Τώρα που βρέχει να ξανάβγαινες
Από τον πέτρινό σου κήπο
Τρυφερή
Μικρή μια λόγχη πράσινη
Από ζουμπούλια που δεν φάνηκαν ακόμη
Φύλλο να πετάξεις
Τα πριν και τα μετά χωρίζοντας
Τον άνεμο, τις προσμονές, τα πέταλα
Τ’ ολόγυμνα κλαδιά
Τους ψίθυρους – τα «τρέμω», τα «γυρίζω»…
Μια σπιθαμή από τη χλόη πιο ψηλά
Ν’ ανέβαινες
Κι ωσάν να περπατάς
Διάφανα φτερά ψηλά ν’ ανοίξεις
Στο λίγο φως του εσπερινού πηγαίνοντας
Ψηλά και πιο ψηλά
Μονάχα, όλο τον δρόμο, με τα μάτια
Απ’ τα πρανή του ουρανού
Μιαν αγκαλιά να έφερνες
Βιολέτες, χαμομήλια, αγιόκλημα…
Όχι, όχι… Χάδια
Χάδια μόνο να φέρεις
Σ’ ένα κεφάλι πάλι παιδικό
Που σε ζητάει.
Μαμά μου. Χάδια!
…………….
