“Η επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας και η προετοιμασία μεγάλου πολέμου κατά Ρωσίας και Κίνας” / γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Μετά τη live γενοκτονία των Παλαιστινίων, με την υποστήριξη σχεδόν όλης της Δύσης, ο βομβαρδισμός της Βενεζουέλας και η απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του σηματοδοτούν την είσοδο σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιόδους στην ιστορία του δυτικού ιμπεριαλισμού και όλου του πλανήτη, αλλά και ένα σταθμό στην άνοδο μιας νέας μορφής παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα δεν αποσκοπεί μόνο στον πλήρη έλεγχο της Λατινικής Αμερικής, όπως παραπλανητικά προσπαθεί να μας πείσει ο Τραμπ και οι προπαγανδιστές του, ιδίως με την απάτη της νέας «Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας», που εξέδωσε ο Αμερικανός πρόεδρος παραμονές της επιχείρησης στη Βενεζουέλα, και με την οποία προσπαθεί πάλι να εξαπατήσει λέγοντας ότι δεν επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία και ότι είναι υπέρ της πολυπολικότητας!

Ακόμα και στο ζήτημα της ειρήνης στην Ουκρανία, που υποτίθεται ότι προωθεί (αφού την εξόπλισε σαν αστακό στην πρώτη θητεία του), είναι όλο και πιο πιθανό ότι απλώς κοροϊδεύει. Διότι δεν είναι δυνατό ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, που πάντοτε διοικούν οι Αμερικανοί, o Μαρκ Ρούτε να κάνει τις δηλώσεις που κάνει κατά της Ρωσίας αν πράγματι οι Αμερικανοί διαφωνούν. Δεν είναι δυνατό ο Ιταλός στρατηγός, επικεφαλής της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, να μιλάει για προληπτικό χτύπημα κατά της Ρωσίας, δηλαδή να απειλεί με  πυρηνικό πόλεμο τη Μόσχα και οι Αμερικανοί να διαφωνούν.

Δεν είναι δυνατό οι Ουκρανοί με τη βοήθεια του Λονδίνου, να κάνουν όλο και πιο προβοκατόρικες επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας (πλήγματα σε προεδρικές κατοικίες και πυρηνικά κέντρα) χωρίς την έγκριση των Αμερικανών και της CIA και χωρίς τη γνώση της Mossad. Οι υποτιθέμενες διαφωνίες Αμερικανών και Ευρωπαίων για την Ουκρανία μοιάζουν μάλλον με χρήσιμη κατανομή ρόλων. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία τα ευρωπαϊκή κράτη δεν ήταν τόσο πολύ υποταγμένα στους Αμερικανούς, όσο σήμερα. Αν ήθελε ο Τραμπ, θα μπορούσε όντως να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αν δεν τον τελειώνει είναι είτε γιατί δεν θέλει να τον τελειώσει και θέλει να εξακολουθήσει έναν πόλεμο φθοράς κατά της Ρωσίας, είτε γιατί επιδιώκει περισσότερες παραχωρήσεις από τη Μόσχα και όχι αναγκαστικά μόνο στην Ουκρανία.

Φυσικά δεν είναι παράλογο για τη Μόσχα να επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τις τυχόν αντιθέσεις στους κόλπους του δυτικού Imperium, εάν βέβαια είναι πραγματικές και όχι προσχηματικές. Oύτε και να προσπαθεί να αποφύγει τους φοβερούς κινδύνους της κλιμάκωσης, όσο δεν προκαλεί μεγαλύτερους.

Η σημασία της Λατινικής Αμερικής στην παγκόσμια ισορροπία

Ομολογημένη επιδίωξη του Τραμπ, στην ίδια «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας» των ΗΠΑ, είναι να χτυπήσει οποιαδήποτε ξένη επιρροή, δηλαδή της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, στην αμερικανική ήπειρο. Αυτό το λέει ανοιχτά, αφενός για να έχει κάποια υποστήριξη από το πιο πολεμοχαρές τμήμα της αμερικανικής κοινής γνώμης και Άκρας Δεξιάς, αφετέρου για να «καθησυχάσει» τους Ρώσους και τους Κινέζους ότι δήθεν τα ενδιαφέροντά του περιορίζονται εκεί, ότι τάχα μου οι κινήσεις του είναι κάπως «αμυντικές», ότι δεν θεωρεί τη Ρωσία και την Κίνα «απειλές» και, ίσως, ότι θα έκανε κι αυτός κάποιες παραχωρήσεις στη Ρωσία και την Κίνα, αναγνωρίζοντάς τους κάποιες «σφαίρες επιρροής».

Αυτά βεβαίως είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Ο Τραμπ δεν έχει καμία διάθεση να αποδειχθεί τη στρατηγική πυρηνική ισοτιμία (parity) της Ρωσίας σήμερα, της Κίνας αύριο. Ούτε ασφαλώς, η δύναμη που έχει κάνει πάνω από 200 εισβολές, πραξικοπήματα ή δολοφονίες ξένων ηγετών μετά το 1900, είναι διατεθειμένη να καθίσει στη θέση της και να παρακολουθεί χωρίς ανησυχία την οικονομική, τεχνολογική, τελικά και στρατιωτική εκτόξευση της Κίνας.

Δεν υπάρχει πια κανένα μέρος στον πλανήτη που να είναι εντελώς ανεξάρτητο. Κέντρο εδώ και αιώνες της βρετανικής και εν συνεχεία της αμερικανικής στρατηγικής είναι να διασφαλίσουν το «νησί» τους, ώστε από κει να μπορούν με ασφάλεια να εξαπολύουν επιθέσεις κατά της Ευρώπης η Βρετανία, κατά της Ευρασίας και της Αφρικής οι ΗΠΑ.

Οι πύραυλοι στην Κούβα

Αυτό το αντελήφθη ο Νικήτα Χρουστσόφ στο παρελθόν και για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Μόσχα αντέδρασε στην εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων με πυρηνικά στην Τουρκία, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ένα πρώτο πυρηνικό πλήγμα κατά της ΕΣΣΔ,  τοποθετώντας τέτοιους πυραύλους στην Κούβα. Η κίνηση υπήρξε επικίνδυνη και παραλίγο να οδηγήσει σε παγκόσμια πυρηνική καταστροφή, αλλά αν δεν την είχε κάνει η Μόσχα θα διακινδύνευε να δεχτεί «πρώτο πλήγμα». Η σοφία όμως του τότε Γ.Γ. του ΚΚΣΕ και των αδελφών Κένεντι, αντανάκλαση μιας από τις πιο δημοκρατικές εποχές στην ανθρώπινη ιστορία, όχι μόνο επέτρεψε τελικά μια συμφωνία για την απομάκρυνση των πυραύλων και από την Κούβα και από την Τουρκία και τη δέσμευση των ΗΠΑ ότι δεν θα επιτεθούν στην Κούβα, αλλά και έθεσε για πρώτη φορά τις βάσεις της συνεννόησης Ουάσιγκτον και Μόσχας για να μην πάνε σε πόλεμο και αμοιβαία καταστροφή.

Η συνεννόηση αυτή οδήγησε στις μεγάλες συμφωνίες ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών, από τις οποίες αποχώρησε σταδιακά η Ουάσιγκτον μετά την αυτοδιάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, χωρίς καμία εγγύηση για το τι θα έμπαινε στη θέση τους! Στην πραγματικότητα ο Χρουστσόφ, με την κίνησή του, επανέφερε την ισορροπία ΗΠΑ και ΕΣΣΔ που επιτεύχθηκε στη Γιάλτα, και επιχείρησαν αμέσως μετά τον πόλεμο και επιχειρούν πάλι τώρα, μετά την αυτοκτονία του σοβιετικού «σοσιαλισμού» και «κομμουνισμού» να ανατρέψουν οι Αμερικανοί, διακινδυνεύοντας την πυρηνική και οικολογική καταστροφή της ανθρωπότητας.

Η Κούβα, διακηρυγμένος στόχος του Τραμπ μετά τη Βενεζουέλα, δεν είναι ένα απλό νησί στην Καραϊβική. Είναι, όπως και η Βενεζουέλα, κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής ισορροπίας ΗΠΑ και ΕΣΣΔ στο παρελθόν, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας σήμερα. Ελλείψει διάθεσης για αφοπλισμό και άλλα ριζικά κοινωνικά μέτρα, η ισορροπία αυτή είναι βασική προϋπόθεση για να μην πάμε σε παγκόσμια καταστροφή.

Και η Γροιλανδία άλλωστε είναι στρατηγικής σημασίας σε έναν πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία, εκτός των άλλων, γιατί από κει μπορεί να χτυπηθούν ρωσικοί πυρηνικοί πύραυλοι στην αρχική φάση εκτόξευσης. Και γιατί θα ελέγξει τις θαλάσσιες διόδους της Αρκτικής, όταν λειώσουν οι πάγοι της από την κλιματική αλλαγή, το παράφρον  σχέδιο που προωθούν με πάθος οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες με επικεφαλής τον Τραμπ (***). Στο επόμενο άρθρο μας θα ασχοληθούμε με την επιστροφή των ΗΠΑ στη γερμανική στρατηγική του μεσοπολέμου των Χίτλερ και Χαουζχόφερ, όχι όμως στο επίπεδο της Ευρώπης, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Βεβαίως πρέπει να σημειώσουμε ότι η δράση φέρνει πάντα αντίδραση. Δεν σημαίνει ότι επειδή αυτά τα σχεδιάζουν οι Αμερικανοί θα γίνουν κιόλας. Το δείχνει άλλωστε η αξιοσημείωτη αντοχή και διευρυνόμενη λαϊκή υποστήριξη προς το μπολιβαριανό καθεστώς της Βενεζουέλας. Το σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην πιο επικίνδυνη περίοδο σε όλη την ιστορία του ανθρώπου.

Να υπογραμμίσουμε  επίσης από τώρα ότι είναι εντελώς απαραίτητο να οργανωθεί άμεσα μια πολύ μεγάλη παγκόσμια εκστρατεία για τη σωτηρία της ζωής και την άμεση απελευθέρωση του γενναίου προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του, που απειλεί ένα γκαγκστερικό κράτος, όπως αποκαλεί την πατρίδα του ένας από τους σπουδαιότερους Αμερικανούς δημοσιογράφους και συγγραφείς, ο Κρις Χέτζις.

– – – – –

(*) Ο γράφων υποστηρίζει από τότε που εμφανίστηκε ο Τραμπ ότι είναι απλώς αδύνατο ένας, στενά συνδεδεμένος με την ισραηλινή άκρα δεξιά, εκπρόσωπος της αμερικανικής άκρας δεξιάς να είναι ένας φιλειρηνικός και φιλικός προς τη Ρωσία Πρόεδρος, που θα τα βάλει με το κατεστημένο. Δυστυχώς όμως οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες εντός και εκτός ΗΠΑ, ανταποκρίνονται σε πολύ βαθιές ανάγκες των ανθρώπων και δεν είναι εύκολο να καταπολεμηθούν. Για μια συζήτηση της πρώτης θητείας Τραμπ παραπέμπουμε τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες σε ένα παλαιότερο άρθρο μας.

(**) Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που οι ηγέτες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων καταφεύγουν στην απάτη. Η απάτη είναι συστηματικά όπλο τους. Οι Αμερικανοί κορόιδευαν τους Ευρωπαίους ότι αλληλοσφάζονται σαν κτήνη και διακήρυσσαν τον απομονωτισμό τους, έως ότου αποφάσισαν να επέμβουν στρατιωτικά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξασφαλίζοντας ότι θα κυριαρχήσουν οι ίδιοι και όχι οι Γερμανοί στη μεταπολεμική Ευρώπη.

Πριν από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χίτλερ έπεισε τον Στάλιν ότι είναι σύμμαχος και φίλος με τις συνέπειες που ξέρουμε όλοι (και που τόσο αδρά περιγράφει στην αρχή των απομνημονευμάτων του ο νικητής του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στρατάρχης Ζούκοφ). Κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο υπόσχονταν διαρκώς ότι θα ανοίξουν «δεύτερο μέτωπο» στην Ευρώπη, το άνοιξαν όμως μόνο όταν ο Κόκκινος Στρατός είχε ήδη νικήσει τον Χίτλερ και βάδιζε ολοταχώς προς το κέντρο της ηπείρου, ενώ σε σειρά ευρωπαϊκών κρατών επικρατούσαν ήδη ισχυρά, ένοπλα, κομμουνιστικά κινήματα αντίστασης). Στη δεκαετία του 1980 έπεισαν τον Γκορμπατσώφ ότι ήθελαν να βοηθήσουν τον εκδημοκρατισμό, τον εκσυγχρονισμό και άρα την ισχυροποίηση της ΕΣΣΔ!!! Επειδή τώρα το προϊόν της δήθεν «δημοκρατίας» και των «αγορών» έχει γίνει πολύ απωθητικό, προσπαθούν να «πουλήσουν» εθνικισμό, υποστηρίζοντας ότι είναι «σύμμαχοι» της Ρωσίας κατά της «παγκοσμιοποίησης» και φιλοδοξώντας ίσως να την χρησιμοποιήσουν κατά της Κίνας.

Αλλά ο αμερικανικός και ο ισραηλινός εθνικισμός είναι από τη φύση  τους επιθετικοί, ιμπεριαλιστικοί και παγκόσμιας εμβέλειας. Η Αμερική έχει χτιστεί ως παγκόσμια Αυτοκρατορία και μόνο υπό τη σκέπη της και ελέγχοντάς την μπορεί μακροχρόνια να επιβιώσει και ο Σιωνισμός. Το America First του Ντόναλντ Τραμπ δεν διαφέρει επί της ουσίας από το Deutschland Uber Alles, όπως παρατήρησε κάποια στιγμή εύστοχα ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

(***) Για την κλιματική πολιτική του Τραμπ δες εδώ.