“Tο παράδοξο του ελληνικού τουρισμού – 80.000 κενές θέσεις εν μέσω ανεργίας” / γράφει η Αντριάνα Βασιλά

Παρά το γεγονός ότι η ανεργία στην Ελλάδα υποχώρησε στο 7,7% τον Ιανουάριο του 2026 (το χαμηλότερο επίπεδο από το 2008), ο κλάδος της φιλοξενίας αδυνατεί να καλύψει πάνω από 80.000 κενές θέσεις εργασίας.

Η ακτινογραφία των ελλείψεων

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία των θεσμικών φορέων (ΣΕΤΕ, ΠΟΞ), οι ελλείψεις δεν εντοπίζονται μόνο σε εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά κυρίως στην «πρώτη γραμμή». Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί:

• Καμαριέρες: Πάνω από 7.300 κενές θέσεις.

• Σερβιτόροι: Περίπου 5.200 άτομα λείπουν από τα εστιατόρια.

• Receptionists & Baristas: Συνολικό έλλειμμα που ξεπερνά τις 6.000 θέσεις.

  Συνολικά, οι ξενοδοχειακές μονάδες χρειάζονται άμεσα 50.000 εργαζόμενους, ενώ άλλες 30.000 θέσεις παραμένουν «ορφανές» στον τομέα της εστίασης.

Γιατί δεν «παντρεύεται» η Ανεργία με τη Ζήτηση;

Το ερώτημα είναι εύλογο: γιατί οι άνεργοι δεν απορροφώνται από τον τουρισμό; Οι αιτίες είναι δομικές και οικονομικές:

1. Το κόστος διαβίωσης vs μισθού: Σε τουριστικούς προορισμούς όπως η Μύκονος, η Σαντορίνη ή η Ρόδος, το κόστος στέγασης για έναν εργαζόμενο συχνά «καταπίνει» το μεγαλύτερο μέρος του μισθού του, καθιστώντας τη σεζόν οικονομικά ασύμφορη.

2. Η «Εξάντληση» της σεζόν: Οι δύσκολες συνθήκες εργασίας, με τα εξαντλητικά ωράρια και την έλλειψη ρεπό, αποθαρρύνουν πλέον τους νέους, οι οποίοι στρέφονται σε κλάδους με καλύτερη ισορροπία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

3. Εποχικότητα & επίδομα ανεργίας: Οι εργαζόμενοι ζητούν την επαναφορά της χρονικής διάρκειας του επιδόματος ανεργίας στα προ-μνημονίων επίπεδα, καθώς η 3μηνη ή 4μηνη απασχόληση δεν αρκεί για να βγει ο χειμώνας.

Η Λύση των «μετακλήσεων»

Προκειμένου να σωθεί η παρτίδα, το 2026 η Πολιτεία έχει ανοίξει τον δρόμο για τη μετάκληση 94.240 εργαζομένων από τρίτες χώρες (όπως η Αίγυπτος, το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες), εκ των οποίων οι 48.000 προορίζονται αποκλειστικά για εποχιακή εργασία στον τουρισμό και τη γεωργία.

Η έλλειψη προσωπικού δεν είναι πλέον ένα προσωρινό πρόβλημα, αλλά μια «θηλιά» στην ποιότητα του ελληνικού προϊόντος. Αν ο τουρισμός θέλει να παραμείνει η ατμομηχανή της οικονομίας, θα πρέπει να επενδύσει στον «άνθρωπο» όσο επενδύει και στις υποδομές, προσφέροντας μισθούς και συνθήκες που θα κάνουν τη φιλοξενία επάγγελμα επιλογής και όχι ανάγκης.