Καρκίνος των ωοθηκών: Ο ασυμπτωματικός «δολοφόνος» που απειλεί τη ζωή των γυναικών

Ρίτα Μελά

Συνηθώς η διάγνωση έρχεται πολύ αργά, όταν η νόσος είναι ήδη σε στάδιο ΙΙΙ και ΙV με συνέπεια οι γιατροί να μην έχουν πολλά θεραπευτικά «εργαλεία» για να τον αντιμετωπίσουν. Για το λόγο αυτό άλλωστε ο ασυμπτωματικός και ύπουλος καρκίνος των ωοθηκών, έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά θνησιμότητα στις γυναίκες. Παρά τις σημαντικές ιατρικές εξελίξεις, η πρόγνωση εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το στάδιο διάγνωσης, γεγονός που καθιστά την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του πληθυσμού καίριας σημασίας. Η 8η Μάϊου που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου των Ωοθηκών, λειτουργεί ως υπενθύμιση της ανάγκης για ενίσχυση της έρευνας, της έγκαιρης διάγνωσης και της πρόσβασης σε σύγχρονες θεραπευτικές επιλογές.

Τι είναι ο Καρκίνος των ωοθηκών

Πρόκειται τη νόσο που εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις στη σύγχρονη γυναικολογική ογκολογία. Ο καρκίνος των ωοθηκών χαρακτηρίζεται από υψηλή θνητότητα, κυρίως λόγω της απουσίας ειδικών συμπτωμάτων στα πρώιμα στάδια και της έλλειψης αποτελεσματικών στρατηγικών προσυμπτωματικού ελέγχου. Ο επιθηλιακός καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί τη συχνότερη μορφή, με τον υψηλού βαθμού ορώδη καρκίνο να κυριαρχεί και να συνδέεται με επιθετική βιολογική συμπεριφορά και διάγνωση σε προχωρημένα στάδια.

Τα συμπτώματα

Η κλινική εικόνα είναι συχνά ύπουλη και μη ειδική, με συμπτώματα όπως κοιλιακή διάταση, αίσθημα πληρότητας, δυσπεψία και μεταβολές στις εντερικές ή ουρολογικές συνήθειες, όπως αναφέρουν η Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος), η Δρ. Αριστέα Παπανώτα (Παθολόγος – Ογκολόγος) και ο Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ).

Ως αποτέλεσμα, η πλειονότητα των ασθενών διαγιγνώσκεται σε στάδιο III ή IV κατά FIGO, όταν ήδη υπάρχει εκτεταμένη ενδοπεριτοναϊκή διασπορά. Η διάγνωση βασίζεται σε συνδυασμό απεικονιστικών μεθόδων και βιοδεικτών, όπως το CA-125, ενώ το διακολπικό υπερηχογράφημα αποτελεί βασικό εργαλείο αρχικής εκτίμησης.

Οι αιτίες

Η αιτιοπαθογένεια της νόσου είναι πολυπαραγοντική, με σημαντικό ρόλο των γενετικών παραγόντων. Μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 και BRCA2 (καρκίνος μαστού) αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου των ωοθηκών, ενώ σχετίζονται και με αυξημένη ευαισθησία σε στοχευμένες θεραπείες. Παράλληλα, το σύνδρομο Lynch συνδέεται με συγκεκριμένους ιστολογικούς υποτύπους της νόσου, υπογραμμίζοντας τη σημασία της γενετικής συμβουλευτικής και του μοριακού ελέγχου.

Οι θεραπείες

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει κυρίως κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση (debulking surgery) σε συνδυασμό με συστηματική χημειοθεραπεία βασισμένη σε πλατίνα και ταξάνες. Η επίτευξη πλήρους κυτταρομείωσης (R0 resection) αποτελεί τον σημαντικότερο προγνωστικό παράγοντα επιβίωσης. Τα τελευταία χρόνια, η θεραπευτική στρατηγική έχει εμπλουτιστεί σημαντικά με την εισαγωγή στοχευμένων παραγόντων. Οι PARP αναστολείς έχουν καθιερωθεί ως θεραπεία συντήρησης σε ασθενείς με BRCA μεταλλάξεις ή σε ασθενείς με ανεπάρκεια ομόλογου ανασυνδυασμού, βελτιώνοντας ουσιαστικά την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου.

Επιπλέον, η αξιοποίηση νεότερων βιοδεικτών διευρύνει τις δυνατότητες εξατομικευμένης θεραπείας. Ο υποδοχέας φυλλικού οξέος-α (Folate Receptor Alpha, FRα) υπερεκφράζεται σε σημαντικό ποσοστό επιθηλιακών καρκίνων ωοθηκών και αποτελεί στόχο για καινοτόμες θεραπείες, όπως τα antibody–drug conjugates, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το mirvetuximab soravtansine σε ασθενείς με υψηλή έκφραση FRα. Παράλληλα, η έκφραση του HER2, αν και λιγότερο συχνή, εντοπίζεται σε επιλεγμένους ιστολογικούς υποτύπους και μπορεί να αξιοποιηθεί θεραπευτικά με τη χρήση anti-HER2 παραγόντων, εντάσσοντας τον καρκίνο των ωοθηκών στο πλαίσιο της εξατομικευμένης ογκολογίας.

Οι ελπίδες έρχονται από την ανοσοθεραπεία

Η ανοσοθεραπεία αποτελεί ένα ταχέως εξελισσόμενο πεδίο, με τη χρήση αναστολέων σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού (immune checkpoint inhibitors) να ενσωματώνεται σταδιακά σε επιλεγμένα θεραπευτικά σχήματα.

Συγκεκριμένα, το pembrolizumab έχει μελετηθεί σε συνδυασμούς με αντιαγγειογενετικούς παράγοντες και χημειοθεραπεία, όπως ο συνδυασμός pembrolizumab–bevacizumab–κυκλοφωσφαμίδης (endoxan), καθώς και με ταξάνες (π.χ. paclitaxel), κυρίως σε ασθενείς με έκφραση PD-L1 (π.χ. CPS ≥1%). Οι συνδυαστικές αυτές προσεγγίσεις φαίνεται να ενισχύουν την ανοσογονικότητα του όγκου και να βελτιώνουν την ανταπόκριση σε επιλεγμένες υποομάδες ασθενών, αν και η θέση τους στο θεραπευτικό αλγόριθμο συνεχίζει να διερευνάται στο πλαίσιο κλινικών μελετών.

Συμπέρασμα

Η συντονισμένη δράση επιστημονικής κοινότητας, συστημάτων υγείας και κοινωνίας αποτελεί το κλειδί για τη βελτίωση των κλινικών εκβάσεων. Μέσα από την πρόοδο της μοριακής ογκολογίας και την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, διαμορφώνεται ένα νέο θεραπευτικό τοπίο, το οποίο επιτρέπει πλέον πιο στοχευμένες, αποτελεσματικές και εξατομικευμένες παρεμβάσεις, με απώτερο στόχο τη μετατροπή του καρκίνου των ωοθηκών σε μια νόσο με σαφώς καλύτερη πρόγνωση και αυξημένες πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης.

 topontiki.gr 

Φαρέτρα