Γιώργης Έξαρχος – Στιχουργήματα: Τα παιχνίδια που έχω παίξει – ποιος μπορεί να μου τα κλέψει;

… γιατ’ η ζωή είν’ όνειρο

Στον τόπο που γεννήθηκα και έχω μεγαλώσει
κι έφυγα στα δεκαοχτώ γι’ αλλού «να κλέψω γνώση»
πριν μέρες πήγα να τον δω και μόνος γκιζερούσα
κι όπου αν πήγα ένα παιδί έβλεπα και κοιτούσα`
ήμουν εγώ!, πότε μικρός, πότε στην εφηβεία
την μια με συνομήλικους, την άλλη με βιβλία
όταν εκεί –στα ξαφνικά– στην κεντρική πλατεία
που ήταν κάποτε, παλιά, αλάνα με μαγεία
πλήθος αγόρια, κοπελιές, στα μέσα του «Εξήντα»
παίζαμε όλοι αμέριμνα παιχνίδι «γκιραλίντα»!…
*
…Μπίσκα, κρυφτό, κυνηγητό, και «κούκουτσι-Γιαννάκη»
κουτσό, «γαϊδούρα μακριά», καμήλα, κότσια, «πλάτη»
σκλαβάκια, πήδημα τριπλούν, «μπαμ-τζιζ», μα και «καπάκια»
το «καλημέρα σου παππού», «γλου-γλου, φυλάς», «παπάκια»
πεντόβολα, «ναμήν-ναμήν», κι άλλοι την «μαζγκαρόνα»
και κάποιοι –πρώτοι κυνηγοί– με λάστιχο-σφεντόνα`
οι μερακλήδες στην γωνιά… τραγούδια, παραμύθια
μα άλλοι τους επέπλητταν: «μη λέτε όλο τα ίδια…»
ενώ απ’ την άλλη την μεριά, τριγύρω σε μπακράτσι
τσούρμο τα κοριτσόπουλα ρίχνανε μέσα «κάτι»
γιατ’ ήτανε του Κλήδονα και ήθελαν να μάθουν
πότε και ποιον θα παντρευτούν ή… τι έχουνε να πάθουν!…

Ένα ταξίδι όνειρο, γεμάτο παραισθήσεις
δεν όριζε η λογική καμιά από τις αισθήσεις`
είναι εικόνες ζωντανές στου χρόνου την ομίχλη
και νοιώθω πότε αετός, πότε μικρούλα κίχλη
κοιτάζοντας τα γόνατα, συνέχεια… ματωμένα
και οι πατούσες να πατούν ξυπόλητες στο ρέμα
όταν μπουρίνι ξαφνικό, μπουμπουνητό κι αγέρι
έφεραν το νερό βροχής μέσα στο καλοκαίρι
και ήταν σαν να παίξαμε όλοι την «περπερούνα»
λες και πήρε το δόντι μας στην στρέχα η κουρούνα`
με καλπασμό πατούσαμε και με χαρά στους λάκκους
ευτυχισμένοι στην βροχή με των βροντών τους δράκους!…
*
Όλα φαντάζουν μακρινά στου νου μου τον φεγγίτη
ψιλά χαϊδολογήματα του χρόνου μου τού αλήτη
που σαν κλεφτρόνι χώθηκε στις δυο όχθες… της σκέψης
σαν ευεργέτης –τάχατες– και φίλος επισκέπτης…
Ούτε καθόλου νοιάστηκε για ’κείνους που έχουν φύγει
και «βίζα» το… επέκεινα δεν δίνει για… παιχνίδι`
γιατί όσοι ταξιδεύουνε στον Κωκυτό με βάρκα
δεν έχουνε «αλέ-ρετούρ» όταν πηγαίνουν τσάρκα!…
|*
Όταν τολμά το παρελθόν να ζήσει στα παρόντα
-είναι πράγμα αδύνατο για πλάσματα και όντα-
δεν δίνει σάρκα σ’ άυλα που ’ναι εσαεί απόντα
μα μόνο πρόσκαιρη χαρά σε ζώντες… από σπόντα`
γιατ’ η ζωή είν’ όνειρο και ωκεάνειο κύμα
κι όποιος δεν το κατάλαβε αιώνιο μένει θύμα!…

Γιώργης Έξαρχος 

Φαρέτρα