Βέροια – Βιβλιοπαρουσίαση: Αθηνά -Χριστίνα Τζένου “Ισορροπώντας μεταξύ αναπηρίας & κανονικότητας” / Ένα μάθημα ζωής

22/10/2026, 13:44

Εκπροσωπώντας μια ομάδα που δεν έχει φωνή, τα άτομα με αναπηρία, η Αθηνά – Χριστίνα Τζένου τής έδωσε με το βιβλίο της τη δική της φωνή, μια φωνή δυνατή, αληθινή και βαθιά συγκινητική.

Το βιβλίο, “Ισορροπώντας μεταξύ αναπηρίας & κανονικότητας”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις στίξις, παρουσιάστηκε χθες το βράδυ στο Αιγές Μέλαθρον, με πλήθος κόσμου να το αγκαλιάζει.

Γιατί δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο. Σε μια εποχή που μόλις άνοιξε ένα παράθυρο στη διαφορετικότητα, ένα βιβλίο για την αναπηρία, γραμμένο από μια νέα γυναίκα , δυναμική και ταλαντούχα, που η ίδια βιώνει την αναπηρία από τη γέννησή της, είναι από μόνο του πρωτοποριακό.

Η παρουσίαση του βιβλίου, αλλά και όσοι το παρουσίασαν μαζί με τη συγγραφέα του, έκανε βαθιά αίσθηση στο κοινό προκαλώντας έντονα συναισθήματα και παράλληλα έντονο προβληματισμό. Και όταν μιλάμε για συναισθήματα δεν είναι τα συνηθισμένα, που μοιραία νιώθει κανείς απέναντι σ’ ένα άτομο με αναπηρία. Ήταν ένα κυρίαρχο αίσθημα θαυμασμού για τη συγγραφέα, που έκανε την αναπηρία της φωνή όλων εκείνων που εκπροσωπεί και κάνοντας εμάς τους “κανονικούς” να προβληματιστούμε για το πόσο περισσότερο παλέψαμε για τη ζωή και πόσο περισσότερο την αγαπήσαμε.

Με παρουσιαστές τον οδοντίατρο Βασίλη Αγγελή στον ρόλο του συντονιστή και τους Δημήτρη Αποστολίδη γιατρό παθολόγο, Χαράλαμπο Κατόγλου ψυχίατρο, Ολυμπία Τσιάρα φιλόλογο , Ελπίδα Μαραντίδου δασκάλα και Κλειώ Αντωνιάδου δασκάλα, η βιβλιοπαρουσίαση κύλησε μέσα σε μια ατμόσφαιρα έντονης επικοινωνίας με το κοινό, χωρίς αποτρεπτικά στεγανά.

Ο Βασίλης Αγγελής, προλογίζοντας και συντονίζοντας στη συνέχεια, μίλησε για μια νέα γυναίκα και νέα συγγραφέα παράλληλα, που αποφάσισε να υλοποιήσει ένα όνειρο, το όνειρο της γραφής.

Μια συγγραφέα που έγραψε ένα βιβλίο γεμάτο δάκρυα και χαμόγελα και όχι απλά ένα βιβλίο, μια ψυχή ξεδιπλωμένη στο χαρτί, ένα βιβλίο άρτιο, που ήδη αγκαλιάστηκε από το κοινό.

Άμεση και συγκινητική ήταν η Ελπίδα Μαραντίδου, δασκάλα της στις τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, τότε που αρχίζει να διαφαίνεται η προσωπικότητα του παιδιού

“Για εμάς τους δασκάλους η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι η εξέλιξη των μαθητών μας. Η Αθηνά ξεχώριζε όχι από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, αλλά από από το φως που εξέπεμπε. Άλλωστε οι πιο ωραίες στιγμές κρύβονται στην ανθρώπινη επικοινωνία.

Η Αθηνά έδειξε πως ήταν και είναι ικανή και ισότιμη. Άλλωστε το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι η γνώση αλλά η ικανότητα ότι μπορεί να τα καταφέρει ένα τέτοιο παιδί.

Τώρα που είναι και η μαθήτριά μου δασκάλα τη χαιρετώ ως συνάδελφο, ως ένα ζωντανό παράδειγμα αξιοπρέπειας, πείσματος, σεβασμού, ενσυναίσθησης.

Τώρα, Αθηνά, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Εσύ παραδίδεις μαθήματα, παραδίδεις ένα μάθημα ζωής. Ευχή μου να αγγίξεις τις συνειδήσεις.”

Η Κλειώ Αντωνιάδου, δασκάλα στην ίδια σχολική μονάδα, είπε χαρακτηριστικά:

“Ζούμε μια ιδιαίτερη στιγμή, όπου οι δάσκαλοι έγιναν μαθητές. Το βιβλίο της Αθηνάς είναι ένα μαγικό ταξίδι στον χρόνο. Με πείσμα και εσωτερική δύναμη αντιμετωπίζει όχι μόνο τα μαθήματα, αλλά και την αλλαγή του κόσμου. Η μαθήτρια μου έγινε δασκάλα και γίναμε συνάδελφοι. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου!

Το πρώτο της αυτό βιβλίο είναι ειλικρινές, συγκινητικό και αποδεικνύει πως η αναπηρία δεν ορίζει τον άνθρωπο, αλλά η συμπερίληψη και η αποδοχή.

Η Αθηνά ήταν μια σπουδαία μαθήτρια και είναι μια σπουδαία συνάδελφος. Ο κόσμος μας έχει ανάγκη ν’ ακούσει μια τέτοια φωνή.”

Η Ολυμπία Τσιάρα, φιλόλογος της Αθηνάς είκοσι χρόνια πριν, μίλησε για ένα βιωματικό βιβλίο, με ιδιαίτερο ύφος που το εκφράζει η δύναμη και το πείσμα για την κατάκτηση όλο και ψηλότερων στόχων.

Παράλληλα τόνισε το πόσο σημαντικό είναι το ότι το βιβλίο θέτει ανάγλυφα το πρόβλημα του κράτους πρόνοιας στην Ελλάδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο Δημήτρης Αποστολίδης, αποκάλυψε ξεκινώντας πως ο ίδιος ως πατέρας έχει ανάλογη εμπειρία,αφού η μικρή του κόρη δεν έχει κινητικό πρόβλημα, όπως η Αθηνά, αλλά τη χαρακτηρίζει το σύνδρομο Ντάουν.

Αναφερόμενος στον ρατσισμό που επικρατούσε στα χρόνια 1984 με ’85 απέναντι στα άτομα με αναπηρία, έκανε τη σύγκριση με τα σημερινά χρόνια, που σαφώς τέτοια θέματα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευρύτητα, θέτοντας μια μεγάλη διαφοροποίηση στους όρους κανονικό παιδί και παιδί με αναπηρία. Η λέξη “κανονικό” πρέπει να αντικατασταθεί με τη λέξη”τυπικό” παιδί, προκαλώντας αίσθηση στο ακροατήριό του.

Ο Χαράλαμπος Καδόγλου με μια μοναδική αίσθηση χιούμορ που δημιούργησε, (όχι συνηθισμένη για ψυχίατρο, και μάλιστα με καριέρα 40 χρόνων), αναφέρθηκε στην επιθυμία του να έρθει από την Κατερίνη, για να είναι παρών στην χθεσινή εκδήλωση ως παρουσιαστής του βιβλίου, πιστεύοντας στη δύναμη που διαθέτουν τα άτομα με αναπηρία, κατορθώνοντας πολλές φορές το ακατόρθωτο.

Αποκαλύπτοντας πως και ο ίδιος με την αναπηρία του όχι μόνο κατάφερε να ξεπεράσει τα εγγενή εμπόδια, αλλά και να προσφέρει, έδωσε το περιεχόμενο των όρων “ευδαιμονία” και “ευτυχία”, δηλώνοντας πως η ευτυχία είναι μόνο στιγμές και πως η ευδαιμονία είναι χρησιμότερη για τον καθένα μας, αφού υποδηλώνει την ικανότητα να καταφέρνουμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες. Και υπό αυτήν την έννοια η συγγραφέας του βιβλίου είναι “ευδαίμων”, διαθέτει το “δαιμόνιο” με την αρχαία έννοια της λέξης, της ικανότητας να τα καταφέρνει.

Μετά από χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, που διάβασε ο Δημήτρης Αποστολίδης σχολιάζοντάς τα, τον λόγο πήρε η συγγραφέας.

Η Αθηνά Τζένου, με άνεση λόγου, χωρίς καμιά σημείωση στα χέρια της, σε μοναδική επικοινωνία με το κοινό της, με μάτια που έλαμπαν, όπως πάντα από την κρυμμένη δύναμη που τα ζωοδοτεί, ξεκίνησε με ευχαριστίες σε όσους την τίμησαν με την παρουσία τους και σε όσους ασχολήθηκαν με το βιβλίο της.

Στη συνέχεια είπε:

“Ξεκινώ αισιόδοξα να μιλώ, γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά στο θέμα της αναπηρίας με όσα συνέβαιναν παλιά. Η συμπερίληψη, όταν θα καταργηθεί στην πράξη, θα καταργηθεί και ως λέξη.

Μένοντας σε θέματα που έθιξε με το βιβλίο της μίλησε για τις θέσεις της γύρω από την πολιτική , την οποία συνέδεσε με την αλληλουχία κομμάτων και ψήφων. μίλησε για την κινητική και νοητική αναπηρία αντιδιαστέλλοντάς τες και έμεινε στη λέξη ανάπηρη που την χρησιμοποιεί για τον εαυτό της με θάρρος λέγοντας “Θέλω να λέω τα πράγματα, όπως είναι, άλλωστε αυτό είναι και το μεγάλο point του βιβλίο μου.

Σκοπός μου δεν είναι να βγάλω τη ζωή μου έξω αλλά να πω πως έχω συμμετοχή σ’ όλα τα κομμάτια της ζωής. Είναι κατάθεση ψυχής; Όχι είναι ένα ξεγύμνωμα, το δικό μου ξεγύμνωμα.

Το γράψιμο μού πήρε πέντε μήνες, αλλά δε νιώθω συγγραφέας. Γιατί το έγραψα; Γιατί νιώθω πως εκπροσωπώ μια ομάδα που δεν έχει φωνή!”

Η βραδιά έκλεισε μέσα σ’ ένα κλίμα γενικής ευφορίας και θαυμασμού με τη συγγραφέα να υπογράφει τα βιβλία της.