Για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και για τα Ελληνοτουρκικά / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Η αρχιτεκτονική διεθνώς και περιφερειακώς αλλάζει εδώ και χρόνια. Η αλλαγή αυτή συμπυκνώνεται και επιταχύνεται μέσα σε διάστημα εβδομάδων. Οι ΗΠΑ (χωρίς να έχουν καταρρεύσει) έχουν ηττηθεί στον Περσικό Κόλπο όπως και το Ισραήλ. Η ήττα είναι σήμερα που μιλούμε σαφής και συγκλονιστική. Αντί για πάτρωνας, οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε βαρίδιο για τις χώρες του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία υπογείως επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί εν μέρει από την πολιτική των δύο κρατών, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φλερτάρουν με μια (αυτοκαταστροφική) όξυνση με το Ιράν.

Το Ισραήλ πέρα από ένα στίγμα για την ανθρωπότητα λόγω της γενοκτονίας, είναι αδύνατον να νικήσει έστω και στη Γάζα. Πολύ περισσότερο στον Λίβανο και εναντίον του Ιράν. Τα drones με οπτικές ίνες τα οποία έχει εντάξει η Χεζπολάχ στο οπλοστάσιό της από κοινού με τις μαχητικές της ικανότητες και με το ηθικό της, έχουν φέρει τις Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση καθήλωσης και αδιεξόδου. Τα πολυδιαφημισμένα οπλικά συστήματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποδεικνύονται πανάκριβα, δύσκολα αναπληρώσιμα και ανεπαρκή ως προς την προστασία την οποία υποτίθεται ότι παρέχουν. Ο υπερκοστολογημένος «Σιδερένιος Θόλος», αν δεν υπήρχε η διαρκής τροφοδοσία από τις ΗΠΑ, θα είχε κορεστεί και καταρρεύσει λίγες εβδομάδες μετά την 7^η Οκτωβρίου.

Η επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο έδειξε τη συντελούμενη μεταβολή της ισχύος με προφανή τρόπο. Η παγκόσμια και περιφερειακή ηγεμονία των ΗΠΑ, τελειώνει. Όσοι αγόραζαν προστασία από τις ΗΠΑ, θα έπρεπε να ετοιμάζονται για πολλές και οδυνηρές εκπλήξεις.

Η Τουρκία προετοιμάζεται εδώ και χρόνια για μια κατάσταση όπως αυτή που διαμορφώνεται. Για την εποχή η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, της υποχώρησης της ισχύος των ΗΠΑ ή και της απόσυρσής τους από την περιοχή. Ξέρει ότι τόσο οι ΗΠΑ είναι αποδυναμωμένες και επομένως τη χρειάζονται και ότι οι ανταγωνιστές της στην περιοχή (Ρωσία και Ιράν) είναι απασχολημένοι σε άλλα μέτωπα, οπότε η ίδια μπορεί να προβάλλει εντονότερα τον νέο- οθωμανικό τρόπο διαμόρφωσης των στοχεύσεών της. Αυτό κάνει ακριβώς με το φημολογούμενο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία και θα το αξιοποιήσει. Το Ιράν διεξάγει υπαρξιακό πόλεμο. Τώρα η Τουρκία έχει το καλύτερο παράθυρο ευκαιρίας προκειμένου να προβάλει πιο ξεκάθαρα παρά ποτέ το νεοοθωμανισμό της.

Ο καλύτερος μάλιστα επιταχυντής προκειμένου η Τουρκία να κατευθυνθεί προς διεύρυνση των συμμαχιών της αλλά και κυρίως προς τη βελτίωση των εγχώριων δυνατοτήτων της ιδίως σε ό,τι αφορά την πολεμική της βιομηχανία, ήταν οι κυρώσεις για το πρόγραμμα F-35. Πρόκειται για άλλη μια περίπτωση κατά την οποία οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπήρξαν ευεργετικές για αυτόν που τις υπέστη, ενώ οι υποτίθεται ευνοημένοι -βλ. Ελλάδα και Κύπρος- απλώς εξαρτηθήκαμε ακόμα περισσότερο από (τις φαντασιώσεις μας για) τις ΗΠΑ με αποτέλεσμα να καταστούμε ακόμα πιο αδύναμοι.

Μάλιστα, ακόμα και τώρα που οι εξελίξεις σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο κραυγάζουν για την ανάγκη αλλαγής διεθνούς πολιτικής και αμυντικού προσανατολισμού του Ελληνισμού, το κατεστημένο μας εξακολουθεί την ίδια κερδοφόρα για το ίδιο πολιτική με απόλυτη αδιαφορία ως προς τις πραγματικές ανάγκες Ελλάδας και Κύπρου, ως κοινωνικών και κρατικών σχηματισμών. Εξακολουθεί να σχεδιάζει αμυντικά προγράμματα υλοποίησης σε βάθος 12ετίας με κομβικό τον ρόλο των ξένων εταιρειών και συμπληρωματικό μόνο εκείνο των εγχωρίων, ενώ επιμένει να κρατά την πατρίδα μας σε καθεστώς αποικίας. Πανάκριβα οπλικά συστήματα, εξάρτηση από ξένες εταιρείες και δυνάμεις, πατρωνία από ΗΠΑ, μια Ελλάδα ως στρατηγικός χώρος του Ισραήλ, ενταφιασμός του δόγματος ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου, πολιτική παρακολουθηματική προς την Τουρκία, εχθρότητα προς τον παγκόσμιο Νότο, υποτίμηση και άγνοια ως προς ιστορικώς φιλικούς λαούς και κυβερνήσεις (Ιράν, Παλαιστίνη, Ρωσία, Κίνα) στείρος Ευρωατλαντισμός εν είδει εθνικής εμμονής και ad hoc, υποκριτική επίκληση του διεθνούς δικαίου, μεταπρατική και παρασιτική οικονομία.

Ο Ελληνισμός εκπλήσσεται από τις μεταβολές της τουρκικής πολιτικής επειδή θέλει το κατεστημένο του να εκπλήσσεται, όπως ακριβώς συνέβη με τη «Διακήρυξη των Αθηνών». Με μια κακοστημένη πολιτική απάτη κατ’ εντολή των ΗΠΑ και με εντελλόμενο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της οποίας νομιμοποιήσαμε εκ νέου τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, όπως είχαμε κάνει και με τις συμφωνίες του Ελσίνκι παλιότερα. Ενώ μάλιστα, όλη η πολιτική του κατεστημένου αποτυγχάνει, η αποτυχία της επιχειρούν να την ενισχύσει ακόμα περισσότερο. Ακόμα στενότερη η σχέση με το κράτος-γενοκτόνο του Ισραήλ. Ακόμα στενότερη εξάρτηση από αυτό παρότι γνωρίζουμε ότι δεν έχει στηρίξει κανέναν «σύμμαχό» του ποτέ και ότι λειτουργεί με όρους ακραίας παρεμβατικότητας σε όποιο κράτος συμμαχεί μαζί του, τοποθετώντας κατεστημένα τα οποία δρουν μόνο προς όφελος του Ισραήλ. Ο αντεθνικώς δρων στην ελληνική περίπτωση είναι το κατεστημένο μας: ξενόδουλο, ολιγαρχικό, μιζαδόρικο, μαφιόζικο. Μόνο ο λαϊκός πατριωτισμός μπορεί να μας σώσει.