, δεν προσαρμόστηκαν ακόμη…

Σχολείο, Παιδικός… είναι διαχειρίσιμες καταστάσεις βέβαια, αλλά τα παιδιά θέλουν τον χρόνο τους για να μπούνε για τα καλά στον ζυγό.

Όλο χαρά που είναι με τη γιαγιά κι εκεί τους ανοίγει η όρεξη, αν και καταβεβλημένα, για δημιουργικότητα.

Να ζωγραφίσουν με πινέλα, να κάνουν κατασκευές, να αλλάξουν τη δομή του χώρου…οι από κάτω οι καημένοι οι άνθρωποι…τι να κάνουν;

Υπομονή !

Μετακινήσεις μικρό επίπλων, του διθέσιου καναπέ που αλλάζει θέση και  γίνεται αυτό που η φαντασία τους προστάζει…

Λερώνονται, πλένονται, αλλάζουν ρούχα και μετά λίγο Μπούμπα, λίγο Μπλούι στον υπολογιστή.

Όχι πάνω από μισή ώρα φωνάζει η γιαγιά και βάζει όρια.

Ίσα που προλαβαίνει να βάλει το φαγητό να γίνεται…

Τέλος Μπούμπα, τέλος Μπλούι!

Το μικρό κλαίει απαρηγόρητα.

Ας κλάψει!

Τότε η γιαγιά παίρνει το ραδιοφωνάκι και βρίσκει ένα σταθμό στην τύχη…

Το  μικρούλι το  δυομισάρι… χορό να δεις εσύ!

Σιγοτραγουδάει, τάχα μου στα Αγγλικά, και κάνει κάτι φιγούρες!

Η μεγάλη ξεκαρδίζεται…

Μα τι χιπ χοπ είναι αυτό;

Πού τα ξεσήκωσε;

Εσύ, του τα ‘μαθες;

Ρωτάει συνήθως η γιαγιά τη μεγάλη.

Όχι, γιαγιά!

Τόσα ερεθίσματα που έχουν τα παιδιά σήμερα από πολλούς πομπούς γύρω τους, δεν μπορείς να βρεις άκρη.

Η γιαγιά βήχει, έχει πονοκέφαλο, η μεγάλη έχει πυρετό και κρυώνει… Γρήγορα θερμόμετρο και κουβέρτα.

Ξάπλωσε παιδί μου στον καναπέ να σε σκεπάσω και να σου βάλω θερμόμετρο…

Κρυώνω, γιαγιά! Κρυώνω.

Πονάει ο λαιμός…

Και το αυτί!

Δώσε μου Αλγκοφρέν, γιαγιά!

Μέσα στο ψυγείο το έβαλε η μαμά.

Ο μικρός βήχει, αρχόμενη βρογχίτιδα είπε ο γιατρός.

Αλλά όρεξη ευτυχώς έχουν.

Όλο και κάτι θυμούνται να φάνε…

Στο σπίτι της γιαγιάς έχει και δύο γάτους!

Αυτό πάλι, κάνει την παραμονή τους εκεί, πιο δελεαστική…Ο μικρός έχει τρέλα με τον έναν από τους δύο γάτους… τον πιο τζαναμπέτη.

Τον πλησιάζει και ο στόχος του είναι η ουρά του…

Ο γάτος τού έχει τραβήξει παλιότερα δύο τρεις… ευγενικές νυχιές για να τον συνετίσει, αλλά αυτός απτόητος…

Πάντα η ουρά έχει ενδιαφέρον! 

Κι έρχεται το μεσημέρι, και στις δύο η μαμά, άρρωστη κι αυτή, επιστρέφει από τη δουλειά…

Το φαγητό είναι έτοιμο.

Ζεστή και δυναμωτική κρεατόσουπα με καρότα, σέλινο και πατάτες …

Μετά το φαγητό σε θέλουν να φύγουν …

Σπίτι γιαγιάς, λέει ο μικρός μυξοκλαίγοντας…

Η πόρτα ανοίγει, μπαίνει ο παππούς κουρασμένος…

Η μύτη μου τρέχει, λέει…

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Την πήρε κι αυτός τη δόση του …

Βράδιασε…
Τα παιδιά είναι σπίτι τους από ώρα.

Έμεινε ο γλυκός απόηχος των βλεμμάτων τους, του γέλιου τους, της γκρίνια τους κάποια στιγμή, ο γλυκός απόηχος και η αύρα της αθωότητας τους, που σκόρπισε παντού μέσα στο σπίτι και το έκανε πιο ζεστό και μελωμένο…

Κι εκείνο της μεγάλης που με τόση αγάπη κι αισιοδοξία ειπώθηκε.

Τα λέμε τη Δευτέρα, γιαγιά.

Βγες να με δεις από το παράθυρο την ώρα που θα φεύγω…

Γεια σου, γιαγιά!

Σ’ αγαπώ! 

Το βράδυ η βροχή ρίχνει τη θερμοκρασία

Η γιαγιά ανεβάζει λιγάκι…

Καιρός για θέρμανση!

Ποπό!

Τι θα γίνει φέτος;

Ο κοσμάκης πού θα βρει να πληρώσει το πετρέλαιο που πήρε τον τρελό ανήφορο , το ρεύμα, το φυσικό αέριο…

Σε λίγο τα μεγάλα σούπερ μάρκετ θα πουλάνε ηλεκτρικά ανωστρώματα, ηλεκτρικές κουβέρτες, θερμοφόρες για τα πόδια, για τον αυχένα και τους ώμους, για την πλάτη κλπ.

Ηλεκτρικά βρακιά ακόμη δεν είδαμε!

Άλλη μια μέρα γεμάτη αγάπη πέρασε.

Η αδίστακτη ίωση βρήκε αντιστάσεις.

καλή εβδομάδα με υγεία!
Ει. Δα.

Φαρέτρα