«Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας από την Ομάδα Γυναικών Βέροιας, μέλος της ΟΓΕ» / ρεπορτάζ Ειρήνη Δασκιωτάκη

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 4  Μαρτίου στις 6 μ.μ., στο αμφιθέατρο του 16^ου Δημοτικού Σχολείου Βέροιας, με θέμα: «ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥ»

Οι γυναίκες ξεσηκωνόμαστε ενάντια στις αιτίες που γεννούν τους πολέμους.

Φέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την ίδρυση της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος…

Η αντιπρόεδρος του παραρτήματος ΟΓΕ Βέροιας, κ. Κούλα Χατζηθεοδωρίδου, στην ομιλία της έκανε μία ιστορική αναδρομή, που ξεκίνησε από  το 1859 από τις εργάτριες υφάντρες στη Ν. Υόρκη που αγωνίστηκαν με δύναμη και αυτοθυσία για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας…

Διαμαρτύρονταν για τις απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες, τις εξαντλητικές ώρες (έως και 16 ώρες την ημέρα) και τους πολύ χαμηλούς μισθούς σε σχέση με τους άνδρες.

Διεκδικούσαν δεκάωρο εργασίας , καλύτερους μισθούς, καλύτερες εργασιακές συνθήκες.

Η αναφορά σε αυτές τις γυναίκες συνδέεται άμεσα με τους πρώτους μεγάλους εργατικούς αγώνες των γυναικών στις ΗΠΑ, οι οποίοι έθεσαν τις βάσεις για τα εργασιακά δικαιώματα και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Έκαναν απεργίες επί ημέρες, ήρθε η αστυνομία, κάποιες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους, στο τέλος τις απέλυσαν από το εργοστάσιο, γεγονός όμως που σημάδεψε την εργατική ιστορία της πόλης.

Παρά την καταστολή, οι αγώνες αυτοί οδήγησαν στη δημιουργία των πρώτων γυναικείων εργατικών συνδικάτων.

Ο εορτασμός για τη γυναίκα καθιερώθηκε ύστερα από πολύχρονη καθυστέρηση το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς ενώ εορτάσθηκε για πρώτη φορά το 1911.

Συνέδεσε το παρελθόν η κ. Χατζηθεοδωρίδου με το παρόν, το οποίο δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικό για τη θέση της γυναίκας ακόμη και σήμερα.

Αφού τα δικαιώματα της όπως και τα δικαιώματα  όλων σχεδόν των εργαζομένων καταπατούνται, με πισωγυρίσματα, με εργασιακές συμβάσεις υπό αίρεση,  με υπερωρίες απλήρωτες, με το 13ωρο προ  πυλών, με μισθούς που δεν ανταποκρίνονται στην καθημερινότητα,  με παιδικούς σταθμούς που δεν επαρκούν για τις υπάρχουσες ανάγκες.

Οι γυναίκες δεν είναι μόνο εργαζόμενες.

Είναι μητέρες, νοικοκυρές, γηροκόμοι κι άλλα. Πολλοί οι ρόλοι της σύγχρονης γυναίκας.

Αναφέρθηκε στις 5 μητέρες που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο Βιολάντα που εργάζονταν βράδυ για να βλέπουν τα παιδιά τους τη μέρα…

Κάποιοι πιστεύουν πως δεν υπάρχουν βραδινές βάρδιες.

Οι γυναίκες όλες που δουλεύουν στα κονσερβάδικα, δουλεύουνε και νυχτερινές βάρδιες…

Αυτό όμως που ήταν κυρίαρχο στην ομιλία της  ήταν ο πόλεμος

Ο πόλεμος που καραδοκεί, ξεκίνησε  και ετοιμάζεται να πάρει τα παιδιά μας…

Ένας πόλεμος που γίνεται για τα συμφέροντα των μεγάλων και ισχυρών της γης…

Για τον έλεγχο της ενέργειας, των δρόμων του εμπορίου, για το πετρέλαιο.
 Ένας πόλεμος ιμπεριαλιστικός, που δε θα έχει καμία λύπηση για τους λαούς μπροστά στα ματωμένα κέρδη τους.

Αναφέρθηκε και στον Υπουργό Άμυνας κ. Δένδια που μας είπε να συνηθίζουμε την ιδέα των σημαιών πάνω στα φέρετρα…
Να γίνουν τα παιδιά μας κρέας για τα κανόνια.

Οι φρεγάτες μας που πήγαν για να ενισχύσουν και να υποστηρίξουν τις Βρετανικές βάσεις στην Κύπρο και τα Πάτριοτ στα Αραβικά Εμιράτα στοίχισαν στον ελληνικό λαό πάνω από τρία δισεκατομμύρια, που για να πληρωθούν θα φορολογηθούμε ακόμη περισσότερο και θα έχουμε αυξήσεις των τιμών, μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, εκπτώσεις στην Υγεία, στην Παιδεία… παντού.

Δεν θα πάνε στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα τα παιδιά μας, αλλά τα συμφέροντα άλλων.

Τελειώνοντας την ομιλία της η κ. Χατζηθεωρίδου, τόνισε την αναγκαιότητα της οργάνωσης του γυναικείου κινήματος ακόμα περισσότερο τώρα υπό αυτές τις απειλητικές συνθήκες…

Διαβάστηκαν αντιπολεμικά ποιήματα

Από την Ιωάννα Σοφρόνωφ, πρόεδρο του Συνδέσμου Συνταξιούχων Ημαθίας και την Ειρήνη Κωστοπούλου, συνταξιούχο εκπαιδευτικό.

Η πρόεδρος του παραρτήματος της ΟΓΕ Βέροιας, κ. Λιμνίδου Μίνα, διάβασε με ευαισθησία  την καθηλωτική επιστολή που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, της Γυναίκας από την Κούβα, σε όλον τον κόσμο, που μιλάει για τον άδικο αποκλεισμό της Κούβας από τις ΗΠΑ, που οδηγεί στην πείνα και την εξαθλίωση του περήφανου λαού της, ενός λαού με επιτεύγματα  και στον επιστημονικό χώρο.
Παραθέτω απόσπασμα της επιστολής που διαβάστηκε:
«Σε όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους δημοσιογράφους με αξιοπρέπεια, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Το όνομά μου είναι όπως εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω γνωστό επώνυμο ούτε κατέχω κάποια σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτό με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, γιατί αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, υπολογισμένη, ψυχρή δολοφονία, εκτελεσμένη από την Ουάσινγκτον.

Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΓΙΑΔΩΝ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός-το εμπάργκο εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται πρόστιμα, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και εν τω μεταξύ, ένας κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει, ελπίζει. Ο θάνατος δεν προειδοποιεί. Ο αποκλεισμός το κάνει. El bloqueo sí.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι θερμοκοιτίδες στην Κούβα έπρεπε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Ότι τα νεογέννητα αγωνίζονται για τη ζωή τους, ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Ότι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τις ζωές των παιδιών τους να κινδυνεύουν επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο της Ουάσιγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια από τις ακτές τους.

Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά την παιδική ηλικία; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζουν;»

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν η αντιπρόεδρος του  Σωματείου Συνταξιούχων Βέροιας, Αθανασιάδου Βασιλική, η Κοκοζίδου Αννα, γραμματέας του ΣΕΠΕ Ημαθίας, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ημαθίας «Γιώργης Βουτυράς» Νατζμέ Νίκος, η πρώην πρόεδρος του Έρασμου κ. Φωστηροπούλου Γιούλη, η οποία υπήρξε και παλιό μέλος της ΟΓΕ, και επισήμανε ότι πρέπει να γραφτούν και να οργανωθούν στην ΟΓΕ όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες.

Ακολούθησε συζήτηση.

Πολύ ενδιαφέρουσα!

Η κ. Ιωάννα Σοφρόνωφ, δίνοντας απάντηση σε ερώτημα που αφορούσε στο αν επιτυγχάνεται κάτι, αν αλλάζει κάτι μέσα από την οργάνωση και την πάλη , αφού οι αγώνες των γυναικών μοιάζουν να έχουν πισωγύρισμα, είπε πως τίποτα δεν πάει χαμένο και τίποτα δεν κρατιέται χωρίς διαρκή πάλη και συνέχεια. Όσο κι αν φαίνεται ότι αυτό που κάνουμε δεν έχει ανταποδοτικότητα, είναι λάθος γιατί ο σπόρος που πέφτει θα ευδοκιμήσει κάποια στιγμή…
Όλα όσα πέτυχαν οι εργαζόμενοι, τα πέτυχαν με αγώνα και με θυσίες.
Τόνισε ότι οι γυναίκες έχουν τη δύναμη οργανωμένες, με αισιοδοξία και όχι πεσιμισμό, να αντισταθούν, να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν και να επηρεάσουν συνειδήσεις…Υπήρχαν ανάμεσα στο πλήθος γυναικών που προσήλθαν στην εκδήλωση και γυναίκες που τα παιδιά τους είναι στρατευμένα ή εργάζονται σε αυτές ακριβώς τις θέσεις που στοχοποιούνται τώρα που έχει ξεσπάσει ο πόλεμος.

Όπως στην Κύπρο, στην Κρήτη.

Ήταν πολύ συγκινητική η παρουσία τους επειδή εξέφρασαν αυθόρμητα και με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους τη μεγάλη τους ανησυχία.

Την εκδήλωση πλαισίωσε με μουσική και τραγούδι ο Γιώργος Τάμογλου.
Με επιλεγμένα αντιπολεμικά τραγούδια συγκίνησε, αλλά  και ξεσήκωσε το ακροατήριο…

Ήταν μια ωραία και παράξενη εκδήλωση…
Παράξενη γιατί φαίνεται να πλησιάζει απειλητικό, το άγνωστο για μας, που είναι ο πόλεμος.

Όμορφη ήταν η υποδοχή των γυναικών.
Μοιράστηκαν κόκκινα γαρύφαλλα…Ένα για κάθε γυναίκα.

Ήταν μία ευχάριστη, ποιητική έκπληξη…

Τελείωσε η εκδήλωση με το κάλεσμα για  αντιπολεμική συγκέντρωση στην πλατεία Δημαρχείου την Παρασκευή 6 Μαρτίου, στις 7:00μ.μ.

Ει. Δα.

Φαρέτρα