“Ο διαχρονικός και πάντοτε επίκαιρος λόγος του Αποστόλου Παύλου” / γράφει ο Στέφανος Κισιώτης

τῷ καιρῷ ἐκείνῳ… / Βέροια 29^η Ιουνίου 1987

Σήμερα η πόλη της Βέροιας τιμά και δοξάζει τον μέγα απόστολο του Χριστού, τον πρώτο μετά τον Ένα, τον απόστολο Παύλο.

Σήμερα πανηγυρίζει η πόλη των Βεροιέων το γεγονός του λυτρωτικού μηνύματος, που πρώτο ακούστηκε σ’ αυτό το Βήμα και σπάρθηκε και βλάστησε και κυριάρχησε μέσα στις καρδιές των Βεροιωτών και έγινε  πνοή Ζωής και αναγεννήσεως για την ζωή τους.

Σήμερα η πόλη σύμπασα της Βέροιας συναγμένη στον τόπο όπου έστησαν οι πόδες Εκείνου, θυμάται και σέβεται τον πνευματικό της Πατέρα, αυτόν, την αιτία της «κατά Χριστόν ζωής» της. Μας το είπε ο Ίδιος, πως: «κι αν ακόμη έχετε αμέτρητους δασκάλους, στη χριστιανική σας ζωή, έχετε μόνον ένα πατέρα κι όχι πολλούς. Στη ζωή του Χριστού, με το κήρυγμα  του Ευαγγελίου, εγώ σας γέννησα».(Α΄Κορ. 4,15).

Στον ίδιο τόπο προσκυνητές και εμείς, ακούμε τη φωνή του, παρακαταθήκη σωστή, να απευθύνεται στα παιδιά των παιδιών του, σε μας, που είμαστε συναγμένοι κάτω από την εικόνα του.

Κι ο λόγος του γεμάτος αλήθεια, αξεπέραστος μέσα στο χρόνο, παντοτινά επίκαιρος, φιλάνθρωπος και Χριστοκεντρικός, σωτήριος και λυτρωτικός, ζωή αληθινή από την όντως Ζωή, από τον Χριστό προερχόμενος, χαρίζει ζωή σε όσους τον αποδέχονται.

Είναι ο πνευματικός Πατέρας των Βεροιωτών ο απόστολος Παύλος. «Δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα», λέει. «Τα αρχαία παρήλθε». Το νέο μήνυμα σιγά-σιγά κυριάρχησε. Οι άνθρωποι αναγεννηθήκαμε «δι’ ύδατος και πνεύματος»(Ιω. 3,5) μέσα από το αγιασμένο νερό του Βαπτίσματος.

Παιδιά του Παύλου είμαστε πνευματικά και όχι των αρχαίων φιλοσόφων, που τους τιμάμε. Και το πράγμα είναι αυταπόδειχτο. Ο λόγος του Παύλου ρίζωσε και βλάστησε και απέδωσε καρπούς. Κι έγινε πίστη, προσευχή, εικόνα, εκκλησιές, αρετή, αγιότητα. Σεμνύνεται η Βέροια για τους αγίους της. Ο Απόστολος έβαλε θεμέλιο σταθερό και αμετάθετο, τον Χριστό.

Κι’ έγινε η Βέροια Εκκλησία, «σώμα Χριστού». Κι ο χρόνος κύλησε κι ο λόγος Του έμεινε αγέραστος  και νέος για όσους έχουν ώτα και νου, να τον ακούνε και να ξεχωρίζουν την Αλήθεια από την πλάνη, αυτός που οδηγεί στη Ζωή, από τον άλλο που οδηγεί στο θάνατο…

Πάλι σήμερα, για μια ακόμη φορά, φωνάζει ο Παύλος, ο Πατέρας στα παιδιά του, υπενθυμίζοντάς τους το χρέος.

«Βλέπετε πώς ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν ότι αι ημέραι πονηραί εισι».(Εφ. 5,15).

Να μη σπαταλάτε τον καιρό σας χωρίς φρόνηση και νου, αλλά να τον εκμεταλλεύεστε σαν άνθρωποι που διαθέτετε σοφία, εκμεταλλευόμενοι τον χρόνο, γιατί οι ημέρες είναι πονηρές. Και είναι αλήθεια ότι χάνουμε το χρόνο μας άσκοπα και επικίνδυνα. Οι ευκαιρίες είναι πολλές στην εποχή μας, αλλά και οι προφάσεις, «για να ζήσουμε τη ζωή μας» και να μην αγωνιστούμε να ζήσουμε τη ζωή του Χριστού.

Αυτός δε πάλι, ο πνευματικός μας Πατέρας, ο Παύλος, μας προτρέπει: «Γίνεσθε ούν μιμηταί του Θεού, ως τέκνα αγαπητά, και περιπατείτε προς τους έξω εν αγάπη…».(Εφ. 5,1).

Αγαπητά μου παιδιά, μιμηθείτε τον Θεό· κι ακόμη, συμπεριφερθείτε με αγάπη προς τους συνανθρώπους σας. Αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση, για να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο η ζωή σας. Γιατί, «η Βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητό και ποτό», αλλά «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω».(Ρωμ. 14,17). Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας, τίποτα δεν είναι γνήσιο και σωτήριο για τον άνθρωπο και την κοινωνία των ανθρώπων. Ούτε η δικαιοσύνη στις σχέσεις, ούτε η ειρήνη ως προσωπικό επίτευγμα και κοινωνικό αγαθό, ούτε η χαρά σαν πλήρωμα ζωής και εκδήλωση εσωτερικής ευφροσύνης. Ακόμη και η ελευθερία, που ως αγαθό είναι τρισμέγιστο, γίνεται δίκοπο μαχαίρι. Δεν επιτρέπεται στο όνομά της να κάνουμε τα πάντα. Είναι όμως δυνατόν, όταν είναι πραγματική, δηλ. εσωτερική απελευθέρωση από τα δεσμά των παθών και της αμαρτίας, να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ολοκλήρωση.

Μιλώντας πριν από 19 περίπου αιώνες ο απόστολος Παύλος επεσήμανε και ζωγράφισε με τον λόγο του τη ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων, όπως αυτές εκδηλώνονται στις μέρες μας, γράφοντας: «Τις έσχατες ημέρες θα έρθουν καιροί δύσκολοι. Οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απείθαρχοι στους γονείς τους, αχάριστοι, ασεβείς, άστοργοι, αδιάλλακτοι, συκοφάντες, άσωτοι, άγριοι, εχθροί του καλού, προδότες, αυθάδεις, φουσκωμένοι από εγωισμό. Θα αγαπάνε πιο πολύ την ηδονή παρά τον Θεό. Θα δείχνουν ότι έχουν ευσέβεια, αλλά θα έχουν αρνηθεί τη δύναμή της με τις πράξεις τους».(Β΄Τιμ.3,1-6).  

Μάρτυρες αυτού του προφητικού λόγου είμαστε όλοι εμείς, είτε παρατηρούμε την ανθρώπινη συμπεριφορά γύρω μας, είτε προσέχουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί τόση αδιαφορία; Γιατί τόσος εγωισμός;

Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Παύλος. Γιατί «κάνουμε τα πάντα, ακόμη και αυτά που δεν συμφέρουν στη ζωή μας»· γιατί, «χρησιμοποιούμε την ελευθερία στη ζωή μας, για να υπηρετούμε τα ανθρώπινα πάθη». Γιατί, «μείναμε μόνο στη γνώση που μας φουσκώνει από εγωισμό» και «αρνούμαστε τη ζωή της αγάπης που οικοδομεί τον άνθρωπο και τις σχέσεις των ανθρώπων». Γιατί χτίζουμε τη ζωή μας πάνω σε θεμέλια σαθρά και πάνω στην άμμο των ανθρωπίνων διανοημάτων και ιδεολογιών και όχι πάνω στο αμετάθετο θεμέλιο που είναι ο Ιησούς Χριστός. «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ός εστιν Ιησούς Χριστός».(Α΄ Κορ. 3,11).  

Κι ακόμη, αυτός ο Απόστολος έρχεται σήμερα στην πολυτάραχη και διασπασμένη ελληνική κοινωνία, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, για να ζητήσει να έχουμε «ομόνοια», «μια ψυχή», «την ίδια αγάπη», «ένα φρόνημα» γράφοντας:  «Πληρώσατέ μου την χαράν, ίνα το αυτό φρονείτε, την αυτήν αγάπην έχοντες, σύμψυχοι, το έν φρονούντες».(Φιλ. 2,2).

Πώς γίνονται όλ’ αυτά; Να τι προτείνει ο απόστολος των Εθνών: «Μην κάνετε τίποτα από ανταγωνισμό ή από ματαιοδοξία, αλλά με ταπεινοφροσύνη ας θεωρεί ο καθένας τον άλλον ανώτερό του. Ας μη φροντίζει ο καθένας σας μόνο για ό,τι ωφελεί τον εαυτό του, αλλά και για ό,τι ωφελεί τους άλλους».(Φιλ.2, 3-4).

Κάτι πρέπει να αποκόψουμε, να αποβάλουμε από τον εαυτό μας, και κάτι να προσθέσουμε, με κάτι να ντυθούμε. Να αποβάλουμε τον δογματισμό και τον υποκειμενισμό μας και να δεχθούμε τον συνάνθρωπο ως αδελφό, που σημαίνει, σαν τον ίδιο μας τον εαυτό.

Τέλος, στην Ελλάδα σήμερα ο πολιτισμός που ζούμε ελάχιστα θυμίζει την Παράδοση του λαού μας· σήμερα ξενόφερτα στοιχεία ζωής αφέθηκαν ελεύθερα να υποκαταστήσουν ό,τι οι αιώνες δημιούργησαν στον τόπο μας, σαν λόγο, σαν τραγούδι, σαν μουσική, σαν χορό, σαν συμπεριφορά, σαν ιδανικά ζωής, σαν αξίες, σαν ήθος. Σήμερα μεθοδευμένα ένα σωρό παράγοντες ενισχύουν αυτή τη βάρβαρη εισβολή. Σήμερα οι Έλληνες σε πολύ καθοριστικές στιγμές για τη ζωή μας, όπως είναι οι σεισμοί, μια επαπειλούμενη πολεμική σύρραξη ή ένα πυρηνικό ατύχημα, όπως εκείνο του Τσερνομπίλ, οι Έλληνες ως γνήσιοι καταναλωτές, ως παιδιά της καταναλωτικής κοινωνίας, συνωστίζονται και συναντώνται στα SUPER MARKETS δίνοντας «αγώνα» επιβίωσης… Έ, λοιπόν, σήμερα έρχεται ο πνευματικός μας Πατέρας για να βροντοφωνάξει τον λόγο της Αλήθειας και της Ζωής: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθειτε».(Β΄Θεσσ. 2,15). Μείνετε σταθεροί και αμετάθετοι στις Παραδόσεις που διδαχθήκατε. Αυτές οι Παραδόσεις δημιούργησαν τους Ήρωες και τους Αγίους. Έστησαν τον άνθρωπο στη Ζωή και στο χρόνο ικανό να αντιμετωπίσει το κάθε ενάντιο, ακόμη και τον θάνατο. Κι όλα τούτα, γιατί η Παράδοση του λαού μας δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο, κάτι νεφελώδες και ακαθόριστο, αλλά ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Ιησούς Χριστός.

Σεβασμιότατε, αγαπητοί αδελφοί, οι γιορτές και οι μνήμες των Αγίων της Εκκλησίας μας απευθύνονται σε ολόκληρο τον άνθρωπο, και σωματικά και πνευματικά, και έρχονται να τονίσουν το γεγονός ότι η σωτηρία και η λύτρωση αφορούν σε ολόκληρο τον άνθρωπο.

Σήμερα ο απόστολος Παύλος μάς καλεί σε εγρήγορση πνευματική επαναπροσδιορίζοντας τον σκοπό της προσωπικής και της κοινωνικής μας ζωής. Κι ο λόγος του στην κυριολεξία είναι ανθρωπιστικός και κοινωνικός, γιατί είναι Χριστοκεντρικός. Τον Άνθρωπο θέλει να στήσει πάλι όρθιο, μεταφέροντας σε μας σήμερα την δική του εμπειρία, και σαν γνήσιος Πατέρας προσκαλεί τα παιδιά του, εμάς, σε μίμηση δική του λέγοντας: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού».(Α΄Κορ.11,1).

Στέφανος Κισιώτης

ΥΓ. Με την σεπτή εντολή του μακαριστού Μητροπολίτου Βεροίας,  κυρού Παύλου, συντάχθηκε και εκφωνήθηκε, ως ο πανηγυρικός λόγος στο Βήμα του αποστόλου Παύλου την 29^η Ιουνίου 1987.      

–    

Φαρέτρα