1ο Γυμνάσιο Βέροιας. 1986 -2026, 40 χρόνια μετά. Μια μαθητική συνάντηση…

25/10/2026, 10:42

Από τις πιο συγκινητικές στιγμές είναι οι συναντήσεις των μαθητών, συνήθως μετά από 40 χρόνια, όπου ο χρόνος έχει αφήσει σε όλους την πατίνα του.

Τα παιδιά που αποφοίτησαν στα 15 τους γίνονται τώρα εκείνοι που γεύτηκαν τη ζωή και κατασταλαγμένοι πια μπορούν να κοιτάξουν πίσω με νοσταλγία και συγκίνηση.

Γιατί συνήθως επιλέγεται η αφετηρία των 15 χρόνων για τη τα 40 χρόνια της συνάντησης; Γιατί η εφηβεία είναι στην πιο όμορφη ώρα της, μόλις ξεκινά. Το Λύκειο με τις καταπιεστικές υποχρεώσεις του και την αγωνία των πανελλαδικών, που μοιραία το ακολουθεί, δεν βαραίνει με τη σκιά του και οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών έχουν διαμορφωθεί, καθώς και οι σχέσεις με τους καθηγητές του Γυμνασίου.

Το παιδί των 12 χρόνων που φεύγει από το Δημοτικό διαμορφώνεται μέσα στα τρία χρόνια του Γυμνασίου, αποκτώντας δυνατούς δεσμούς, μια συνοχή, που δεν την φθείρει ο χρόνος.

Έτσι χθες το βράδυ στη Sala της Ελιάς οι πάλαι ποτέ 15άρηδες συναντήθηκαν μετά από 40 0λόκληρα χρόνια, αποτίοντας φόρο συγκίνησης στα γυμνασιακά τους χρόνια.

Η Κατερίνα Μπορτένα που ανέλαβε την οργάνωση της συνάντησης, μιας συνάντησης πραγματικά άψογης, καλωσόρισε τους συμμαθητές και τους καθηγητές εκείνης της μακρινής τριετίας προκαλώντας συγκίνηση.

Και η συγκίνηση κορυφώθηκε, όταν διαβάστηκαν τα ονόματα εκείνων που έλειπαν, όχι γιατί κάποιο εμπόδιο συνηθισμένο ήταν η αιτία, όπως πάντα συμβαίνει, αλλά γιατί ήταν απόντες από τη ζωή, μόλις στα 55 τους χρόνια.

Και δίπλα στα παιδιά αυτά, που τώρα ήταν ώριμοι άντρες και γυναίκες, εμείς, οι καθηγητές τους, που η πρόσκληση στη συνάντησή τους ήταν άκρως τιμητική. Με τα δικά μας χρόνια ζωής, τις δικές μας εικόνες απ’ αυτά τα παιδιά, που, βέβαια, καθώς μας αγκάλιαζαν, χρειαζόταν να πουν το καθένα το όνομά του, για να τα αναγνωρίσουμε μετά από 40 ολόκληρα χρόνια!

Γοητευτικές γυναίκες με αυτοπεποίθηση, γκριζομάλληδες άντρες με σιγουριά, κι ένα χαμόγελο μόνιμο που κράτησε για ώρες.

Ψηλά τα ποτήρια, ευχές και στην πίστα χαμηλωμένα τα φώτα για τον χορό, που οι εναλλασσόμενοι φωτισμοί προκαλούσαν για συμμετοχή. Και χόρευαν, χόρευαν ασταμάτητα, ώσπου φύγαμε, αφήνοντάς τους να ζήσουν τις αναμνήσεις τους, να ξαναγυρίσουν με το μυαλό και την καρδιά σ’ εκείνα τα όμορφα χρόνια.