Χρήστος Ουζούνης. Μικρός αποχαιρετισμός

Συναντηθήκαμε νεοδιόριστοι καθηγητές σε μια εποχή που ήμασταν πολύ νέοι, που οι μαθητές ήταν αλλιώς και το κάστρο του σχολείο δεν είχε αλωθεί ακόμα από τις πολιορκητικές μηχανές της Παγκοσμιοποίησης…

Άλλο σχολείο, άλλοι μαθητές… Πόσο πιο διαυγή όλα…

Θυμάσαι, Χρήστο, εκείνα τα πρώτα χρόνια της νιότης μας στην Εκπαίδευση; 

Συναντιόμασταν ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, (εσύ από τον ορθολογισμό των Μαθηματικών σου κι εγώ από τον πολύχρωμο και γοητευτικό κόσμο της Φιλολογίας),  στο κοινό μονοπάτι της αγάπης για το παιδί. “Μη γίνεις δάσκαλος αν δεν αγαπάς το παιδί”, λέγανε πάντα και είχαν δίκιο. Κι εμείς αγαπήσαμε τα παιδιά και μας αγάπησαν κι εκείνα. Τι πλούτος ασύγκριτος…!

Σε θυμάμαι εκείνα τα πρώτα χρόνια  να είσαι ολόκληρος μια φλόγα. Ήθελες να μεταφέρεις τη γνώση κι ήσουν πραγματικά εκρηκτικός και όταν δίδασκες κι όταν μάλωνες τους μαθητές μας. Εκείνοι δεν σε αποκαλούσαν μόνο με το επίθετο, όταν μιλούσαν για σένα έξω από την τάξη. Έλεγαν πάντα ο “κύριος” Ουζούνης!

Αεικίνητος, αστραφτερός και προπαντός σ’ όλη τη ζωή σου έντιμος. Αξία ανεκτίμητη, ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Δούλεψες ασταμάτητα πολλά χρόνια, πάντα αφήνοντας αναμνήσεις πίσω σου, κερδίζοντας τον τίτλο τιμής να σε αποκαλούν “δάσκαλε”, όταν σε έβλεπαν στην πόλη οι παλιοί μαθητές σου.

Έκανες οικογένεια, παιδιά, όπως τα ήθελες. Πάντα σε βασάνιζε, όμως, η σκοτεινιά αυτού του κόσμου. Ήθελες έναν κόσμο καλύτερο, όπως εσύ και η πίστη σου σε μια άλλη Ανθρωπότητα της Αγάπης την ονειρευόταν.

Αύριο σε αποχαιρετούν οι δικοί σου, οι φίλοι σου…   Ξεκινάς το τελευταίο ταξίδι. Πάρε μαζί σου και τις εικόνες από τις σχολικές μας τάξεις. Υπήρξαμε δάσκαλοι. Πλούσιοι σ’ έναν κόσμο φτωχό!

Καλό ταξίδι, Χρήστο… 

Δήμητρα

–

Βέροια: Έφυγε από τη ζωή ο Μαθηματικός Χρήστος Ουζούνης / αύριο Δευτέρα 31 Αυγούστου, η κηδεία

……………

*Οι «Παρενθέσεις» είναι μικρά κείμενα, μικρές πινελιές σε θέματα πολιτισμού ή ζωής, που φωτίζουν γωνιές από μεγαλύτερα θέματα, λειτουργώντας σαν παρ-εν-θέσεις

……………..

Φαρέτρα