Λίγα λόγια για την «Πλημμύρα του αλ-Ακσά» / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

● Η «Πλημμύρα του αλ-Ακσά», παρά τις επιμέρους αγριότητες που αναπόφευκτα τη συνόδευσαν, δεν ήταν τρομοκρατική πράξη, αλλά μια μεγαλειώδης στιγμή του παλαιστινιακού εθνο-απελευθερωτικού αγώνα. Χιλιάδες μαχητές έσπασαν το τείχος της μεγαλύτερης ανοιχτής φυλακής του κόσμου και χτύπησαν ταυτόχρονα όλα τα φυλάκια και το κεντρικό αρχηγείο της Μεραρχίας Γάζας, και τα κιμπούτς-στρατώνες των πάνοπλων εποίκων που περικυκλώνουν τη Λωρίδα, αιχμαλωτίζοντας εκατοντάδες στρατιώτες και πολίτες ως «κεφάλαιο» για μελλοντική ανταλλαγή με τους χιλιάδες Παλαιστίνιους κρατουμένους στις ισραηλινές φυλακές. Επιχειρησιακά, ήταν ένας θρίαμβος της Αντίστασης!

● Ο ισραηλινός στρατός καθυστέρησε πολύ να αντιδράσει και, όταν το έκανε, ενεργοποίησε αμέσως το επάρατο «Δόγμα του Αννίβα», διατάζοντας ότι «κανένα όχημα με αιχμαλώτους δεν πρέπει να επιστρέψει στη Γάζα». Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες αυτοκίνητα και σπίτια πυρπολημένα από επιθετικά ελικόπτερα Apache και τανκς και εκατοντάδες επιπλέον νεκροί αιχμάλωτοι – κανείς δεν γνωρίζει πόσοι, καθώς η εξτρεμιστική κυβέρνηση έχει ως τώρα αποτρέψει κάθε σοβαρή έρευνα. Διόλου τυχαία, η διενέργεια ανεξάρτητης δικαστικής έρευνας είναι βασική δέσμευση της ισραηλινής αντιπολίτευσης στις επικείμενες εκλογές.

● Η κύρια αιτία πίσω από την αδικαιολόγητη ολιγωρία, πέρα από την υπερβολική πίστη στο υπερσύγχρονο «τείχος ασφαλείας», ήταν ο ίδιος ο Νετανιάχου. Από τις τελευταίες αποκαλύψεις της Haaretz, αλλά και τις μαρτυρίες επιζώντων, είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Νετανιάχου γνώριζε για την επικείμενη επίθεση και όχι μόνο δεν ενημέρωσε τον στρατό, αλλά φρόντισε και για τη δραματική αποδυνάμωση των μονάδων με μετακινήσεις ταγμάτων, άδειες κτλ. Κάποιοι πιστεύουν ότι απλά υποτίμησε την απειλή, αλλά προσωπικά είμαι βέβαιος –και οι κατοπινές εξελίξεις δικαιώνουν αυτή την άποψη– ότι ο αρχιερέας του αναθεωρητικού/επεκτατικού σιωνισμού χρειαζόταν τη δική του «11η Σεπτεμβρίου»: μια αιματοβαμμένη δικαιολογία για να υλοποιήσει τα γενοκτονικά σχέδιά του για εθνοκάθαρση και προσάρτηση της Γάζας και των κατεχομένων της Δυτικής Οχθης, αλλά και για να πείσει τις ΗΠΑ να εμπλακούν σε έναν συνολικό πόλεμο κατά του Ιράν και ολόκληρου του «Άξονα της Αντίστασης», περιλαμβανομένου του Λιβάνου και της Υεμένης. Και το πέτυχε. Μόνο που ο πολυμέτωπος «Πόλεμος της Αναγέννησης», όπως ξεδιάντροπα τον αποκαλεί, αποδείχτηκε μια τρύπα στο νερό: η αντίσταση επέζησε και από στρατηγική άποψη ο «Χασάπης της Γάζας» έχει ώς τώρα ηττηθεί κατά κράτος!

● Ορισμένοι «ειδικοί» του καναπέ κατηγορούν εκ των υστέρων την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση πως, με την εξέγερσή της, λειτούργησε περίπου σαν… πράκτορας του Νετανιάχου και οδήγησε στην ισοπέδωση της Γάζας και ολόκληρου του παλαιστινιακού λαού. Και αναμφίβολα το ανθρώπινο τίμημα της «Πλημμύρας» είναι τρομακτικό: το Ισραήλ εφάρμοσε μια ναζιστικού τύπου συλλογική τιμωρία στον πληθυσμό, σκότωσε πάνω από 25.000 ανήλικα παιδιά, εργαλειοποίησε την πείνα και τις αρρώστιες και ισοπεδώνει συστηματικά εδώ και τρία χρόνια τη Γάζα – πάνω από 80% των κτιρίων έχουν καταστραφεί, ποσοστό μεγαλύτερο απ’ ό,τι στη Χιροσίμα ή στη Δρέσδη. Ομως τέτοια επιχειρήματα υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και «ξεπλένουν» το μεγαλύτερο έγκλημα του καιρού μας: η γενοκτονία στη Γάζα δεν είναι τα αντανακλαστικά αντίποινα του «εκλεκτού λαού» ενάντια στους… βάρβαρους εισβολείς, αλλά η εφαρμογή του σιωνιστικού σχεδίου για το «Μεγάλο Ισραήλ». Ο Νετανιάχου και οι λυσσασμένοι φασίστες και ρατσιστές υπουργοί του είναι κληρονόμοι του Αριέλ Σαρόν και άλλων πρωτεργατών της σημερινής σφαγής. Και η 7η Οκτωβρίου, με όσα φρικτά γεγονότα την ακολούθησαν, είναι μόνο μια στιγμή σε έναν αδιάκοπο αντιαποικιακό, εθνοαπελευθερωτικό αγώνα επιβίωσης, που ξεκινά από τη «Νάκμπα», την πρώτη εθνοκάθαρση του 1948, και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.

● Οσοι μιλούν λοιπόν για «ιστορικό λάθος» της παλαιστινιακής αντίστασης θυμίζουν τους προεστούς του 1821 που επιχείρησαν να πνίξουν την Ελληνική Επανάσταση ή όσους κατηγορούσαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για τις μαζικές εκτελέσεις και τα καμένα χωριά από τους… αυθεντικούς ναζί. Δυστυχώς, κανένας κατακτητής δεν έφυγε ποτέ μόνος του – δεν υπάρχει αναίμακτος απελευθερωτικός πόλεμος! Το Βιετνάμ έχασε δύο εκατομμύρια ανθρώπους, η Αλγερία άλλο ένα, η Υεμένη έχει ήδη ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο… Ποια ήταν αλήθεια η εναλλακτική για τη Χαμάς και τον αρχηγό της, τον Γιαχία Σινουάρ, που πέθανε με το όπλο στο χέρι; Να κάτσουν στα αυγά τους και να αποδεχτούν τον αργό θάνατο μαζί με ακόμα δύο εκατομμύρια εγκλείστους στη φυλακή τους; Και τι απέφερε η αντίστοιχη «φιλειρηνική» –άλλοι τη λένε δωσιλογική– τακτική της αλ-Φατάχ στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη, που θυμίζει πλέον αρχιπέλαγος από εκατοντάδες παράνομους σιωνιστικούς οικισμούς εποίκων;

● Πάμε τέλος στο καθαρά πολιτικό πεδίο. Το 2023 το παλαιστινιακό ζήτημα βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού, με τον Νετανιάχου να κάνει ανενόχλητος… πάρτι με χάρτη στον ΟΗΕ, εξαφανίζοντας την Παλαιστίνη με τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές πλάτες, και τη Σαουδική Αραβία και άλλα αραβικά καθεστώτα έτοιμα να υπογράψουν τις προδοτικές «Συμφωνίες του Αβραάμ», νομιμοποιώντας την κατοχή. Κανείς δεν ασχολούνταν με το μαρτύριο της Γάζας, η καραμέλα της «λύσης των δύο κρατών» υπήρχε μόνο στα χαρτιά και στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ προχωρούσε κανονικότατα η εθνοκάθαρση διά του εποικισμού. Ε λοιπόν, η 7η Οκτωβρίου έβαλε οριστικό τέλος σε όλα αυτά! Επανέφερε την Παλαιστίνη στο παγκόσμιο προσκήνιο και με το αίμα των παιδιών της προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα διεθνούς υποστήριξης του δίκαιου αγώνα των Παλαιστινίων, μετατρέποντας το αποικιοκρατικό κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ σε αποσυνάγωγο κράτος-παρία!

efsyn.gr

–