Τελικά η συναυλία του Αντώνη Ρέμου στη θεσσαλονίκη όχι απλά έγινε, αλλά ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος, όπως διαλάλησαν τα media. Και δεν τη σταμάτησε ούτε η βροχή, που προηγήθηκε!
Αναφορές επί αναφορών, ατέλειωτες λεπτομέρειες, (ως και πώς γλίστρησε η Καίτη Γαρμπή στη σκηνή, ξεχωριστό θέμα), με σημαντική, βέβαια, πληροφορία το πλήθος του κοινού που ήταν λένε 200.000. Αυτό ναι, είναι πληροφορία!
Δεν θα ξαναπούμε για το άγαλμα του Αλέξανδρου, που δοξάστηκε ως σύμβολο ακόμη περισσότερο λουσμένο με ήχο και φως! Ούτε ότι είχε την τύχη να αποτελέσει το σκηνικό ενός υπερθεάματος με τόσο λαό! Ε, να μη γίνουμε κουραστικοί με τη γκρίνια μας. Αυτά θέλει ο κόσμος, θα έλεγε κάποιος και θα είχε δίκιο.
Το θέμα είναι γιατί θέλει τέτοια ο κόσμος.
“Άρτον και θεάματα” έλεγε ο Ρωμαίος σατιρικός συγγραφέας Γιουβενάλης για τον τρόπο που οι αυτοκράτορες τότε ελέγχανε τη λαϊκή κοινωνική αντίδραση, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Δηλαδή μοίραζαν σιτάρι στο λαό και του παρείχαν κάθε τόσο δωρεάν θεάματα, αποπροανατολίζοντάς τον από τα ουσιώδη που τον απασχολούσαν. Και εδώ υπάρχει κάποια διαφορά με το σήμερα. Γατί οι διοικούντες δεν μοιράζουν σιτάρι, ίσα-ίσα, που αυτό στη σημερινή του εκδοχή των τροφίμων είναι απλησίαστο και όσο για τα θεάματα, ε, αυτό είναι πιο εύκολο να το προσφέρεις.
Και το θέαμα, το εύκολο θέαμα, χωρίς προσανατολισμό, προβληματισμό, αισθητική, προσφέρεται αφειδώλευτα εδώ και πολλά χρόνια και συστηματικά. Το γιατί, για όσους σκέφτονται ακόμα, είναι ολοφάνερο.
Το θέμα είναι πώς βγαίνει ένας λαός από τη νάρκη του και πώς ξαναβρίσκει τα χαμένα αντανακλαστικά του.
far
………………
