Βιβλιοκριτική: Αθηνά – Χριστίνα Τζένου “Ισορροπώντας μεταξύ αναπηρίας και κανονικότητας” / Συγκινητική φωνή αλήθειας και ωριμότητας

Η χειρότερη αναπηρία είναι η συναισθηματική, όχι η κινητική κι αυτό αποδεικνύεται στην εποχή που ζούμε με αυτά που συμβαίνουν κάθε μέρα.
(Αθηνά – Χριστίνα Τζένου)

Πώς είναι να ξεκινάς τη ζωή σου  με σοβαρό κινητικό πρόβλημα, να περνάς μέσα από τις Συμπληγάδες της διαφορετικότητας και του ρατσισμού και να βγαίνεις νικήτρια κατακτώντας τους στόχους σου; Απίστευτο; Και, όμως, αληθινό!

Την Αθηνά τη γνώρισα δωδεκάχρονο κοριτσάκι στο  1ο Γυμνάσιο Βέροιας μέσα στη σχολική τάξη. Ήμουν η φιλόλογος της.  Τι μεγάλη αντίθεση, αλήθεια, ανάμεσα στο κινητικό της πρόβλημα και στο πλατύ χαμόγελο που άνθιζε στο παιδικό της πρόσωπο! Δεν άφησε ποτέ ούτε εμένα ούτε τους συμμαθητές της να την εντάξουμε στη διαφορετικότητα. Το επεδίωξε με σθένος και το πέτυχε! Θαυμασμός για εκείνην και για τον αγώνα της ναι, λύπηση όχι. Αυτά τα συναισθήματα όλων μας τα κέρδισε με τον αγώνα της, αγώνα που συνέχισε σε όλη τη ζωή της μέχρι σήμερα, που είναι μια γυναίκα 37 χρόνων.

Και ήρθε και το βιβλίο της ως επιστέγασμα της εικόνας που είχα φτιάξει για εκείνην, ξεπερνώντας, όμως, πέρα για πέρα οποιαδήποτε προσδοκία μου για τη συγγραφή ενός βιβλίου.

Ο τίτλος του βιβλίου της,  ΙΣΟΡΟΠΩΝΤΑΣ ΜΕΤΑΞΥ αναπηρίας και”κανονικότητας”, (με το “κανονικότητας” μάλιστα βαλμένο σε  εισαγωγικά, για τους λόγους που η ίδια εξηγεί στη συνέχεια συγκινητικά), είναι από τους πιο ομιλούντες για το περιεχόμενο τους τίτλους βιβλίων.

Ποιος είναι κανονικός και ποιος διαφορετικός; Το να ζει ένα παιδί έντονα από τη γέννησή του αυτό το ερώτημα την κάνει να γράψει ήδη στις πρώτες σελίδες του βιβλίου της:

“Σε τελική ανάλυση σκεφτείτε ότι κανείς δεν είναι ολόιδιος με τον άλλον και αυτό μας καθιστά μοναδικούς…”

Το βιβλίο της, Εκδόσεις “στίξις”, 250 σελίδες, με ένα εξαιρετικό εξώφυλλο που προϊδεάζει  για το περιεχόμενό του, είναι, αν όχι το μοναδικό στο είδος του, σίγουρα ανήκει στα ελάχιστα που έχουν γραφεί από κάποιον που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα κινητικότητας. Συνήθως μιλούν γι αυτόν συγγενικά του πρόσωπα, γιατροί, φροντιστές, αναπαράγοντας τη φωνή του.

Εδώ μιλά η ίδια, με τη δική της φωνή κι αυτή η εξομολόγηση μέσα από την κατάθεση της αυτοβιογραφίας της πολλαπλασιάζεται, μεγεθύνεται και μετατρέπεται σε φωνή όλων που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.

Από την πρώτη συνειδητοποίηση της αναπηρίας της στα παιδικά της χρόνια μέχρι το σήμερα, με τους πολλαπλούς αγώνες της να χτίσει έναν κόσμο γύρω της και γύρω από εκείνους που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, καταγράφεται μια πορεία που πέρα από τα έντονα συναισθήματα που προκαλεί, πετυχαίνει και το κυρίως ζητούμενο από τον αναγνώστη, τον προβληματισμό!

Γιατί; Πώς; Τι πρέπει να γίνει, ώστε ο κόσμος μας να ανήκει σε όλους και όχι μόνο σ’ εκείνους που στάθηκαν τυχεροί.

Στον αγώνα της να γίνει δυνατή για εκείνην και για τους ομοίους της στήριγμα η οικογένεια. Μια μάνα που δέχεται πάνω της όλο το βάρος της στήριξης της μικρής της κόρης και την παραδίδει στην κοινωνία ως πρότυπο ζωής και αγώνα. Πόση δύναμη κρύβει μια τέτοια γυναίκα… Η Αθηνά την αναφέρει συχνά μαζί με όλους που την στήριξαν.

Δε διστάζει να καταγγείλει, (κυρίως το Κράτος και την ολιγωρία του), αλλά ούτε και να επαινέσει. Να απαιτήσει, αλλά και να ευχαριστήσει εκείνους που ξέρουν να στηρίζουν τη διαφορετικότητα. Το βιβλίο της πέρα από το περιεχόμενο, που είναι για τους περισσότερους από εμάς  τελείως άγνωστο, έχει εξαιρετική προσωπική γραφή.

Γιατί δεν αρκεί να έχεις κάτι να πεις, πρέπει να μπορείς και να το πεις. Και η Αθηνά μπορεί. Ο λόγος της είναι διαυγής, χωρίς καμιά προσπάθεια εντυπωσιασμού. Σκληρή, όταν πρέπει, τρυφερή, μαχητική, επίμονη. Πάνω απ’ όλα αγωνίστρια!

Ξεπερνά τα εμπόδια της διαφορετικότητας, σπουδάζει, γίνεται δασκάλα, δουλεύει και συνεχίζει μεταθέτοντας το τέρμα στον καθημερινό της αγώνα όλο και πιο μακριά, όλο και πιο ψηλά.

Πρωταθλήτρια της ζωής, κάνοντας τα “μείον” που της έλαχαν “συν” και αφήνοντας όλους εμάς, που δεν μας δόθηκαν τα δικά της εμπόδια στο διάβα μας πολύ πίσω της, κρατάμε τη φράση της:

“Θεωρώ την αναπηρία μου τύχη, έως και ευλογία, γιατί οι δυσκολίες που μου έδωσε από νωρίς  με ωρίμασαν ως άτομο. Έμαθα να εκτιμώ την κάθε μέρα και να είμαι ευγνώμων για όσα έχω.”

…………..

Φαρέτρα