“Κι εσύ, τέκνον Σκοτ;” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Ξέρω βέβαια ότι πολλοί μυαλοφυγόδικοι αξιωματούχοι και δημοσιολόγοι επιθυμούν ανοιχτά και αυτόν τον πόλεμο, στο όνομα δήθεν της… δημοκρατίας και της ελευθερίας των καταπιεσμένων Ιρανών, αδιαφορώντας πλήρως για τα μυριάδες αθώα θύματα και τις δυνάμει τρομακτικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, αλλά και τα νέα μεταναστευτικά κύματα που νομοτελειακά θα πυροδοτήσει και για τα οποία τόσο υποκριτικά κόπτονται. Είναι οι ίδιοι άλλωστε που στήριξαν και στηρίζουν ακόμα με πολεμοχαρείς κραυγές και διάφορα οριενταλιστικά και ρατσιστικά σοφίσματα τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, την αδιάκοπη ροή όπλων και χρημάτων στους «Ρωσοφάγους» νεοναζί της Ουκρανίας, τους δήθεν «εμφυλίους» δι’ αντιπροσώπων που εξακολουθούν να καταστρέφουν τις κοινωνίες της Συρίας και της Λιβύης και φυσικά παλαιότερα τις ωμές αποικιοκρατικές εκστρατείες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Ειλικρινά, δεν ξέρω πια τι να πω σε αυτούς τους ανιστόρητους και εν τέλει α(συ)ναίσθητους ανθρώπους. Νομίζω την πιο αποστομωτική απάντηση την έδωσε πριν από λίγες μέρες άθελά του ο σκοτεινός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, ο μεγαλοχρηματιστής σουπερ-σπόνσορας του Τραμπ και «εγκέφαλος» του νέου παγκόσμιου εμπορικού πολέμου της ταρίφας, που αγόρασε με τις δωρεές του το συγκεκριμένο αξίωμα, ο Σκοτ Μπέσεντ. Ο οποίος, καταθέτοντας επίσημα στην… αρμόδια Επιτροπή Τραπεζικών Υποθέσεων της Γερουσίας, όχι απλά παραδέχτηκε αλλά υπερηφανεύτηκε πως χάρη στις δικές του προσωπικές ενέργειες πυροδοτήθηκαν οι μαζικές διαμαρτυρίες στο Ιράν, που με τη σειρά τους οδήγησαν στα… τηλεκατευθυνόμενα βίαια επεισόδια και τις μαζικές εκατέρωθεν δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων, σε ακόμα μία επανάληψη του χιλιοπαιγμένου πια σεναρίου «έγχρωμης επανάστασης» τύπου Μαϊντάν.

«Αυτό που κάναμε ως υπουργείο Οικονομικών, ήταν να δημιουργήσουμε έλλειψη δολαρίων στη χώρα, στο Ιράν. Περιέγραψα αυτή τη στρατηγική “μέγιστης πίεσης” σε μια ομιλία μου στην Οικονομική Λέσχη της Νέας Υόρκης, ήδη από τον περασμένο Μάρτιο… Πράγματι αυτό οδήγησε σε μια γρήγορη και, θα έλεγα, μεγαλειώδη κορύφωση τον Δεκέμβριο, όταν μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες του Ιράν (σ.σ. η Ayandeh Bank) χρεοκόπησε… Ακολούθησε bank run των καταθετών. Η κεντρική τράπεζα αναγκάστηκε να τυπώσει χρήματα, το ιρανικό νόμισμα βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση, ο πληθωρισμός ανατινάχτηκε στα ύψη και έτσι είδαμε τον ιρανικό λαό να βγαίνει στους δρόμους», είπε στην κατάθεσή του.

Πρόσθεσε, μάλιστα, αυτός ο μέγας… ψεματοφύλακας της ελίτ του παρασιτικού κεφαλαίου της Wall Street, που κρύβεται πίσω από τα ξεσκισμένα φουστάνια της δυτικού τύπου «αστικής» δημοκρατίας, ότι χάρη στις αμερικανικές κυρώσεις το ιρανικό καθεστώς «βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης» και ότι «τα ποντίκια εγκαταλείπουν το σκάφος, γιατί ξέρουν πως το τέλος είναι κοντά»! Ούτε λέξη για τους χιλιάδες νεκρούς της εξέγερσης, για τις τεχνητές ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα από την οικονομική κρίση, για τα εκατομμύρια παιδιά μιας δυνάμει πάμπλουτης χώρας, του Ιράν, που -όπως και τα παιδιά της Βενεζουέλας και τόσων άλλων αντίστοιχων θυμάτων των αμερικανικών εμπάργκο- κοιμούνται νηστικά γιατί κάποιος στην άλλη άκρη του κόσμου αποφάσισε πως «πρέπει να κάνει την οικονομία τους να ουρλιάξει».

Ας υποθέσουμε όμως, χάριν της συζήτησης, ότι ο Τραμπ ακούει έστω και τώρα τη φωνή της λογικής και κάνει πίσω στο «ταυροκοίταγμα» με το Ιράν – επιβεβαιώνοντας το παρατσούκλι… TACO (Trump Always Chickens Out), που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει κάτι σαν «Ο Τραμπ Πάντοτε Δειλιάζει Σαν Κότα Λειράτη», όποτε τουλάχιστον αντιμετωπίζει ισχυρή αντίσταση. Θα επέλθει μήπως η… επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία; Οχι βέβαια – τα ανοιχτά μέτωπα είναι τόσα πολλά και η πρόσθετη εντροπία που έχει ενσταλάξει σε ένα ήδη εξαιρετικά ασταθές παγκόσμιο σύστημα (αν-)ισορροπίας αυτός ο παράφρονας και μεγαλομανής άνθρωπος και οι αφανείς δισεκατομμυριούχοι υποστηρικτές του, η φασιστική ιδεολογία πολλών από τους οποίους παρελαύνει αυτές τις μέρες στις οθόνες μας μέσα από την ανατριχιαστική κλειδαρότρυπα των αποκαλυπτικών αρχείων Επστιν, δεν επιτρέπει καμιά αισιοδοξία.

Ο περσινός βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν και η αρπαγή του προεδρικού ζεύγους της Βενεζουέλας ήταν μόνον η αρχή – τώρα ήρθε, καθώς φαίνεται, η σειρά της Κούβας, που μετά από 65 χρόνια (!) λυσσασμένου εμπάργκο στραγγαλίζεται μπροστά στα μάτια μας, χωρίς κανείς από τους δήθεν «δημοκράτες», αλλά και πολλούς από τους ντεμέκ «αριστερούς» που κάποτε τη λάτρεψαν ως Πατρίδα της Επανάστασης να δακρύσει. Χάρη στον αποκλεισμό των πετρελαίων της Βενεζουέλας και τους γκανγκστερικούς εκβιασμούς σε βάρος της κυβέρνησης του Μεξικού, η ηρωική χώρα του Μαρτί και του Φιντέλ και ο χαλκέντερος λαός της έχουν μείνει, λέει, με πετρέλαιο για περίπου δύο εβδομάδες και τα μπλακ άουτ είναι συνεχή, προς τέρψιν των απανταχού προσκυνημένων. Και, όπως και με τον Μαδούρο ή το Ιράν, όποιος τολμήσει να τους υπερασπιστεί, είτε μέσα από τα παραδοσιακά μέσα όπως εγώ, είτε στα ανθρωποφάγα αλώνια των κοινωνικών δικτύων που άλλωστε ελέγχονται από τους τεχνο-φεουδαλιστές κολλητούς του Επστιν, δέχεται αμέσως σαρωτικές ad hominem επιθέσεις.

Είναι λοιπόν όλα μαύρα; Οχι βέβαια – όπως πάντα η δράση γεννά αντίδραση, η βία αντιβία και ο πυρετός καταστροφής των αυτοκρατοριών φέρει μέσα του τους σπόρους της πτώσης τους, που ως συνήθως ξεκινά μέσα από τα κυκλώπεια τείχη τους. Δείτε τι γίνεται μέσα στις ΗΠΑ – τα ποσοστά δημοτικότητας του Τραμπ και των αυλικών του βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και η ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο και τους κυβερνήτες πολλών Πολιτειών μοιάζει βέβαιη, ιδίως μετά το αντιμεταναστευτικό πογκρόμ των μελανοχιτώνων της ICE στη φλεγόμενη Μινεάπολη.

Και η ειρωνεία, αλλά και η Νέμεσις, είναι ότι ο… Βρούτος που μαχαιρώνει στην καρδιά τον Καίσαρα είναι ο ίδιος ο θρασύτατος υπουργός Οικονομικών του, ο θρασύτατος Μπέσεντ, αφού η εμπνευσμένη του πολιτική των πολέμων της ταρίφας έχει πλέον αποδεδειγμένα εξελιχθεί σε «μέγιστη πίεση» στις… τσέπες των Αμερικανών φορολογουμένων/καταναλωτών/ψηφοφόρων. Των… κοψοχέρηδων που καλούνται τώρα να πληρώσουν μέσο χαράτσι 10% σε εισαγόμενα προϊόντα ύψους 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ η ενεργειακή πολιτική του έχει οδηγήσει σε μέση αύξηση 6% στο ρεύμα και τη βενζίνη! Κι όλα αυτά, την ώρα που το αμερικανικό χρέος αγγίζει πλέον τα 39 τρισεκατομμύρια δολάρια…