Το ανθρώπινο δικαίωμα στην άμβλωση καταπατάται καθημερινά – με τη σφραγίδα του νόμου ή της θρησκείας – σε διάφορες γωνιές του πλανήτη- ακόμα και στην «πολιτισμένη Δύση» – φέρνοντας τις γυναίκες ενώπιον διλημμάτων που τις ακολουθούν εκατοντάδες χρόνια. Όταν κυβερνήσεις, πολιτικοί, εκκλησίες και απανταχού σκοταδιστές βάζουν με μεγάλη ευκολία τη ζωή μίας γυναίκας και τη ζωή ενός εμβρύου σε μία ζυγαριά και αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, οι γυναίκες αγωνίζονται ακόμα για το αυτονόητο: το δικαίωμα να έχουν τον έλεγχο του σώματος και της ζωής τους. Να παίρνουν, δηλαδή, οι ίδιες την απόφαση εάν μπορούν και εάν θέλουν να μεγαλώσουν ένα παιδί. Να εξαρτάται από τις ίδιες και μόνο σε τι ενδεχόμενους κινδύνους θα υποβάλουν του εαυτούς τους. Να έχουν τη δύναμη να ορίσουν και να σχεδιάσουν το μέλλον τους.
Τόσες δεκαετίες αγώνων, τόση εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και ακόμα κάποιοι να εμπεδώσουν πως δεν γίνεται να απαγορεύσει κανείς τις αμβλώσεις. Το μόνο που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι να απαγορεύεται η πρόσβαση σε ασφαλείς αμβλώσεις. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 47.000 γυναίκες και κορίτσια χάνουν κάθε χρόνο τις ζωές τους από επιπλοκές μη ασφαλών αμβλώσεων. Φορτωμένες με το βάρος του στίγματος, της παρανομίας, του κινδύνου για την ακεραιότητά τους, χιλιάδες γυναίκες αποφασίζουν να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε διαδικασίες που συχνά παραπέμπουν σε μεσαινωνικές πρακτικές αντί να έχουν τη δυνατότητα επίσκεψης σε ένα ιατρείο.
«Η άμβλωση είναι φόνος», υποστηρίζουν οι θιασώτες της γυναικείας καταπίεσης. Δεν έχει νόημα να βάλουμε στη συζήτηση στις πόσες εβδομάδες θεωρεί η επιστήμη ένα έμβρυο ανθρώπινο οργανισμό. Είναι μία συζήτηση που λειτουργεί παρελκυστικά. Αφενός γιατί οι αρνητές της άμβλωσης δεν έχουν καλή σχέση με την επιστήμη, αφετέρου διότι ένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν θα πρέπει ποτέ να γίνεται αντικείμενο ντιμπέιτ.
Έχει, όμως, νόημα να αναζητήσουμε τι πλαίσιο ζωής έχουν χτίσει όλοι αυτοί που κόπτονται για τα αγέννητα παιδιά. Το βλέπει κανείς εύκολα παρατηρώντας τα γεννημένα.
Τι μέριμνα υπάρχει για τη φτώχεια; Πώς τα βγάζει πέρα μία μονογονεϊκή οικογένεια; Έχουν όλα τα παιδιά πρόσβαση σε τροφή, εκπαίδευση και παιχνίδι; Ή κάποια γεννιούνται για να γίνουν εργάτες από τα πέντε τους; Ή μήπως – στην «ανεπτυγμένη Δύση» – το στίγμα κυνηγάει ες αεί τη μητέρα και το παιδί της;
Η απαγόρευση των αμβλώσεων καταπατά πολλαπλά τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών. Αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος στην αυτονομία και τη σωματική τους ακεραιότητα, αφού στερούνται το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα τους και τη ζωή τους. Παραβιάζει το δικαίωμά τους στην υγεία, αφού βάζει σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική τους υγεία λόγω έλλειψης ασφαλών και ποιοτικών υπηρεσιών υγείας. Σε περιπτώσεις επικίνδυνης εγκυμοσύνης ή επιπλοκών, η απαγόρευση μπορεί να οδηγήσει σε θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί. Παραβιάζει το δικαίωμά τους στην ιδιωτική ζωή, αφού πρόκειται για στυγνή κρατική παρέμβαση σε τόσο προσωπικές αποφάσεις.
Πάνω απ’ όλα, η απαγόρευση των αμβλώσεων στερεί το δικαίωμα των γυναικών στην αξιοπρέπεια. Τόσο ο εξαναγκασμός για τη συνέχιση μίας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, όσο και η αναζήτηση παράνομων και επικίνδυνων τρόπων άμβλωσης, οδηγούν τις γυναίκες σε απάνθρωπες μορφές μεταχείρισης.
Όπως όλα, έτσι και η απαγόρευση της άμβλωσης έχει σαφή ταξικά χαρακτηριστικά. Είναι αδιαμφισβήτητο πως οι περιορισμοί των αμβλώσεων πλήττουν δυσανάλογα φτωχές γυναίκες, ανήλικες, μετανάστριες και όσες ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές, ενισχύοντας τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Αυτό συνιστά έμμεση διάκριση λόγω φύλου και κοινωνικής θέσης. Αυτό σημαίνει πως η απαγόρευση των αμβλώσεων νομιμοποιεί τη βία και την εκμετάλλευση.
imerodromos.gr
–
Άρθρα
Άρθρα
Άρθρα
Άρθρα
Άρθρα
Άρθρα
