Bιβλιοπαρουσίαση: Χρήστος Βασιλείου “Γυάλινα παιδιά” / Όταν η σκληρή αλήθεια γίνεται πηγή προβληματισμού και επίγνωσης

Ήταν κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν βιβλιοπαρουσίαση. Ήταν κατάθεση αλήθειας και πηγή βαθιάς συγκίνησης, που παρέσυρε σαν ένα απρόβλεπτο τεράστιο κύμα όλους, όσοι γέμισαν ασφυκτικά χθες την αίθουσα του κινηματοθέατρου ΣΤΑΡ, για να “μεταλάβουν” αυτήν την αλήθεια.

Είναι “μετάληψη” η αλήθεια; Ο πόνος των ανθρώπων που μεγαλώνουν ένα “διαφορετικό” παιδί, που σφραγίζει τη ζωή τους για πάντα; Ο αγώνας τους αλλά και η αξιοπρέπεια, η δύναμη, η ανάταση πάνω από τα ανθρώπινα, γιατί “έτσι πρέπει να γίνει”; Ναι, για εμάς που δεν ζήσαμε τέτοιες καταστάσεις, γιατί η μοίρα μάς ενέταξε στους τυχερούς αυτής της ζωής, η χθεσινή βιβλιοπαρουσίαση ήταν ¨μετάληψη”.

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων “Τα Παιδιά της Άνοιξης” παρουσίασε το βιβλίου του Χρήστου Βασιλείου “Γυάλινα παιδιά – Αληθινές ζωές”, ένα βιβλίο που καταθέτει τη φωνή του αδελφού ενός παιδιού με αναπηρία, ενώνοντας στη φωνή του τις φωνές όλων των αδελφών, που έχουν επωμιστεί έναν τόσο ιδιαίτερο ρόλο.

Ο Χρήστος Βασιλείου είναι ένας 25χρονος γεωπόνος, που μεγάλωσε δίπλα στη μεγαλύτερη αδελφή του τη Μαρία, που σφράγισε κυριολεκτικά τη ζωή του, οδηγώντας τον βήμα το βήμα στην αυτογνωσία και στην υπέρβαση των εγγενών δυσκολιών μιας τέτοιας κατάστασης.  Τον έκαναν όχι μόνο πιο δυνατό, αλλά και τον μετέτρεψαν σε αστείρευτη πηγή αγάπης και δοτικότητας.

Αν η στάση ζωής του προκαλεί θαυμασμό, μεγαλύτερο ακόμη θαυμασμό προκαλεί το βιβλίο του, που, ενώ στον πρόλογό του δηλώνει πως δεν είναι συγγραφέας,  ο λόγος του, με τη λιτότητα της γραφής και την  ψυχογραφική διεισδυτικότητα σε πρόσωπα και πράγματα οδηγούν στο αντίθετο.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε από τον Δημήτρη Νικόλσκυ Πρ. Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής & Οικογένειας και Πρόεδρο του ιδρύματος ” Η Παιδική Στέγη”, τον Δρ, Γιάννη Βελίκη, Κλινικό Ψυχολόγο, Συγγραφέας και την Κατερίνα Πανάγου, Κοινωνική Λειτουργό. Συντονιστές της εκδήλωσης ο Νίκος Βουδούρης και η Αλίνα Μαυροπούλου.

Τη φωνή τους κατέθεσαν και άλλα αδέλφια παιδιών με ειδικές ανάγκες, περιμένοντας πάνω στη σκηνή.

Ο Νίκος Βουδούρης ξεκίνησε έτσι: “Σήμερα δε μιλάμε για μια ακόμη δράση. Προβάλλουμε τη φωνή των αδελφών των ατόμων με αναπηρία με τη φωνή του Χρήστου Βασιλείου, καθώς έρχεται να ανοίξει έναν κόσμο άγνωστο για τον καθένα. Σπάνια ασχολούμαστε με τα αδέλφια των ατόμων αυτών, που καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη των ανάπηρων παιδιών. Ήρθαμε εδώ για να ακούσουμε αυτήν τη φωνή.”

Και η Αλίνα Μαυροπούλου πρόσθεσε: “Ο Χρήστος Βασιλείου δανείζει τη φωνή του  και τη γραφή του σε όσους θα ήθελαν να μιλήσουν.”

Ο Δημήτρης Νικόλσκυ παίρνοντας στη συνέχεια τον λόγο είπε: ‘Το βιβλίο είναι αιρετικό και βιωματικό. Ζει την αναπηρία μέσα από την καθημερινότητα.”

Τονίζοντας το σκοπό του βιβλίου  που είναι να αναδειχτεί το ότι μετά τους γονείς τη σκυτάλη της ευθύνης ενός ανάπηρου παιδιού παίρνουν τα αδέλφια, έδωσε με απλές γραμμές το περιεχόμενό του.

Σχέση αρχικά συγκρουσιακή, άρνηση, αποδοχή μετά από χρόνια κι από εκεί συνειδητή πορεία στην αγάπη.

Η σχέση μέσα από τον κοινωνικό στιγματισμό, ο ρόλος των γονιών με την ηρωική συμπεριφορά, η ενότητα της συγκεκριμένης οικογένειας, (πράγμα ασυνήθιστο),  για να καταλήξει ο παρουσιαστής στην ουσία της αντιμετώπισης από τον συγγραφέα της ιδιαίτερης αυτής κατάστασης με τη φράση:

“Αφού έτσι είναι τα πράγματα, έτσι θα τα ζήσουμε…”

Ο Γιάννη Βελίκης  χαρακτήρισε τον Χρήστο Βασιλείου συγγραφέα, αν και ο  ίδιος το αρνείται, γιατί όπως είπε”Συγγραφέας είναι εκείνος που αγγίζει τον κόσμο. Κι εσύ μ’ έκανες να στραφώ στα σημαντικά της ζωής, στην υποστήριξη των ανθρώπων με αδυναμίες, στη φροντίδα, στην αγάπη, γράφοντας για τη Μαρία της αγνής αθωότητας!”

Ήρωες, τόνισε, δεν είναι μόνο οι γονείς αυτών των παιδιών, αλλά και τα αδέλφια και οι εργαζόμενοι σε ανάλογα κέντρα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι το μετά αυτών των παιδιών. Κι εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε είπε και έκλεισε λέγοντας στον συγγραφέα “Είσαι τυχερός γιατί, ενώ στη ζωή όλοι αναζητάνε έναν στόχο,  εσύ ωρίμασες τόσο, που βρήκες το αληθινό νόημα της ζωής. Άλλωστε ο Θεός κατοικεί εκεί που υπάρχει αγάπη. Σ’ ευχαριστώ για όσα μου έμαθες μέσα από το βιβλίο σου.”

Η Κατερίνα Πανάγου επικεντρώθηκε στον ρόλο της προσφοράς των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, που πρέπει να ενεργοποιηθούν από νωρίς με ταυτόχρονο συντονισμό όλων των υπηρεσιών.

Η επίδραση της αναπηρίας ενός μέλους σε όλα τα μέλη της οικογένειας, πέρα από την ψυχολογική επιβάρυνση και σε πολλούς άλλους τομείς, όπως ο οικονομικός τομέας,  πρέπει να αντιμετωπίζεται ολιστικά από την Πολιτεία.

Στη συνέχεια πήραν το λόγο άλλα αδέλφια παιδιών με αναπηρία , που κατέθεσαν με συγκλονιστικό τρόπο την προσωπική τους εμπειρία.

 Ο Ραφαήλ Μιρτσέκης, η Σοφία Βαρζώκα, η Ειρήνης Μηνούδη, η Βασιλική Εμμανουήλ (μέσω βίντεο) και η Μαρία Κοντονή επικεντρώθηκαν σε αποσπάσματα από το βιβλίο, που τους εξέφραζαν περισσότερο, που μετέφεραν κυριολεκτικά και τη δική τους φωνή.

Μίλησαν με συγκίνηση για τη στάση των άλλων παιδιών στο σχολείο ή των μεγάλων στην κοινωνία, για τον στιγματισμό και το ασήκωτο βάρος του, αλλά και για την απόφασή τους να μείνουν δίπλα στα αδύναμα αδέλφια τους, αυτά που η καλοσύνη φωλιάζει μέσα τους, χαρίζοντάς τους μια συγκινητική αθωότητα.

Πάνω απ’ όλα έθεσαν το ζήτημα της μοίρας αυτών των παιδιών μετά τον θάνατο των γονιών τους, ρόλο που πρέπει να επωμιστεί η Πολιτεία, καταλήγοντας με τη φράση “Επιτέλους, αναγνωρίζεται και ο δικός μας ρόλος”.  Η φράση ήταν το επιστέγασμα αυτών των παράλληλων φωνών.

Τελευταίος μίλησε ο Χρήστος Βασιλείου, σεμνός λιγόλογος, εύθραυστος μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής, αλλά μετατρέποντας αυτήν την αίσθηση  του γυαλιού σε ατσάλι μέσα από τη δύναμη της αγάπης, λέγοντας:

“Μια διαδρομή είναι αυτό το βιβλίο. Δεν δίνει κάποια απάντηση, δίνει απλά συναισθήματα.

Υπομονή, αντοχή, χαρά, φόβος, ευθύνη, σιωπή, αγάπη. Χωρίς ωραιοποίηση.

Αν βοηθήσει αυτό το βιβλίο έστω στο ελάχιστο, τότε θα πω πως άξιζε κάθε λέξη που γράφτηκε. Η αγάπη δεν έχει όρια…”

Ο Νίκος Βουδούρης ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια την Νόρα Σαρκατζή, την Πρόεδρο των ¨Παιδιών της Άνοιξης”, την ψυχή κυριολεκτικά του Συλλόγου και μητέρα του Χρήστου Βασιλείου, αόρατη μέσα στο κοινό, λέγοντας: “Νόρα, σ’ ευχαριστώ, γιατί μέσα από την δική μας γνωριμία το 2007 , έζησα αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο!”

Και η Νόρα Σαρκατζή,  βαθιά συγκινημένη, μη θέλοντας να μιλήσει στην κατάμεστη αίθουσα, μίλησε μέσα από ένα μικρό της κείμενο που διαβάστηκε με συγκίνηση από τον Νίκο Βουδούρη.

“Θέλω πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω που είστε εδώ για να μοιραστούμε την αλήθεια. Αλήθειες ζωής ανείπωτες. Διάβασα συγκινημένη το βιβλίο ξανά και ξανά. Και κατάλαβα τόσα πολλά…

Η ανάγκη μάς οδηγούσε στο παιδί μας  με την αναπηρία. Νομίζαμε πως το άλλο παιδί μας άντεχε. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει αθέατο. Νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν την αλήθεια που μοιραστήκαμε…”

Τα ατέλειωτα χειροκροτήματα, η συγκίνηση, που για πολλούς εκφράστηκε με δάκρυα, ήταν μια διαδικασία απ’ όπου όλοι βγήκαμε καλύτεροι, αναλογιζόμενοι τα ουσιαστικά πράγματα της ζωής, αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε άνθρωποι.

……………..

(*Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό)

Φωτογραφίες: faretra.info

……………..

Φαρέτρα