Σάββατο ξεκίνησαν. Από Θεσσαλονίκη για Ξάνθη. Με το ΚΤΕΛ της γραμμής, για το τριήμερο της Αποκριάς. Αυτός 30, η Άννα στα 25. Πριν μια εβδομάδα τα είχαν “φτιάξει” και ήταν και οι δυο τους κατενθουσιασμένοι που θα περνούσαν αυτές τις μέρες μαζί. Ειδικά εκείνος, που πολύ παιδεύτηκε για να την καταφέρει να πει το “ναι”. Μεγάλος έρωτας η Άννα!
Έφτασαν στην Ξάνθη και κατευθύνθηκαν προς το ξενοδοχείο όπου είχαν κάνει κράτηση. Στο δρόμο γινόταν χαμός! Κόσμος πολύς, μασκαράδες, μουσικές…
Μπαίνοντας στο δωμάτιο εκείνη είπε πως ήθελε να κάνει πρώτα ένα μπάνιο και μετά θα έβγαιναν έξω. Εκείνος, ανυπόμονος, μια στην τηλεόραση χάζευε, μια έβγαινε στο μπαλκόνι που έβλεπε στην πλατεία και παρατηρούσε το πλήθος που διασκέδαζε.
Σε λίγο η Άννα βγήκε απ’ το μπάνιο, τον κοίταξε μ’ εκείνα τα υπέροχα χαμογελαστά μάτια της και… κάπως διστακτικά, έβγαλε την πετσέτα που είχε τυλίξει πάνω της, προκειμένου να ντυθεί. Πρώτη φορά την έβλεπε ολόγυμνη. Ήταν πανέμορφη! Μια μικρή Αφροδίτη! Και ήταν επιτέλους δική του!
“Ας περιμένει το καρναβάλι” σκέφτηκε. Σηκώθηκε, την πλησίασε, την έκλεισε στην αγκαλιά του… Τη φίλησε στο στόμα κι εκείνη ανταποκρίθηκε… Φλεγόταν ολόκληρος… Την οδήγησε στο κρεβάτι και…
“Μπαμπά, μπαμπά, είσαι καλά;”
“Παππού, χτύπησες; Πονάς κάπου;”
Εκείνος, ανάσκελα, στο ξύλινο -ευτυχώς- πάτωμα, πάνω στο χοντρό χειμωνιάτικο χαλί, τους κοιτούσε σαστισμένος. Τον σήκωσαν, τον έβαλαν να καθίσει.
“Μπαμπά, σου είπα να μην κοιμάσαι στον καναπέ. Πάλι έπεσες!”
“Η Αννούλα;” ρώτησε εκείνος στα χαμένα.
“Μπαμπά, η μαμά έχει ένα χρόνο που πέθανε” του είπε η κόρη του και τον αγκάλιασε τρυφερά.
Τους κοιτούσε, μα δεν τους έβλεπε. Τα μάτια του ήταν βουρκωμένα και το μυαλό του στην Ξάνθη ταξίδευε…
Απόκριες 2026
Δημήτρης Βαλαής
Δάσκαλος – Νάουσα
…………………..
