“Στη δημ(ι)οκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Σε δέκα μέρες έχουμε εκλογές στη στενή «σύμμαχό μας», την παράνομη σιωνιστική οντότητα της κατεχόμενης Παλαιστίνης, πιο γνωστή ως Ισραήλ. Και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι επιτέλους θα λήξει η σχεδόν ισόβια πρωθυπουργική θητεία του «χασάπη της Γάζας» Νετανιάχου, που εδώ και τριάντα χρόνια κυριαρχεί –με μικρά διαλείμματα– στο ισραηλινό πολιτικό στερέωμα, όντας ο αναμφισβήτητος ηγέτης του αναθεωρητικού, γενοκτονικού σιωνισμού. Για την ακρίβεια, ο αγαπημένος μας καταζητούμενος κατά συρροή εγκληματίας πολέμου υπολείπεται ως και 14 μονάδες του φαβορί των εκλογών, Γκάντι Αϊζενκοτ.

Οι ήδη μειωμένες πιθανότητες νίκης του «βασιλιά Μπίμπι» σχεδόν εκμηδενίστηκαν την Τετάρτη, όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί δημόσια ότι ο επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών Αμπάς Καμέλ είχε πράγματι επισκεφτεί το Ισραήλ μόλις έντεκα μέρες πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Φυσικά, ο Νετανιάχου διέψευσε ότι συναντήθηκε ο ίδιος με τον Αιγύπτιο αρχικατάσκοπο και άφησε να εννοηθεί ότι δεν ξέρει καν με ποιον συναντήθηκε(!), κάνοντας λόγο για «βαθύ κράτος» και συνωμοσία σε βάρος του…

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Καμέλ πήγε στο Ισραήλ για να προειδοποιήσει την κυβέρνηση για την επικείμενη «Πλημμύρα του αλ Ακσα» – γεγονός που μέχρι τώρα ο Νετανιάχου αποκαλούσε fake news. Και δεν το λέει μόνον η αντιπολιτευόμενη ισραηλινή Haaretz, αλλά και το αμερικανικό περιοδικό Atlantic, που μάλιστα προσθέτει πως ο Καμέλ προέτρεψε το Ισραήλ να προχωρήσει σε οικονομικές και άλλες παραχωρήσεις στη Χαμάς, προκειμένου να αποφευχθεί η νέα σύγκρουση. Ούτε ήταν ο μόνος – οι New York Times ανέφεραν τον Σεπτέμβριο ότι και ο ηγέτης των Εμιράτων, σεΐχης Αλ Ναχιάν, είχε προειδοποιήσει τον Νετανιάχου για πιθανή μεγάλη επίθεση της αντίστασης. Αλλά ο… ξεχασιάρης «Μπίμπι» «παρέλειψε», λέει, να διαβιβάσει την κατεπείγουσα προειδοποίηση στους επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας του και όλως τυχαίως έδωσε διαταγές για μεταφορά μονάδων από τη Γάζα, που οδήγησαν στην αποδυνάμωση του «Τείχους Ασφαλείας», ακριβώς τις ημέρες πριν από την επίθεση…

Ήταν άραγε όλα μια… κακιά στιγμή, μια αβλεψία; Ή μήπως ήταν η κορύφωση μιας αληθινής, πολυετούς συνωμοσίας του ίδιου του Νετανιάχου και της αυλής του, ώστε να κατασκευαστεί ο απαιτούμενος πυροκροτητής για τα όσα τρομακτικά ακολούθησαν – από τη γενοκτονία στη Γάζα και την εθνοκάθαρση στον Νότιο Λίβανο ως την πισώπλατη «προληπτική» επίθεση κατά του μεγάλου αντιπάλου, του Ιράν; Αρκεί άραγε η διαφαινόμενη ήττα του Νετανιάχου, για να να μάθουμε ένα μέρος έστω από την αλήθεια; Και, πολύ περισσότερο, για να μπει ένα τέλος στα καταστροφικά για όλους σχέδια για το «Μεγάλο Ισραήλ» και τον συνεχιζόμενο πολεμικό εφιάλτη σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία που αυτά γέννησαν;

Δυστυχώς, η απάντηση είναι όχι. Ένας… Γιαχβέ ξέρει πόσο θέλω να δω τον Νετανιάχου και ολόκληρο το αιματοβαμμένο επιτελείο του να καταλήγουν στη φυλακή επί εσχάτη προδοσία – μια καυτή επιθυμία που πιστεύω ότι μοιράζομαι με δισεκατομμύρια συνανθρώπους μας, περιλαμβανομένων και πολλών εκατομμυρίων Εβραίων σε όλο τον κόσμο, που συνειδητοποιούν καλύτερα από εμάς την τρομακτική ζημιά που κάνει ο σιων(αζ)ισμός στο πανάρχαιο έθνος τους. Όμως είναι αφελές να πιστέψει κανείς ότι το πρόβλημα θα λυθεί ως διά μαγείας μόνο με το να φύγει ο Νετανιάχου και να έρθει ο Αϊζενκοτ ή οποιοσδήποτε άλλος: το πρόβλημα είναι η ίδια η ισραηλινή κοινωνία, που σε ποσοστό ως και 90% υποστηρίζει τη συνέχιση της χρήσης βίας κατά των Παλαιστινίων και των λοιπών Αράβων γειτόνων της. Και που απλά ψάχνει έναν καλύτερο διαχειριστή-πολέμαρχο για να… τελειώσει τη βρόμικη δουλειά που ξεκίνησε, αλλά απέτυχε να φέρει εις πέρας ο «Μπίμπι».

Ο Αϊζενκοτ, βλέπετε, δεν είναι «μετριοπαθής», ούτε φιλειρηνικός – αντιθέτως, κατηγορεί τον Νετανιάχου ότι είναι υπερβολικά φιλοπαλαιστίνιος (!), απορρίπτει κάθε συζήτηση για παλαιστινιακό κράτος και προχθές υποσχέθηκε ότι θα εξαφανίσει τη Χαμάς εντός 18 μηνών, είτε με «ειρηνικά» μέσα (βλέπε «Συμβούλιο της Ειρήνης» του Τραμπ) είτε με νέο πόλεμο. Μπορεί να είναι πιο συμπαθής, «λαϊκός» και ταπεινός, ως προσωπικότητα, από τον Νετανιάχου, αλλά παραμένει ένας αιματοβαμμένος πρώην στρατηγός και αρχηγός του γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων μεταξύ 2015 και 2019 και διοικητής του βορείου μετώπου κατά τη δεύτερη εισβολή στον Λίβανο το 2006, όπου σημειώθηκαν αμέτρητα εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων.

Για την ακρίβεια, είναι ο αρχιτέκτονας του διαβόητου «Δόγματος Νταχίγια», που προβλέπει τη συστηματική καταστροφή πολιτικών και οικονομικών υποδομών, με το σκεπτικό ότι μόνον έτσι θα αναγκαστεί ο άμαχος πληθυσμός να πιέσει μη κρατικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, να σταματήσουν την αντίσταση. Με άλλα λόγια αντιμετωπίζει πόλεις και χωριά σαν «εχθρικές στρατιωτικές βάσεις» και «νομιμοποιεί» τα πλήγματα σε πάσης φύσεως πολιτικούς στόχους – ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς, γέφυρες, δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, γέφυρες και δρόμους και φυσικά συγκροτήματα κατοικιών… Μια ναζιστικής εμπνεύσεως στρατηγική συλλογικής τιμωρίας, όπως το χαρακτηρίζουν πλήθος νομομαθείς και η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πυκνοκατοικημένη και χιλιοβομβαρδισμένη συνοικία της Βηρυτού-προπύργιο της Χεζμπολάχ και φυσικά βρίσκει σήμερα την απόλυτη εφαρμογή του στη Γάζα.

Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Αϊζενκοτ, αν και διαφωνούσε για τακτικούς λόγους με τον Νετανιάχου για την εισβολή στη Γάζα, συμμετείχε ως… ειδικός στις σφαγές στα πολεμικά συμβούλια και πίεσε μάλιστα τον 25χρονο γιο του Γκαλ να πάρει μέρος στις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα τον θάνατό του στα τέλη του 2023 – ενώ την ίδια τύχη είχαν και δύο ανίψια του… Θα φέρει, αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος την ειρήνη στη Γάζα;

efsyn.gr