«Στου Αύγουστου τα μονοπάτια…» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

Καλοκαίρι!

Αυγουστιάτικη ζέστη σήμερα, αλλά το πρωί και το βραδάκι ένα αεράκι βάλσαμο σου δίνει ανάσες.

Να όπως τώρα αυτή τη στιγμή!

22.18, Παρασκευή 7 Αυγούστου…

Στον καναπέ χαλαρά, παρέα με σκέψεις που αλλάζουν θέμα άναρχα.

Η  μπαλκονόπορτα δεξιά σε μικρή ανάκλιση.

Ακούγονται οι γρύλοι…

Αυτές τις μέρες περιμένουν.

Τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες…

Μόλις δύσει ο ήλιος το τρεμοφώνημα τους δυναμώνει.

Καλούν τα αντικείμενα του πόθου τους, να ζευγαρώσουν .

Παιδικές  φωνές παίζουν στη διαπασών. 

Έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, χαριεντίζονται σε υψηλούς τόνους.

Ακούγονται καθαρά τα λόγια τους.

Απέχουν πολύ τα νιάτα, ευτυχώς, από τον καθωσπρεπισμό.

Γέλια, εμπλέκονται με τους ήχους των αυτοκινήτων που διέρχονται και τα μηχανάκια ντελίβερι που ελίσσονται μαρσάροντας.

Μία μουσική σαν υπερκόσμια ακούγεται κάπου κάπου, και ομορφαίνει το ηχητικό κολλάζ.

Στα δέντρα , μπροστά στην πολυκατοικία, στο πεζοδρόμιο, αρέσκονται να στέκονται και να συζητούν οι νέοι.

Συζητήσεις ανάλαφρες, εκρηκτικά κοριτσίστικα γέλια…

Σε πέντε λεπτά φεύγουν .

Και μετά έρχονται άλλοι…

Κάθονται και στο πεζούλι τρώνε φαστφουντάδικα.

Κάποιες φορές αφήνουν το μισοάδειο μπουκάλι νερού πάνω του…

-Πας καλά;

-Διακοπές πήγε! 

Αποσπάσματα περιπατητικών συνομιλιών σε υψηλό πάντα τόνο, αδιαφορώντας για τα προσχήματα.

Οι γρύλοι δυνάμωσαν.

Κάνουν πάρτι ανάμεσα στα κλαδιά των καλλωπιστικών θάμνων που φούντωσαν καλοκαιριάτικα στα κηπάρια.

Στον ημιώροφο, είσαι μέρος του γήινου περιβάλλοντος χώρου…

Σα σε μονοκατοικία.

-Πες μου λίγο ρε μπαμπά, εγώ θέλω να φάω!

Τι να πάρω;

Πες μου.

Σίγουρα τηλεφωνεί.

Κι έπειτα χάνεται η φωνή , στη στροφή εκεί που μαζεύονται.

Στο βωμό της τύχης, προποτζίδικο Τυχερό, και στα φαστφουντάδικα που ξέπεσαν κι αυτά με την κρίση…

Μόνο πιτσιρίκια είναι οι πιο πολλοί θαμώνες κι αυτοί καμία Παρασκευή, κανένα Σάββατο.

Τα σκυλιά γαβγίζουν κάπου κάπου.

Περνάνε τέλεια!

Αρκετοί νέοι προσφέρουν μέρος του φαγητού τους και απλώνουν εύκολα το χέρι να τα χαϊδέψουν .

Ένας μήνας ακόμη ξενοιασιάς.

Ένας ακόμη μήνας που ο χρόνος είναι φίλος καλός και θεραπευτικός …

Ο Αύγουστος πάντα μου δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι το καλοκαίρι δε θα τελειώσει ποτέ…

Μας ξεγελά με τις θάλασσες και τα φρούτα του

Τα άπειρα φρούτα που σηματοδοτούν την εποχή…

Καρπούζι!

Κάθε βράδυ σχεδόν  ψωμί, καρπούζι και τυρί…

Το καλοκαιριάτικο… γκουρμέ! 

Θα τελειώσει όμως το καλοκαίρι μετά το Αυγουστιάτικο φεγγάρι …

Το φεγγάρι που στέλνει όσο προλαβαίνει τον θεό Έρωτα να χτυπήσει με τα βέλη του, στου Καραγκιόζη τον γάμο καμία φορά, αλλά …ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει, ακόμη και τότε! 

Μια σειρήνα επίμονη ασθενοφόρου, σχίζει την Εληάς.
Μια προσευχή μυστική για τον συνάνθρωπο που η αυγουστιάτικη ζέστη τσάκισε.

Ένα αυτοκίνητο περνάει, έχοντας τέρμα τη μουσική, έχοντας σίγουρα παράθυρα ανοιχτά…

Περνάει κάθε εβδομάδα τελευταία, πάντα πριν το Σαββατοκύριακο.

Γιατί τόση εξωστρέφεια άραγε;

Ζέστη!
Τα αντικουνουπικααά;
Στη θέση τους!

Ο αιχμηρός ήχος, απειλητικός.
Μια σταλιά και τι δύναμη έχει.
Ένα κουνούπι που βοά!

Ακούγονται πόρτες αυτοκινήτου που κλείνουν.
Ήχος από αντικείμενο που έπεσε στην άσφαλτο.

– Καλώς ήρθατε!
Πώς περάσατε;

-Καλά, αλλά λίγο.
Τέσσερα βράδια…

-Δεν πειράζει!
Νέοι είστε ακόμη.
Άντε! Και του χρόνου να είστε γεροί να ξαναπάτε.

Περασμένες δώδεκα…
Δρόσισε!

Έρχεται η μυρωδιά της θάλασσας, ακούγεται ο φλοίσβος των κυμάτων .
Μπερδεύεται με τον ήχο μιας κιθάρας.
 «Μια θάλασσα πλατιά,
είναι το καλοκαίρι μου…»

Ο Αύγουστος ασημοφωτισμένος κρατάει το φεγγάρι σαν πολύτιμο καρβέλι.

Μελαγχολικός, αλαφροπατά στην άμμο, μην ξυπνήσει το νιο ζευγάρι που κοιμάται αγκαλιασμένο . 

Ένας σκυλάκος, φύλακας πιστός, τον οσμίζεται επιφυλακτικά κι αμέσως κουνώντας την ουρά του, του γλείφει τα πόδια…

Ένα νιαούρισμα, δεύτερο νιαούρισμα…

Σάββατο…
Αλλαγή σκηνικού!
Ο Αύγουστος παραμένει.

Έχει πολλά να κάνει ακόμη …

καλή εβδομάδα με υγεία!

Ει. Δα.

–

Φαρέτρα