Δύο νέα βιβλία: Χρήστου Μπαταντζή «Πικρός Χορός» & Πάνου Παναγιωτίδη «Κάτι σαν Ποίηση» / εκδόσεις Ανάλεκτο

Μόλις κυκλοφόρησε, στη σειρά ΜΙΚΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΟΙΗΣΗΣ των εκδόσεων Ανάλεκτο, το βιβλίο του Χρήστου Μπαταντζή, «Πικρός Χορός» με πρόλογο του Άκι Θωμαΐδη. Ένας φόρος τιμής στον άνθρωπο που αφιέρωσε το πιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής του στο θέατρο και την τέχνη.

Η ποιητική συλλογή «Πικρός Χορός» συγκροτήθηκε από ποιητικά κατάλοιπα του Χρήστου Μπαταντζή και αποκαλύπτει μία πτυχή του δημιουργικού του χαρακτήρα που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστή. Ποιήματα που χαρακτηρίζονται από ευαισθησία, εκφραστική πρωτοτυπία κι έναν γνήσιο λυρισμό που σταδιακά εξελίσσεται σε στοχαστικό λόγο εξαίσιας αισθητικής, έντονα υπαρξιακό με αποχρώσεις πολιτικού προβληματισμού.

Ο Χρήστος Μπαταντζής (1942 – 2023) γεννήθηκε στη Νάουσα στις 12 Μαρτίου του 1942. Πατέρας του ήταν ο κλωστοϋφαντουργός Νικόλαος Βαταντζής και μητέρα του η Αικατερίνη Βαταντζή – Θανασούλη. Έγινε γνωστός αρχικά από τη διοργάνωση επετειακών εκδηλώσεων και στην συνέχεια διακρίθηκε στη θεατρική σκηνοθεσία, στην οποία αφιέρωσε το πιο παραγωγικό κομμάτι της ζωής του, υπηρετώντας την για πολλές δεκαετίες με πείσμα και πάθος. Σκηνοθέτησε πλήθος θεατρικών παραστάσεων και απέσπασε σημαντικές διακρίσεις σε θεατρικούς διαγωνισμούς. Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται θεατρικά έργα και θεατρικές διασκευές των: Αισχύλου, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Σαίξπηρ, Καζαντζάκη, Βάρναλη, Περεσιάδη, Καρρά, Σκούρτη, Χειμωνά, Μποστ, Βιτράκ, κ.ά. Τις σκηνοθετικές του γνώσεις και τη θεατρική του αισθητική απέκτησε από τη δημιουργική μελέτη θεατρικών παραστάσεων και εξειδικευμένων κειμένων θεωρητικού προβληματισμού μεγάλων δασκάλων του ελληνικού και του παγκόσμιου θεατρικού χώρου (Γκροτόφσκι, Τερζόπουλου, Αρτώ, Μπρουκ, κ.ά.).

Συνέγραψε αρκετά κείμενα, καθώς επίσης και θεατρικά έργα. Βραβεύθηκε σε πανελλήνιο διαγωνισμό για το κείμενό του Εκείνος ο Σκληρός Απρίλης που αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα της Νάουσας το 1822, το οποίο παραστάθηκε επανειλημμένως σε εορτασμούς του Ολοκαυτώματος σε σκηνοθεσία του ιδίου αλλά και άλλων σκηνοθετών, σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Στα θεατρικά του απομνημονεύματα, που εκδόθηκαν το 2021 με τον τίτλο Το Δικό Μου Θέατρο από τις εκδόσεις Ανάλεκτο, περιγράφει με γλαφυρότητα τη 40χρονη πορεία του στη θεατρική σκηνοθεσία και ανιστορεί λεπτομέρειες  και παραλειπόμενα από τις παραστάσεις που έστησε. Ο Χρήστος Μπαταντζής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών, κλείνοντας ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας του ερασιτεχνικού θεάτρου της Νάουσας που όλοι θα θυμούνται με αγάπη, νοσταλγία και θαυμασμό…

Διαθήκη

Όταν μαυρίσει ο ουρανός
και χαθεί κάθε ελπίδα
γαλάζιου,
φρόντισε φίλε μου να κρατηθείς γερά
απ’ όπου λάχει.
Από ’να βράχο, γρανιτόβραχο.
Από ’να αστραποκαμένο δέντρο.
Από ’να χόρτο ταπεινό κι ασήμαντο.
Από ’να φτωχό μυρμήγκι.
Από ’να βλέμμα τρομαγμένου θηρίου.
Από μια ανάσα κουνουπιού.
Κρατήσου φίλε μου γερά.
Κρατήσου·
όσο βαστάει κι η πιο μικρή
κι η πιο στερνή σου
ελπίδα.
Κρατήσου.
Τι θα ’ναι το σκοτάδι βίαιο
και κίνδυνος να σε συντρίψει
στην ορμή του.

—————

Μόλις κυκλοφόρησε, στη σειρά ΜΙΚΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΟΙΗΣΗΣ των εκδόσεων Ανάλεκτο, το βιβλίο του Πάνου Παναγιωτίδη, «Κάτι σαν Ποίηση».

Ένα ποιητικό βιβλίο με σταγόνες από πέντε συλλογές, προϊόν καταγραφών δισταγμών, σκέψεων και χαμηλόφωνων εκμυστηρεύσεων μισού αιώνα. Από τη φρεσκάδα της αισιοδοξίας γι’ αλλαγή στις σκεπτικές ρυτίδες και τους αναστεναγμούς της ωριμότητας. Ένας ποιητικός απολογισμός, ένα απόσταγμα ζωής που τινάζεται σαν λάβα για να φέρει τη λύτρωση και να μας παρασύρει στον ποιητικό κόσμο του δημιουργού του.

Ο Πάνος (Παναγιώτης) Παναγιωτίδης γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Ξάνθης. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές στην Ξάνθη. Σπούδασε Φυσιογνωσία στο Α.Π.Θ. Εξάντλησε την ιεραρχία στην εκπαίδευση· μετά 35 χρόνια υπηρεσίας είναι συνταξιούχος, ασχολούμενος με τη λατρεία των εγγονιών του. Ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία από τα εφηβικά του χρόνια. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες.

­­

Οι τρισαρνητές

[στον Πέτρο]

Aπ’ τη γιορτή ας φύγουνε νωρίς
οι εραστές της εξουσίας
Όταν βγει το καλό κρασί
οι φίλοι οι δικοί μας να το πιούνε
όσοι κοινώνησαν τους πόνους μας
Των τραγουδιών τ’ απόσταγμα
αυτοί να μεταλάβουν πρέπει
Και σαν ξυπνήσουνε το φως οι πετεινοί
δίπλα κι αντάμα να ’ναι
στη χαρά συμμέτοχοι
όσοι μας αποδέχονται
όχι οι τρις αρνητές μας.

Φαρέτρα