«Η γυναίκα είναι το αλάτι της γης!» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα, που φέτος τυχαίνει να γιορτάζεται σε συνθήκες διαφορετικές και δυσοίωνες, αφού όλο και περισσότεροι λαοί εμπλέκονται σε έναν καθαρά ιμπεριαλιστικό πόλεμο που θα επηρεάσει, εάν συνεχιστεί, και τη χώρα μας…

Η Ιστορία αυτής της γιορτής ξεκίνησε το 1859, στη Νέα Υόρκη της Αμερικής.

Γυναίκες που εργάζονταν στα κλωστοϋφαντουργεία, συσπειρώθηκαν και ξεκίνησαν απεργίες με αιτήματα τις καλύτερες συνθήκες εργασίας, μισθούς εξισωμένους με τους μισθούς των ανδρών, και 10 ώρες δουλειά…

Εργάζονταν 16 ώρες σε άθλιες, εργασιακές συνθήκες.

Στη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεών τους έζησαν τη βία και την καταστολή από την αστυνομία.

Πολλές γυναίκες έχασαν τη ζωή τους…
Απολύθηκαν όλες…

Όμως τίποτα δεν πάει χαμένο.

Αυτοί οι αγώνες έγιναν η μαγιά για τις μελλοντικές κινητοποιήσεις των γυναικών…

Ιδιαίτερα στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρχαν δυναμικά γυναικεία συνδικάτα που εκτός των άλλων ζητούσαν και δικαίωμα  στην ψήφο …

Για πρώτη φορά γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1911.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα!

Σήμερα τα γυναικεία ζητήματα εξακολουθούν να είναι φλέγοντα και να απασχολούν πολλές γυναίκες στον κόσμο, όπως και στη χώρα μας…

Υπάρχει ανισότητα στην καθημερινότητα, αφού οι γυναίκες είναι εργαζόμενες, είναι μητέρες, γιαγιάδες, νοικοκυρές, γηροκόμοι, κι άλλα…

Έχει πολλούς ρόλους να φέρει εις πέρας μια γυναίκα…

Ως εργαζόμενη μπορεί  να αντιμετωπίσει στον χώρο δουλειάς, αλλά και στην καθημερινότητα της, τον ρατσισμό και την υποτίμηση…

Γυναίκες αυτοαπασχολούμενες, αναγκάζονται να παίρνουν τα παιδιά τους στο γραφείο ή στο μαγαζί, αφού τα ωράρια είναι εξαντλητικά και η πολιτεία δεν έχει φροντίσει για την επάρκεια των παιδικών σταθμών…

Μπροστά μας θα το βρούμε το 13ωρο εργασίας αν δεν κάνουμε κάτι.

Για σκεφτείτε να δουλεύει μία γυναίκα – μητέρα 13 ώρες;

Έτσι θα χτυπηθεί στη χώρα μας η υπογεννητικότητα που τάχα  μου τόσο τους απασχολεί;

Στους χώρους δουλειάς, συχνά αμείβονται λιγότερο από τους άντρες, ακόμη και αν έχουν τα ίδια ή και περισσότερα τυπικά προσόντα…

Εργάζονται βραδινές βάρδιες, όπως οι γυναίκες της Βιολάντα, για να βλέπουν τα παιδιά τους…

Εκβιάζονται πολύ συχνότερα από τους άντρες …

Σκύβουν το κεφάλι, σκεπτόμενες την ανεργία, την ακρίβεια και κυρίως τα παιδιά τους …

Όμως αυτό δεν είναι η λύση, δυστυχώς…

Τα δικαιώματα της συνεχώς παίρνονται πίσω.

Εργασιακά δικαιώματα που κάποτε έγιναν αγώνες για να τα αποκτήσει, αγώνες που στοίχισαν και ζωές ακόμη.

Τι να πούμε για την αγρότισσα γυναίκα;

Η αγρότισσα φυλάει Θερμοπύλες, σε ένα χωριό που άδειασε, αφού έφυγαν πολλοί.

Παλεύει με αντίξοες συνθήκες μες τον ήλιο, μες στο κρύο, για την οικογένεια…

Ισότιμα με τον άνδρα της παλεύει και παραπάνω ακόμη…

Το κόστος παραγωγής των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων έχει γίνει δυσβάσταχτο.

Το κέρδος, αν τελικά μείνει κέρδος είναι μικρό.

Να μη μιλήσουμε για τη λεκτική και σωματική βία που δέχεται μία γυναίκα, που καμιά φορά φτάνει και στα άκρα…

Πολλά μπορούμε να πούμε για το τι υπομένει μία γυναίκα, όμως η γυναίκα είναι το αλάτι της γης…

Αυτή νοστιμίζει τη ζωή, μαλακώνει τη σκληρότητα, απαλύνει τον πόνο, εμψυχώνει, μοιράζει αγάπη…

Σήμερα γιορτάζουμε τη Μέρα της, για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, τη συμπαράστασή μας, το νοιαξιμό μας σε όλες τις γυναίκες, που αγωνίζονται με τον δικό τους τρόπο, για την καλυτέρευση της ζωής τους, της οικογένειάς τους, αλλά και του κόσμου ολόκληρου.

Δεν το βάζουν κάτω οι γυναίκες! Ακόμη κι άρρωστες να είναι, πιστές στο καθήκον με αυταπάρνηση προσπαθούν και βρίσκουν λύσεις.

Ας γιορτάσουμε αυτή τη μέρα, με χαρά και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Όσο κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται ότι δε μας ανήκει κι ότι  είναι τσιφλίκι διεστραμμένων πολεμόχαρων που σκοτώνουν τα «παιδιά» μας, εμείς δε σκύβουμε το κεφάλι, δεν πτοούμαστε…

Αν ενωμένες, οργανωμένες είμαστε κι όχι η κάθε μια μόνη της, έχοντας εμπιστοσύνη  στις δυνάμεις μας και στις δυνατότητες μας, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά, ακόμη κι αυτά που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε.

Ει. Δα.
Χρόνια μας πολλά με υγειά και δύναμη!
–

Φαρέτρα