Αποχαιρετώντας την παιδική μου φίλη

02/10/2026, 20:22

Την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά
να στέκει και να με κοιτά…
Αγάλματα κομμάτια τα μάτια της τα δυο
λησμονημένοι πύργοι, ναυάγια στο βυθό… (Διονύσης Σαββόπουλος)

Κάπως έτσι φεύγουν οι άνθρωποι. Χωρίς καν να μας αποχαιρετήσουν. Κι έρχονται κάποτε σαν σκιές στη μνήμη και ζωντανεύουν τότε εικόνες από τα παλιά.

Έφυγε σήμερα για το τελευταίο της ταξίδι η παιδική μου φίλη, η Ευρύκλεια Τσαχουρίδου. Στον περισσότερο κόσμο γνωστή με το όνομα Ευρυδίκη Σωτηρίου. Ποιος άλλος θα διάλεγε για τη γυναίκα του το όνομα Ευρυδίκη πέρα από έναν μουσικό; Ο κιθαρίστας Δημήτρης Σωτηρίου βάφτισε, έτσι πιστεύω, την Ευρύκλεια σε Ευρυδίκη παραπέμποντας στον μύθο του Ορφέα. Μια μορφή αγάπης, έμπνευσης ή… ποιος ξέρει….

Για μένα ήταν η Ευρύκλεια, η γραμμένη μ’ αυτό το όνομα στο μαθητολόγιο του Γυμνασίου Θηλέων της Βέροιας. Χρόνια πολλά μαζί στο σχολείο. Μέχρι την τελευταία τάξη του Λυκείου. Μαζί το ωρίμασμα, μαζί τα όνειρα για όσα περιμέναμε να έρθουν…

Παιδιά κι αργότερα κοπέλες. Βόλτες, ατέλειωτες κουβέντες, προσμονή για όσα η ζωή θα έφερνε…

Έμενε θυμάμαι σ’ ένα σπίτι στην περιοχή του Παπάγου, πολύ μακριά από το δικό μου, που ήταν στο κέντρο. Κι όμως περπατούσα χωρίς να κουράζομαι, για να πάω στο μικρό της σπίτι. Κλασική ποντιακή οικογένεια με πολλά παιδιά και μεγάλο δέσιμο. Πάντα μ’ εντυπωσίαζε αυτό το δέσιμο και η γνησιότητα στην έκφραση όλων.

Έτσι ήταν κι αυτή. Γνήσια, χωρίς τίποτα επίπλαστο. Συναισθηματική, αλλά πατώντας πάντα γερά στα πόδια της. Μαζί ανεβαίναμε ψηλά ονειροπολώντας και μαζί κατεβαίναμε, τις περισσότερες φορές γιατί εκείνη ήταν πιο ρεαλίστρια.

Αποφοιτήσαμε. Οι δρόμοι μας χώρισαν. Άλλα ενδιαφέροντα, άλλοι προσανατολισμοί. Εκείνη παντρεύτηκε τον Ορφέα της, τον κατά κόσμον Δημήτρη Σωτηρίου, έναν καταπληκτικό άνθρωπο, που όλοι αγαπήσαμε και η πόλη τον αγαπά. Έκανε δυο παιδιά, την Κατερίνα, (που πήρε το μουσικό ταλέντο του πατέρα της) και τον Γιώργο. Και δυο εγγόνια! Μην το ξεχνάμε, η συνέχεια της αλυσίδας! Δεν είναι ευτυχία αυτό το χτίσιμο ζωής;

Βλεπόμασταν πότε-πότε στον δρόμο. Μπορεί να μη λέγαμε πολλά. Τα μάτια, όμως, μιλούσαν… και έρχονταν εικόνες παλιές ξεθωριασμένες από τα νιάτα μας. Γιατί:

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε…

Και, λοιπόν, Ευρύκλεια των μαθητικών μου χρόνων ή Ευρυδίκη του Ορφέα σου ή Εύρη, όπως σε φώναζαν οι περισσότεροι αργότερα, έφυγες σήμερα… Ποιος ξέρει για πού… Εσύ, όμως, ζεις μέσα στη μνήμη μας. Η μνήμη, το ξέρεις, είναι ζωή…

Καλό ταξίδι…

……………..