Ένα είναι το κόμμα – το Κόμμα του Πολέμου! /γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Μια παράξενη χαρμολύπη με έχει πιάσει από την Τετάρτη, όταν διαφάνηκε η σαρωτική φύση της νίκης των Δημοκρατικών. Από τη μια μεριά, όπως κάθε δημοκράτης και αριστερός, χάρηκα κι εγώ με τη συντριβή του Τραμπ και των παρατρεχάμενών του, και ακόμη περισσότερο χάρηκα για την ξεκάθαρη στροφή του Δημοκρατικού Κόμματος προς τα αριστερ(ότερ)ά, και για τους εκλογικούς θριάμβους πολλών «σοσιαλδημοκρατών», για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά σε κάθε περίπτωση αντι-ολιγαρχικών, αντισιωνιστών και λαϊκής/μεταναστευτικής καταγωγής προσώπων. Είχα γράψει άλλωστε εγκαίρως σε αυτή τη στήλη, πριν από αρκετούς μήνες, για την αναδυόμενη «Νέα Αριστερά» του Μπέρνι Σάντερς και την εκκολαπτόμενη εκδίκηση του συμπαθέστατου αυτού Αμερικανού πολιτικού απέναντι στο βαθιά διαβρωμένο κόμμα του – και να που γίνεται πραγματικότητα!

Από την άλλη όμως, νιώθω μετά λύπης μου αναγκασμένος, μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι –καλύπτω τις αμερικανικές εκλογές από το 1992 και την απρόσμενη νίκη, τότε, του επίσης «αριστερού» Κλίντον έναντι του «συστημικού» Τζορτζ Μπους μπαμπά– να… ξενερώσω φίλους και αναγνώστες και να κρατήσω τόσο δα μικρό καλάθι. Ναι, καλός ο Κλίντον, και ακόμα καλύτερος ο Ομπάμα το 2008 – αλλά τι κατάφεραν πραγματικά σαν πρόεδροι; Σταμάτησαν άραγε επί των ημερών τους οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι εισβολές, τα πραξικοπήματα, η συστηματική αρπαγή και λεηλασία των φυσικών πόρων, η παγκοσμιοποίηση και οι δολοφονικές φούσκες του παρασιτικού χρηματιστηριακού καπιταλισμού;

Αλλά ακόμα και μέσα στην ίδια την Αμερική, την κραταιά υπερδύναμη που επί τρεις δεκαετίες –όσο κράτησε η κατά Τζον Μιρσχάιμερ «μονοπολική στιγμή» της– κυβερνούσε και διαγούμιζε τον πλανήτη χωρίς αντίπαλο, μήπως μειώθηκαν πραγματικά οι κραυγαλέες ανισότητες και βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής για τη φτωχολογιά και την εργατική τάξη; Οχι βέβαια! Εχετε δει τα αμέτρητα τρέιλερ παρκ και το περιφερόμενο πρεκαριάτο της «Nomadland»; Τις στρατιές των αστέγων στις μεγαλουπόλεις; Τα εκατομμύρια των ανασφάλιστων;

Η Αμερική είναι αυτοκρατορία, δεν αλλάζει κατεύθυνση επειδή αλλάζει για τέσσερα ή οχτώ χρόνια ο κατ’ όνομα τιμονιέρης της, ούτε επειδή αλλάζει σύνθεση το διαπλεκόμενο με τα λόμπι και το επιχειρηματικό χρήμα Κογκρέσο. Ναι, ο Τραμπ ήταν ασυζητητί ο χειρότερος πρόεδρος στην Ιστορία και ναι, σε πολλές περιπτώσεις ο Μασκ και το σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ πήγαν κουβά, παρά τα δισεκατομμύρια που ξόδεψαν. Αλλά σε πόσες άλλες περιπτώσεις κέρδισαν οι χρηματιζόμενοι από το AIPAC Δημοκρατικοί υποψήφιοί τους; Κοίταζα τα στοιχεία για τους Ελληνοαμερικανούς βουλευτές – όλοι τους είχαν πάρει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από το εβραϊκό λόμπι! Και μπορεί η «αριστερή πτέρυγα», τα παιδιά του Μπέρνι, να δυνάμωσαν, αλλά παραμένουν μικρή μειοψηφία μέσα σε ένα κόμμα που έχει προ καιρού αλωθεί.

Ειδικά δε στην εξωτερική, δηλαδή την πολεμική πολιτική, το αμερικανικό ιμπέριουμ έχει αποδείξει ότι είναι στην πράξη μονοκομματικό και δεν «στρίβει» με τίποτε. Στην καλύτερη περίπτωση, μια νέα ηγεσία θα εγκαταλείψει έναν χαμένο πόλεμο (Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ – ίσως αύριο την Ουκρανία) για να ξεκινήσει έναν άλλον, ακόμη φονικότερο και καταστροφικότερο. Διαβάστε π.χ. τις «Ηνωμένες Πολιτείες του Πολέμου», για να δείτε ακριβώς πώς δουλεύει η η μηχανή των forever wars, των αιώνιων πολέμων, με τις 800 βάσεις – η κινητήρια δύναμη του αμερικανικού στρατο-βιομηχανικού-πετρελαϊκού συμπλέγματος, από το οποίο (με την προσθήκη πλέον των τεχνο-φεουδαρχών της υψηλής τεχνολογίας και της AI) ψωμίζεται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Μια πολεμική μηχανή που σχεδόν όλοι οι πρόεδροι υπόσχονται προεκλογικά να σταματήσουν, αλλά πολύ σύντομα καταλήγουν να υπηρετούν…

Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι δικομματικό, αλλά το Κόμμα του Πολέμου είναι ενιαίο! Ποιος διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και ξεκίνησε το γαϊτανάκι της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς; Ο «καλός» Κλίντον, φυσικά. Και ποιος εκμεταλλεύτηκε τους λαϊκούς ξεσηκωμούς της «Αραβικής Ανοιξης» για να προχωρήσει το νεοσυντηρητικό σχέδιο ανατροπής των ανυπάκουων κυβερνήσεων του «Αξονα του Κακού» σε Συρία, Λιβύη, Σουδάν και πάει λέγοντας, με εκατομμύρια νεκρούς και ξεσπιτωμένους; Ποιος έστειλε το ’14 την κακιά μάγισσα Βικτόρια Νούλαντ να μοιράζει cookies στους μελλοθάνατους διαδηλωτές της πλατείας Μαϊντάν; Μα ο «νομπελίστας Ειρήνης» Ομπάμα! Ο αντιπρόεδρος και διάδοχος του οποίου, ο Τζο Μπάιντεν, όχι μόνο πρωταγωνίστησε στο ξέσπασμα του τρομερού αδελφοκτόνου πολέμου στην Ουκρανία, για τον οποίο φυσικά είχαν δουλέψει σκληρά όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι από τον… Τρούμαν και δώθε, αλλά έβαλε τη σφραγίδα του και στη γενοκτονία της Γάζας, στηρίζοντας ολόψυχα τον χασάπη Νετανιάχου. Ή μήπως θα ξεχάσουμε όλα αυτά τα πρόσφατα τρομερά κοσμοϊστορικά γεγονότα, επειδή οι Δημοκρατικοί έβγαλαν έναν μουσουλμάνο γερουσιαστή και μια ντουζίνα «αριστερούς» βουλευτές και κυβερνήτες;

Μη θυμώνεις μαζί μου, καλέ μου αναγνώστη. Χαίρομαι ειλικρινά για το «γαλάζιο κύμα» που γεννήθηκε μέσα από τη βαθιά λαϊκή δυσαρέσκεια για τον πόλεμο και την ακρίβεια, όπως χαίρομαι και για τη νίκη των φοιτητών στη Σερβία, τις εξεγέρσεις των νέων στη Γαλλία και αλλού, και φυσικά για τον θρίαμβο του γερο-Λούλα στη Βραζιλία ­- ανάσες φρέσκου αέρα μέσα στον ζόφο. Διάβολε, έχω τόσο μεγάλη ανάγκη για καλές ειδήσεις, ώστε χαίρομαι ακόμα και με την προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης από τον αποδεδειγμένα εγκληματία πολέμου Αϊζενκοτ στο Ισραήλ – οτιδήποτε, αρκεί να πέσει ο Ηρώδης baby-killer του Τελ Αβίβ…

Ομως όλα αυτά τα καλά νέα δεν αλλάζουν τη βαθιά μου πεποίθηση ότι τα «δημοκρατικά» πολιτικά μας συστήματα δι’ αντιπροσώπων –όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη και στα διάφορα κράτη-πελάτες και προτεκτοράτα των Δυνατών– παραμένουν βαθιά αντιδημοκρατικά και πλουτοκρατικά, γιατί σχεδιάστηκαν ως τέτοια. Οπως δεν μειώνουν τον τρόμο που νιώθω για το πόσο μαζεμένο παγκόσμιο κακό μπορεί να κάνουν, τις αμέσως επόμενες μέρες, βδομάδες και μήνες, τα πληγωμένα, στριμωγμένα κοινωνιοπαθή τέρατα Τραμπ και Νετανιάχου, προκειμένου να γαντζωθούν για λίγο παραπάνω στην εξουσία!

efsyn.gr