Βέροια: Εντυπωσιακή η μουσική βραδιά “3 εποχές, 2 όργανα, 1 ταξίδι” / Πόπη Φιρτινίδου – Μαρίνα Χονδροματίδου σ’ έναν εκρηκτικό διάλογο
Αν και μόνο ο τίτλος της μουσικής βραδιάς που παρακολούθησε το κοινό στη Βέροια χθες ήταν πολλά υποσχόμενος, το αποτέλεσμα ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες του, αφήνοντας την αίσθηση ενός ιδιαίτερου μουσικού γεγονότος.
Στην Αντωνιάδεια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας, στην αίθουσα «Οδυσσέας Γωνιάδης», που είναι από τις ελάχιστες στη χώρα με τη δυνατότητα να φιλοξενήσουν συναυλίες για δυο πιάνα, δυο πιανίστριες, με την ιδιαίτερη σχέση της δασκάλας, της Πόπης Φιρτινίδου, να παίζει με την κάποτε μαθήτριά της, τη Μαρίνα Χονδροματίδου, ένωσαν το πάθος τους για τη μουσική, οδηγώντας σε ένα ανεπανάληπτο αποτέλεσμα.
Η εκδήλωση του Δημοτικού Ωδείου της ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας έδωσε την ευκαιρία στις δύο καλλιτέχνιδες να ξεδιπλώσουν πάνω στη σκηνή με τα δύο πιάνα αντικριστά, όχι μόνο μόνο τα δικά τους δεξιοτεχνικά όρια, που φάνηκαν απεριόριστα, αλλά και την ποικιλομορφία των μουσικών επιλογών τους.

Ξεκινώντας από τον Mozart του 18ου αιώνα, πέρασαν στον Gershwin του 20ου κι από εκεί στον σύγχρονό μας Marquez.
Στο μουσικό ταξίδι που ξεκίνησε πάνω στη σκηνή ο Βασίλης Κασμέρης, απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ, ήταν ένας ξεναγός, που οδήγησε με γνώση και ευαισθησία στα μουσικά μονοπάτια που ακολούθησαν.
Με τον αγαπημένο όλων Μότσαρτ, τον μελωδικότερο ίσως συνθέτη όλων των εποχών, να έχει γράψει τη σονάτα για δύο πιάνα το 1781, στα 25 του χρόνια, για να την παίξει με μαθήτριά του, το ταξίδι ξεκίνησε οδηγώντας στην αύρα της Βιέννης του 18ου αιώνα. Ένα έργο σε τρία μέρη, με την ιδιαιτερότητα, όπως παρατηρήθηκε αργότερα, η ακρόασή του να βελτιώνει ίσως τις νοητικές επιδόσεις των παιδιών.

Αφήνοντας πίσω τον Μότσαρτ και περνώντας στον Γκέρσουιν και τη “Γαλάζια Ραψωδία” του, το τοπίο αλλάζει, όχι μόνο χρονικά αλλά και τοπικά και ατμοσφαιρικά. 20ος αιώνας. Η μηχανή μπαίνει στη ζωή, η επιστήμη και η ψυχανάλυση αλλάζουν ριζικά τη μουσική σύνθεση.
Η Νέα Υόρκη του 1924 είναι ο χώρος της θρυλικής συναυλίας του Γκέρσουιν, όπου ο συνθέτης περιγράφει τον ενθουσιασμό, τη βιασύνη, τη νοσταλγία και την ελευθερία της ίδιας της πόλης, συνδυάζοντας τα μπλουζ στοιχεία και τις συγκοπές της αμερικανικής τζαζ με τη δομή και τη δεξιοτεχνία της κλασικής ευρωπαϊκής μουσικής.
Με τον Μάρκεζ, τον Μεξικανό συνθέτη, που ζει ακόμα, να έχει γράψει το Ντανζόν Νο. 2, το 1994, με αποτέλεσμα να θεωρείται, ο δεύτερος εθνικός ύμνος του Μεξικού, η βραδιά οδηγήθηκε σε άλλα ηχοχρώματα.
Το συγκεκριμένο έργο βασίζεται σε χορό της Κούβας, αγαπήθηκε πολύ από τους Μεξικανούς, που τον υιοθέτησαν, περνώντας στη συνέχεια στην κλασική του μεταμόρφωση.

Και έβλεπες τις δύο πιανίστριες να αποδίδουν όχι απλά τα ηχοχρώματα τόπου και χρόνου με γνώση, συνέπεια και ακρίβεια, αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, ώστε να επιτευχθεί ο τέλειος συντονισμός, αλλά να ζουν με πάθος τον τόπο και τον χρόνο, καταλήγοντας σ’ έναν ανεπανάληπτο μουσικό διάλογο, άλλοτε με εικόνες τρυφερής νοσταλγίας κι άλλοτε, τις περισσότερες φορές, με ηχητικές εικόνες εκρηκτικού πάθους.

Καταχειροκροτήθηκαν ολοκληρώνοντας, αφήνοντας στο κοινό τους, που παρακολούθησε σε ατμόσφαιρα μοναδικής μέθεξης, την αίσθηση μιας εντυπωσιακής βραδιάς!
Και, όπως είπε ο Πρόεδρος της ΚΕΠΑ, ο Κώστας Ρίζος, προλογίζοντας, μια τέτοια βραδιά μόνο μια ξεχωριστή εμπειρία μπορεί να είναι για το κοινό, αφού δύο προσωπικότητες έχουν τη δυνατότητα με τα δύο τους πιάνα, να οδηγήσουν σε μια σπάνια μουσική συνομιλία.
Και έτσι ήταν…
Φωτογραφίες: faretra.info
…………..
*Η εκδήλωση θα παρουσιαστεί και στο φουαγιέ της Σχολής Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ, στις 28 Νοεμβρίου 2026, (8.30μμ), στη Θέρμη













































