Βιβλίο: Γιώργος Θ. Κασαπίδης “Τέσσερις λέξεις στα γιορτινά τους φορεμένες” / Όταν η Ιστορία γράφεται με τα πορτρέτα των μικρών ανθρώπων

Έκτο βιβλίο για τον Γιώργο Θ. Κασαπίδη το “Τέσσερις λέξεις στα γιορτινά τους φορεμένες” εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ,  που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2025, συμπληρώνοντας το συγγραφικό πορτρέτο του.

Γιατί για τον ίδιο  γράφει στο τελευταίο του βιβλίο:

Άνοιξη κάποιου έτους.
Νάουσα.
Προσφυγική γειτονιά.
Χώματα βαμμένα με αγάπη.
Αγάπη βαμμένη χώματα.
Εκεί γεννήθηκε.
Κι έπειτα Θέατρο
ηθοποιία και σκηνοθεσία…

Όταν ένα βιογραφικό γράφεται έτσι, τότε ο αναγνώστης αισθάνεται ότι  κάτι διαφορετικό συμβαίνει με τον συγγραφέα. Και είναι έτσι. Το “διαφορετικός” δεν σημαίνει απαραίτητα μεγάλος, σημαίνει όμως “προσωπικό ύφος”, σημαίνει “αποτύπωμα”. Κι όταν αυτό συγκεράζει τη γλώσσα της ποίησης με τον άκρατο ρεαλισμό, στήνοντας  ιστορίες της Ιστορίας, τότε αξίζει τον κόπο να ψάξει κανείς τον συγγραφέα τους.

Το βιβλίο του ανατέμνει την Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας από την Κατοχή μέχρι την Δικτατορία του ’67, μέσα από τις ζωές καθημερινών ανθρώπων, που ή ίδια η Ιστορία τις σφράγισε ανεξίτηλα. Είναι οι αθώοι, που τους έλιωσε στις μυλόπετρές της.

Μέσα από την αφήγηση, που κυμαίνεται μουσικά ανάμεσα στην πρωτοπρόσωπη και την τριτοπρόσωπη, με ερωτηματικά, που δημιουργούνται από την πρώτη στιγμή στον αναγνώστη, για να έρθει το τέλος και να αποκαλυφθεί το πώς και το γιατί, νήμα το νήμα καθώς πλέκεται η αφήγηση, έρχεται το τέλος, για να οδηγήσει στην κάθαρση, όπως στην αρχαία τραγωδία.

Είναι εμφανές πως στη γραφή του Κασαπίδη υπεισέρχεται, ως προς την αρχιτεκτονική του βιβλίου, και το πάθος του για το θέατρο, και η εμπειρία του πάνω στο θέατρο, που, αφαιρώντας κάποτε τη λογοτεχνική του διάσταση, θα μπορούσε το βιβλίο  να μεταφερθεί και εκεί.

Ιστορία σκληρή η ιστορία των προσώπων που πλέκεται με κλωστές πένθιμες, σκούρες, για να φωτίζεται πότε – πότε με άλλες πολύχρωμες, που η ποίηση τις κεντά παράλληλα.

Και έχει τόση ανάγκη ο συγγραφέας να υφάνει ένα ιστορικό παλίμψηστο κραυγάζοντας για την αδικία των καιρών, για την οδυνηρή κλοπή τεσσάρων λέξεων, που αν υπήρχαν οι ζωές των ηρώων του θα ήταν διαφορετικές, (όχι όλων, των αδικημένων), που συχνά παρασύρεται στη γραφή του και η ποιητική του γλώσσα δεν σταματά να αναζητά ξανά και ξανά την ομορφιά του κόσμου, που εκείνοι στερήθηκαν.

Παιδί, ο Μιχάλης, που τη ζωή του τη σφραγίζει η γερμανική κτηνωδία της Κατοχής και του την αποτελειώνει η Χούντα της 21ης Απριλίου, με μια χαραμάδα χαράς στη συνέχεια, τραγικές φιγούρες η Ρηνιώ και η ‘Αννα, που στερούνται τη ζωή, με το παράθυρό τους ν’ αγναντεύει τη γέρικη βελανιδιά, που γέρασε όπως κι αυτές, (μόνο που τις ζωές τις δικές τους τις κλάδεψε η Ιστορία), κάνουν τον αναγνώστη να συμμετέχει και να ταυτίζεται μαζί τους.

Γύρω τους άλλα πρόσωπα, μικρότερης εμβέλειας, αλλά κομβικά για την εξέλιξη του μύθου, υφαίνουν έναν καμβά που συγκινεί ή απωθεί ολοκληρώνοντας ή καλύτερα, όπως έγραψε ο Αριστοτέλης για την τραγωδία, “την των τοιούτων παθημάτων περαίνουσαν κάθαρσιν”.  

Ποιες είναι οι τέσσερις λέξεις  που κρύβονται στο βιβλίο; Ποιοι μας τις στερούν; Εδώ ο καθένας έχει τη δική του απάντηση…

………….

Φαρέτρα