Ο Τραμπ σε αδιέξοδο (ή και σε κατάρρευση) / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Υπάρχει ένα ποστάρισμα του Chris Martenson, στο X το οποίο τα λέει όλα ως προς την παρούσα πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ: «Ένας αποκλεισμός για να μπλοκάρει τον αποκλεισμό που μπλοκάρει το Στενό που δεν είχε αποκλειστεί πριν μπλοκαριστεί λόγω του πολέμου επιλογής που ξεκίνησε ο Τραμπ.  Στρατηγική!»

Ας τα πάρουμε από την αρχή σε σχέση με το τελευταίο 24ωρο: Ο Τραμπ πόσταρε τον πύργο του στη Σελήνη και έπειτα τον εαυτό του σαν Χριστό που ανασταίνει τους νεκρούς. Κατόπιν επιτέθηκε στον Πάπα, κάτι το οποίο από μόνο του δεν είναι πρόβλημα βεβαίως, αλλά εν προκειμένω καθίσταται ενδεικτικό ενός ανθρώπου ο οποίος επιπλέον κάποιου είδους κρίσεων μεγαλείου, δεν μπορεί να σταματήσει να μιλάει.

Όλα αυτά ωστόσο ωχριούν ίσως μπροστά στο πραγματικό ζήτημα του πολέμου με το Ιράν. Πρέπει να επισημάνουμε εδώ δύο κρίσιμα στοιχεία: είναι εύκολο να μιλούμε μόνο για τον Τραμπ αλλά δεν πρόκειται περί ενός προσώπου μόνο. Πρόκειται περί ενός ευρύτερου κατεστημένου του οποίου τα συμφέροντα τείνουν προς τον εκφασισμό μέσα στις ΗΠΑ και διεθνώς ενώ ταυτοχρόνως ευθυγραμμίζονται με τον πλέον εξτρεμιστικό σιωνισμό (αυτό συνέβη και επί Μπάιντεν σε σχέση με τη γενοκτονία στη Γάζα τα τελευταία χρόνια).

Επιπλέον, είναι σημαντικό το γεγονός ότι μια σειρά πρώην υπουργών και συμβούλων, εξηγούν ότι το Ισραήλ απαιτεί εδώ και χρόνια από τις ΗΠΑ τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, ωστόσο είναι ο Τραμπ εκείνος ο οποίος έκανε το «απονενοημένο διάβημα», του να εισέλθει όντως σε πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Το γεγονός ότι ο πόλεμος για τις ΗΠΑ οδηγείται προς πλήρη ήττα για τις ΗΠΑ προκύπτει όχι μόνο από τις οριακώς αστείες αντιφάσεις των ΗΠΑ (αφού το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είχε καταστραφεί από τον Ιούνιο του 2025, πάνω σε τι διαπραγματεύονται τώρα ως προς αυτό; Αφού οι ένοπλες δυνάμεις τους έχουν ολοσχερώς καταστραφεί γιατί δεν παίρνουν οι ΗΠΑ απλώς τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ; Αφού πέτυχαν την αλλαγή ηγεσίας στο Ιράν, τότε γιατί δεν πετυχαίνουν οι διαπραγματεύσεις; Αφού το Ιράν δεν έχει ναυτικό, ποιοι διώχνουν τα πολεμικά των ΗΠΑ από τα στενά του Ορμούζ;) αλλά ακόμα περισσότερο ότι σήμερα ο διακηρυγμένος στόχος του πολέμου για τις ΗΠΑ είναι να επιτευχθεί εκείνο το οποίο ήταν δεδομένο πριν από τον πόλεμο: το άνοιγμα ή ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ;

Είναι σαφές ότι όταν παλεύεις μετά από έναν πόλεμο τον οποίο εσύ ξεκίνησες, για να επιστρέψεις στο προϋπάρχον καθεστώς, έχεις ηττηθεί.

Ακόμα και αυτός ο στόχος όμως είναι αμφίβολο αν έχει κάποιο συγκεκριμένο στρατιωτικό και οικονομικό βάθος ή πρόκειται απλώς περί προσπάθειας επικοινωνιακής νίκης επί του Ιράν. Σαφώς, ο έλεγχος των Στενών ενισχύει το Ιράν με οικονομικούς και διεθνοπολιτικούς όρους. Ωστόσο, για τις ΗΠΑ όπως και για όλο τον πλανήτη, ένα σύστημα διοδίων δε θα αποτελούσε καμία καταστροφή. Αποτελεί για τις ΗΠΑ μια τεράστια επικοινωνιακή καταστροφή και φυσικά έναν μακροχρόνιο πόρο ενίσχυσης του Ιράν.

Ακόμα όμως και ως προς αυτόν τον στόχο χωρίς βάθος και που από μόνος του αποδεικνύει την ήττα των ΗΠΑ μέχρι σήμερα, το ναυτικό μπλοκάρισμα των όχι απολύτως μπλοκαρισμένων Στενών, σε τι ακριβώς βοηθά; Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ στρέφονται εναντίον της παγκόσμιας οικονομίας και της δικής τους, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι εναντίον της ιρανικής, διακινδυνεύοντας επιπλέον να κλείσουν τα Στενά του Μπαμπ Ελ-Μαντέμπ οι Ανσαράλα της Υεμένης και να έρθουν (οι ΗΠΑ) σε σύγκρουση με την Κίνα. Όσο επιπλέον, το ναυτικό των ΗΠΑ θα πλησιάζει προς τις ακτές του Ιράν, τόσο θα θέτει τον εαυτό του σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο.

Υπάρχει ένας πραγματικός στόχος, ο οποίος εκπορεύεται από τις πλέον εξτρεμιστικές εκδοχές του ούτως ή άλλως, εξτρεμιστικού Σιωνισμού είτε είναι εγκατεστημένος στις ΗΠΑ, είτε στο Ισραήλ: η πλήρης διάλυση και καταστροφή του Ιράν και η γενοκτονία σε Παλαιστίνη και Λίβανο. Παρεμπιπτόντως, ο περιβόητος Ισραηλινός στρατός, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ανήγγειλε ότι περικύκλωσε (ότι ότι κατέλαβε) το χωριό Bint Jbei στον Νότιο Λίβανο. Προσέξτε: μετά από τρία χρόνια εισβολής στον νότιο Λίβανο, μετά από εγληματικούς βομβαρδισμούς, μετά από το σαμποτάζ με τους βομβητές, μετά από νέα εισβολή εδώ και 1,5 μήνα, ο φοβερός και τρομερός Ισραηλινός στρατός περικύκλωσε το χωριό στο οποίο είχε ταπεινωθεί το 2006. Μιλούμε για μια αδιανόητη μέχρι παλαιότερα ταπείνωση του Ισραηλινού στρατού, ο οποίος φυσικά απαιτεί και πετυχαίνει να βομβαρδίζουν και να σκοτώνονται οι στρατιώτες των ΗΠΑ αντί για αυτόν. Μόνο που το να πετύχει τον προαναφερθέντα του στόχο, καθίσταται ολοένα δυσκολότερο για τον Σιωνισμό και τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ.

Επομένως, πολύ πιθανόν θα δούμε επανέναρξη κάποιου είδους στρατιωτικών συγκρούσεων. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ διακινδυνεύει και μια μεγάλη ναυτική ήττα. Όπως και να έχει, η δική του καταφανής αστάθεια συμπυκνώνει και προσωποποιεί την αστάθεια των ΗΠΑ ως τέτοιων, τόσο σε στρατηγικό όσο και σε τακτικό επίπεδο.