“Λαριτζανί εναντίον Χάμπερμας, σημειώσατε… τι;” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Ένα πολύ σημαντικό σύγγραμμα, που συμπυκνώνει σε περίπου 300 σελίδες τον τελευταίο ενάμιση σχεδόν αιώνα περσικής Ιστορίας, από τα τέλη του 19ου αιώνα και την οπισθοδρομική δυναστεία των Κατζάρων μέχρι το 2017, δηλαδή τις παραμονές της σημερινής τρομακτικής όσο και κοσμογονικής, πιστεύω, σύγκρουσης, που έχει ήδη βάλει φωτιά –εκτός από τις τσέπες όλων μας– και σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία. Και συνάμα ένα βιβλίο που θα έπρεπε να έχουν ήδη διαβάσει υποχρεωτικά – \και με εξέταση στο τέλος!– όλοι οι τυχάρπαστοι «ιρανολόγοι» σχολιαστές/παρατρεχάμενοι προπαγανδιστές των Αμερικανών και Ισραηλινών γκαουλάιτερ της άμοιρης πατρίδας μας. Αυτών που από το πρωί μέχρι το βράδυ δαιμονολογούν και απανθρωπίζουν συστηματικά αυτόν τον πανάρχαιο, υπέροχο, πολύπλοκο, αντιφατικό και ταυτόχρονα ολοζώντανο και βαθιά επαναστατημένο λαό, που τόσα κοινά ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία μοιράζεται με τον δικό μας εδώ και πέντε χιλιετίες.

Είναι «τρομοκράτες», λέει, οι ανυπόταχτοι Ιρανοί, κι έτσι στα καλά καθούμενα βάλθηκαν να καταστρέψουν, λέει, τους δυο πυλώνες του δυτικού πολιτισμού, τη «δημοκρατική» τάχα μου Αμερική και το προκεχωρημένο της φυλάκιο στο τρίστρατο πέρασμα των πετρελαίων, το Ισραήλ. Γι’ αυτό, όπως μας υπαγορεύουν νυχθημερόν τα κανάλια, είναι προς το συμφέρον της Ελλαδάρας μας να βοηθήσουμε τα δυο συνεταιράκια της γενοκτονίας, τους Τραμπ και Νετανιάχου, να να μετατρέψουν… πολύ πολιτισμένα και αυτή τη μεγάλη χώρα των 92 εκατομμυρίων ψυχών σε Ιράκ, Συρία και Λιβύη και να εγκαταστήσουν έναν νέο πειθήνιο σάχη ή στην ανάγκη κάποιον επαγγελματία πρώην (;) τρομοκράτη σαν τον αλ-Τζο(γ)λάνι της Δαμασκού.

Αμ δε! Οποιος μελετήσει στοιχειωδώς τη σύγχρονη περσική ιστορία –και το βιβλίο του Αμπραχαμιάν είναι μια άριστη εισαγωγή, πραγματικό… λυσάρι ενάντια στη λυσσασμένη μιντιακή προπαγάνδα των Εισαγγελάτων– θα διαπιστώσει ότι πίσω από τα αφηγήματα περί «τρομοκρατίας» κρύβεται ο γνήσιος αγώνας του ιρανικού λαού για ελευθερία και ανεξαρτησία από τους «Βόρειους και Νότιους» αποικιοκράτες (την τσαρική Ρωσία/Σοβιετία και τη Βρετανία/Αμερική, αντίστοιχα) και η διαρκής εξέγερση αυτού του λαού πρώτα για την εξασφάλιση Συντάγματος (με την επανάσταση του 1906), μετά για την εθνικοποίηση των πετρελαίων με την εκλογή του Μοσαντέκ (που ανατράπηκε βίαια από τους Αγγλο-Αμερικανούς το 1953) και τέλος με τη μεγαλειώδη Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

Για την Ιστορία, οι Ιρανοί όχι μόνο δεν μισούσαν τους Εβραίους, αλλά φιλοξενούσαν για αιώνες μεγάλες εβραϊκές κοινότητες, την εποχή που οι δήθεν «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι τους έσφαζαν και τους εξεδίωκαν σε ατέλειωτα πογκρόμ ή στην καλύτερη περίπτωση τους γκετοποιούσαν. Μόνο μετά την ίδρυση και την παράνομη επέκταση του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, και ουσιαστικά μετά την ανατροπή του (σκληρού φιλο-ισραηλινου) σάχη Παχλαβί, το εμπάργκο και την ντε φάκτο πολιορκία με δεκάδες στρατιωτικές βάσεις, και την κατά παραγγελία από τις ΗΠΑ εισβολή του Ιράκ, έθρεψε το μίσος ανάμεσα σε Ισραήλ και Ιράν, έως ότου φτάσαμε νομοτελειακά στη σημερινή έκρηξη.

—————

Ιράν: Με την ευαίσθητη φωτογραφική ματιά της Δήμητρας Στασινοπούλου | e-book

—–

Όποιος διαβάσει το βιβλίο του Αμπραχαμιάν ή έστω μερικά άρθρα για τις… δυόμισι επαναστάσεις, τις εισβολές και τα αμέτρητα πραξικοπήματα στο Ιράν τον εικοστό αιώνα, σίγουρα θα δει με άλλο μάτι τα όσα γίνονται. Και κυρίως θα καταλάβει αφενός γιατί το «θεοκρατικό», στην επιφάνειά του, αλλά στην πραγματικότητα εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό σύστημα εξουσίας του Ιράν επιδεικνύει τέτοια εκπληκτική αντοχή στις κυρώσεις, τους βομβαρδισμούς, τα πρακτοριλίκια και τη συστηματική δολοφονία των ηγετών του, και αφετέρου πώς γίνεται να συνεργάζεται όλα αυτά τα χρόνια με άλλες, φαινομενικά εντελώς ξένες προς την κυρίαρχη ιδεολογία του «κόκκινου σιιτισμού» μεγάλες και μικρές αντι-αποικιακές δυνάμεις, όπως π.χ. την Κίνα, την Κούβα και τη Βενεζουέλα.

Ας είναι όμως – δεν έχω χώρο, και άλλωστε στο παρελθόν έχω γράψει δεκάδες κείμενα για τα αίτια των σημερινών δήθεν… ουρανοκατέβατων εξελίξεων. Μόνο μια τελευταία αντίστιξη: όταν πέθανε πριν λίγες μέρες στα 97 του ο (πράγματι σπουδαίος, ιδίως στην προ του 1989 περίοδό του) Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, όλα ανεξαιρέτως τα ελληνικά και δυτικά ΜΜΕ τού αφιέρωσαν ατέλειωτες αγιογραφίες, «ξεχνώντας» ή υποβαθμίζοντας πολύ βολικά όχι μόνον ότι υπήρξε γιος στελέχους των ναζί και μέλος της χιτλερικής νεολαίας, αλλά και ότι τώρα στα γεράματα υποστήριξε ανοιχτά, μεταξύ αρκετών ακόμα πολιτικών «φάουλ», το «δικαίωμα του Ισραήλ» στη γενοκτονία της Γάζας. Αντίθετα, τα ίδια ΜΜΕ καλωσόρισαν απροκάλυπτα την «εξόντωση» (sic) του ουσιαστικού ηγέτη του Ιράν μετά τη δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, του Αλι Λαριτζανί.

Ο Λαριτζανί δεν κρυβόταν – μόλις τέσσερις μέρες πριν από τον φόνο του συμμετείχε σε τεράστια διαδήλωση στην Τεχεράνη, ενώ δολοφονήθηκε από ισραηλινές βόμβες μαζί με τον γιο του και άγνωστο αριθμό συνεργατών και γειτόνων του μέσα στο διαμέρισμα της κόρης του. Και σίγουρα δεν ήταν ο «βάρβαρος χασάπης» και «σκληροπυρηνικός φονταμενταλιστής». Αντίθετα, όπως έγραψε ο σπουδαίος Ισραηλινός δημοσιογράφος Γκιντεόν Λεβί στη Haaretz κυριολεκτικά την παραμονή της δολοφονίας του, υπήρξε εκτός από «αδίστακτος ηγέτης» και ένας «λαμπρός φιλόσοφος», εξπέρ στη μαθηματική σκέψη του Εμανουέλ Καντ και συγγραφέας συγγραμμάτων για τη σχέση μεταξύ της Καντιανής μεταφυσικής, της πολιτικής θεωρίας και της θεολογίας στη διαμόρφωση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

Στη σκέψη του Λαριτζανί συναντιούνται και συνομιλούν η θρησκεία με την επιστήμη, η παράδοση με τον μοντερνισμό, ο Καντ με τον Πλάτωνα και ο Αριστοτέλης με τους μεγάλους φιλοσόφους της Ανδαλουσίας, τον Αραβα Ιμπν Ρουσντ/Αβερρόη και τον Εβραίο Μοσέ μπιν-Μαϊμούν/Μαϊμονίδη και εν τέλει «η ενότητα της αλήθειας στις διάφορες εκφάνσεις της». Αυτή είναι η Ελλάδα του 2026 – ο Εβραίος Λεβί παραδέχεται το μεγαλείο του φιλόσοφου Λαριτζανί, ενώ οι Ελληναράδες πανηγυρίζουν στα παράθυρα την ύπουλη «εξόντωσή του»!

* Κυκλοφορεί από τη σειρά «Κάλλιστος», εκδόσεις «Σάλτο», 2026.

 efsyn.gr 

–