Βαθιά θλίψη προκάλεσε η απώλεια του ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ Σπύρου Χαλβατζή. Και δεν είναι τυχαίο
Ο Σπύρος ήταν αναγνωρίσιμος και αγαπητός όχι μόνο στα μέλη και στους φίλους του ΚΚΕ αλλά σε μεγάλη μερίδα λαού. Τον αποκαλούσαν με το μικρό του όνομα, Σπύρο, κι εκείνος ανταποκρινόταν. Ρωτούσε, μάθαινε, αστειευόταν. Όσα επαινετικά γράφτηκαν από φίλους αλλά και πολιτικούς αντιπάλους αυτές τις δυο μέρες με τον θάνατό του ισχύουν όλα στο ακέραιο.
Πριν 34 χρόνια, το καλοκαίρι του 1992, ο Σπύρος με την οικογένειά του επισκέφτηκαν το Λιτόχωρο για ολιγοήμερες διακοπές. Επιθυμία τους ήταν να κατακτήσουν τον Μύτικα, την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου. Λόγω κάποιων συγκυριών έτυχε στον γράφοντα να είναι αυτός που τους οδηγούσε στην κορυφή.
Εκείνη την εποχή ο Σπύρος, αλλά και πολύ νωρίτερα, όχι μόνο ήταν γνωστός στο πανελλήνιο αλλά είχε και τον θαυμασμό μεγάλης μερίδας κόσμου για τους αγώνες του, για τη γενναία στάση του απέναντι στους βασανιστές του, γιατί ποτέ δεν λύγισε.
Ήταν μεγάλη τιμή λοιπόν να είμαι αυτός που θα τους οδηγούσε στην κορυφή.
Με μεγάλη ευκολία, αφού είχαμε μια διανυκτέρευση στο Καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός σε υψόμετρο 2100 μέτρα, αφού περάσαμε τα Ζωνάρια, βρεθήκαμε με την οικογένεια Χαλβατζή στο Λούκι, στη βάση του Μύτικα. Το Λούκι έχει αρκετά μεγάλο βαθμό δυσκολίας, ιδιαίτερα για κάποιους που θα το ανέβουν για πρώτη φορά. Η δυσκολία γινόταν ακόμα μεγαλύτερη μιας και στην ομάδα υπήρχαν και δυο μικρά αγόρια.
Αφού τους έδειξα την διαδρομή ανόδου και τους εξήγησα τις δυσκολίες, τους άφησα να αποφασίσουν για την ολοκλήρωση του εγχειρήματος. Η επιλογή ήταν μια, να συνεχίσουμε.
Τα συναισθήματα όλων ανάμικτα. Θαυμασμός της φύσης αλλά και συγκρατημένος φόβος. Οι δυσκολίες της ανάβασης ξεπερνιόταν η μία μετά την άλλη. Προσπαθούσα κυρίως να δίνω θάρρος στα παιδιά για να συγκρατούν, όσο γίνεται, τον φόβο τους.
Η κορυφή είχε κατακτηθεί πλέον. Η όλη εικόνα γύρω μας καταπληκτική, όπως η ικανοποίηση και η χαρά για τη μεγάλη κατάκτηση. Μοναδικά συναισθήματα.
Στην κατάβαση ό έντονος φόβος που υπήρχε κυρίως από μεριά των παιδιών όλο και λιγόστευε. Σε λίγο θα ήμασταν στη βάση, σε ασφαλές μέρος. Εκεί τα συναισθήματα ήταν ακόμη πιο έντονα. Η κατάκτηση είχε ολοκληρωθεί. Όλοι νιώθαμε τώρα σαν να γνωριζόμασταν από πολύ παλιά. Ο Σπύρος, η Μαριάνθη, ο Αλέκος, ο Πάνος.
Από τότε άρχισε μια ισχυρή οικογενειακή φιλία που κρατάει 34 ολόκληρα χρόνια.
Στη μνήμη του φίλου μας και συντρόφου Σπύρου, τον οποίο θα αισθανόμαστε πάντα κοντά μας, πάντα θα ακούμε τις σκέψεις του, θα τον ακούμε να απαγγέλει Ρίτσο, θα ακούμε τη χαρακτηριστική του φωνή.
Δημήτρης Τσιμούρας
Φωτογραφίες: Αρχείο Δημήτρη Τσιμούρα
………………..
………….
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Σχόλια
Νίκος Μπογιόπουλος: Για τον Σπύρο
Πολιτισμός
“Βγήκα ψηλά στον Όλυμπο, ψηλά στα κορφοβούνια”/ γράφει η Βιολέττα Μπούσιου
Άρθρα
“Ο Όλυμπος δεν είναι λάφυρο προς εκμετάλλευση!”/ γράφει ο Ηλίας Τσολακίδης
Ελλάδα
Τραγωδία στον Όλυμπο – Νεκρός 40χρονος ορειβάτης που έπεσε σε βαθιά χαράδρα
Πολιτική
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών το εμβληματικό στέλεχος του ΚΚΕ Σπύρος Χαλβατζής
Συνεντευξεις
