Μνήμη Γιώργου Λαζαρίδη – “Με τις ρόδες του ΙΚΑΡΟΥ”

 Του Δημήτρη Π. Τόλιου

Ο ΙΚΑΡΟΣ από τις πιο παλιές μεταφορικές εταιρείες της Βέροιας (θυμάμαι και την ανταγωνίστρια κοινοπραξία μεταφορέων ΟΜΟΝΟΙΑ, αλλά και του ΚΟΝΤΟΓΟΥΝΗ), ήταν από τις πρώτες εικόνες της ζωής μου στην Βέροια στα τέλη της δεκαετίας του 60.

Ο δε ιδρυτής του ήταν ο αείμνηστος Μικρασιάτης μπάρμπα Γιάννης Λαζαρίδης, πατέρας του Γιώργου, γνωστός στην πιάτσα των αυτοκινητιστών με το ψευδώνυμο Κομαντατούρ, το μυστικό του επαγγέλματος. Άριστος οδηγός, με τα τούρκικα και τα ελληνικά του σε μια εξαιρετική μίξη , άλλης διάστασης πάστας άνθρωπος. Αυτό το υλικό ανθρώπων μας τελείωσε πια.

Από τις πρώτες μου αναμνήσεις στον ΙΚΑΡΟ ήταν τα μικρά κουνελάκια που εξέτρεφε ο μπάρμπα Γιάννης στο βάθος της δροσιάς του πρακτορείου μεταφορών κοντά στην πλατεία του κτηνιατρείου . Την εποχή εκείνη η υπηρεσία των μεταφορών στην Βέροια απασχολούσε κυρίως την μεταφορά φρούτων (ροδάκινα, μήλα, αχλάδια, κεράσια ) από τις φάρμες στα ψυγεία και κυρίως στην αγορά του Ρέντη στην Αθήνα, 3 περίπου το απόγευμα έκλεινε το φορτηγό και ξεκινούσε για Αθήνα ώστε να προλάβει το ξημέρωμα την λαχαναγορά της χοντρικής του Ρέντη. Πόλεμος φόρτωσης κανονικός όλη μέρα στα χωράφια, χωρίς κινητά για βοήθεια. Να φανταστείτε ότι το πρακτορείο ΙΚΑΡΟΣ είχε μετρητή μονάδων ώστε να μπορούν οι έμποροι να μιλούν με την μαναβική κοκ και να δίνουν στο πρακτορείο το αντίτιμο της συνδιάλεξης.

Γεννημένος το 1934 ο Γιώργος Λαζαρίδης την εποχή εκείνη περίπου 40 χρονών,  γιος του μπάρμπα Γιάννη και της Αθηνάς, ήταν το πρώτο τιμόνι της επιχείρησης του μπάρμπα Γιάννη. Όπως είπα και στο Διαβατό μετά την ταφή του Γιώργου, η λέξη τιμόνι φορτηγού ήταν η βασική έννοια στην οικογένεια των αυτοκινητιστών Λαζαρίδη. Θυμάμαι παιδικές φωτογραφίες των κοριτσιών, της Αθηνάς και της Κυριακής (Κούλας) στο τιμόνι φορτηγών .

Λίγο η στενή επαγγελματική σχέση του φρουτέμπορου μπαμπά μου με τον μπάρμπα Γιάννη  και τον Γιώργο, λίγο η οικογενειακή παρέα με την ποντία Μαρίκα Βοργιαζίδου την σύζυγο του, αδελφή του γιατρού και κλινικάρχη Χαράλαμπου Βοργιαζίδη (πατέρα του νυν Δημάρχου Κώστα), μας έφερε σε ατέλειωτες κοινές στιγμές οικογενειακές αλλά και εργασίας. Η κοινωνική αυτή παρέα είχε βασικά μέλη της ακόμη τους Κυριάκο κ Σούλα Χατζόγλου, Λάκη Ηλιάδη (καφέ ΑΣΣΟΣ), Σπύρο και Ροζαλία Κούγια κα. Ο  Μικρασιάτης μπάρμπα Γιάννης είχε έναν του γιό ακόμη στην Αυστρία και κόρη την Ισμήνη στην Έδεσσα.

Το πρακτορείο ΙΚΑΡΟΣ ήταν κέντρο εμπόρων, καθημερινά, εξυπηρετώντας τις μεταφορές κάθε είδους (δεν υπήρχαν οι κούριερ) κυρίως όμως όπως προείπα φρουτεμπόρων  Στη συνέχεια ο ΙΚΑΡΟΣ έγινε κοινοπραξία, μεταφέρθηκε επί της πλατείας του Κτηνιατρείου και μπήκαν ως κοινοπράκτες πολλοί Βεροιώτες ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ στην κοινοπραξία (θυμάμαι μερικά ονόματα Οικονομίδης, Κυριαζάκης,  κα  από τον μαυροπίνακα με την κιμωλία των δρομολογίων στην μεγάλη κολώνα του πρακτορείου).

Ο Γιώργος Λαζαρίδης πάντοτε ήταν ο αρχηγός και ο συντονιστής του ΙΚΑΡΟΥ. Υπήρχε μέρα που φεύγαν μέχρι και 7-8 φορτηγά το καλοκαίρι για τον Ρέντη, γεμάτα φρούτα. Μέσα σε αυτόν τον καμβά, ο Γιώργος Λαζαρίδης διακρίνονταν για την επαγγελματική του ευσυνειδησία ως επαγγελματίας οδηγός (θυμάμαι το μεγάλο MERCEDES τριαξονικό του, πολλές φορές και αυτός το έπαιρνε στα δρομολόγια), τα γλέντια του καλοκαιριού στο μαγαζί με τους αυτοκινητιστές και τους φρουτεμπόρους, τα γλέντια τις πρωτομαγιές σε ξέφωτα και τοποθεσίες  γύρω από την πόλη. Ο Γιώργος πρώτος στο γλέντι, στο φαγητό, στο γέλιο, στο τραγούδι ως υψίφωνος, αλλά και στην συγκίνηση και στο γοερό κλάμα στα δυσάρεστα γεγονότα. Τα χρόνια εκείνα οι φιλίες των ανθρώπων είχαν άλλη δέση.

Το βράδυ που ήρθαν στην Ελλάδα οι πολιτικοί πρόσφυγες θείοι μου από την Τασκένδη, ο Γιώργος έβαλε το Daihatsu για να έρθουν με το φορτηγάκι τα πράγματα από τον Σταθμό Θεσσαλονίκης. Διότι εκτός των άλλων και της φιλίας με την οικογένεια  μου, είχε απροκάλυπτα αριστερές καταβολές και συμμετείχε στην αγωνία της αριστεράς για καλύτερη παρουσία στον τόπο.

Τα χρόνια του προσκοπισμού: Ζώντας την προσκοπική ζωή  από μικρό παιδί, ανακάλυψα ότι μας ενώνει και ο προσκοπισμός : Ο Γιώργος ήταν πρόσκοπος του Δημήτριου Παπαδόπουλου και επανειλημμένα μού έδινε φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες για την προσκοπική ζωή αμέσως μετά τον πόλεμο, στην Καστανιά, αλλά και στο Μπαξέ Τσιφλίκ στην Θεσσαλονίκη. Ο ΛΑΟΣ έχει φιλοξενήσει τουλάχιστον 3 άρθρα μου με ασπρόμαυρο φωτογραφικό υλικό εποχής βασισμένα στην προσκοπική ζωή του Γιώργου. Στην Ένωση Παλαιών Προσκόπων διετέλεσε μέλος της διοίκησής της επί σειρά ετών μέχρι και πρόεδρος της.

Όσο διατηρούσε τον ΙΚΑΡΟ κάθε μεταφορά κατασκηνωτικού υλικού γινόταν με τα φορτηγά του σε κάθε κατεύθυνση της Ελλάδος χωρίς αντάλλαγμα φυσικά. Υπήρξε μέλος πολλών χορωδιών της Βέροιας ως υψίφωνος . Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της πολιτιστικής εταιρείας που δημιουργήσαμε  με τον αείμνηστο Καθηγητή Στάθη Πολυχρονιάδη και μαζί ταξιδέψαμε στα Βαλκάνια, στην Τουρκία επανειλημμένα, στην Βουλγαρία, την Αλβανία, τα Σκόπια και σε όλη την Ελλάδα , μαζί με πολλούς άλλους Ημαθιώτες, μεταξύ άλλων και τον αείμνηστο δήμαρχο Τάσο Τασιόπουλο, ο οποίος έφυγε από την ζωή λίγες ημέρες   πριν τον Γιώργο.

Ο Γιώργος Λαζαρίδης έχτισε στην Καρίτσα Κισσάβου τα δυνατά χρόνια της εργασίας του ένα μικρό αλλά φιλόξενο εξοχικό μέσα στο δάσος της Όσσας.    Τότε που η Καρίτσα δεν είχε βγει στον δημόσιο  δρόμο και ήταν ένα καλά κρυμμένο ξέφωτο.  Πέρασε από εκεί όλη η εμπορική Βέροια , η χορωδιακή Βέροια, η Βέροια των προσκόπων αλλά και η Λάρισα του Λεωνίδα Εμμανουηλίδη του Λαρισαίου γαμπρού του. Τραγούδια στο δάσος αλλά και στην σοφίτα, ψάρεμα με την βάρκα του Χρήστου του ντόπιου ψαρά , ψήσιμο στον φούρνο από την Μαρίκα και την Κούλα.

Παρά τις αριστερές του ιδεολογικές πεποιθήσεις,  αγαπούσε καρδιακά κάθε δεξιό του φίλο και συμπολίτη . Ήταν από τους προσκόπους που μπήκαν στην φλεγόμενη Νάουσα το 1949 παρέα με την νεαρή οδηγό Αλκμήνη Γαλανοπούλου Μπεμπέτσου αλλά και τους  Παπαδόπουλο Δημήτριο, Κορδονίδη Παναγιώτη, Χαχάκη Βαγγέλη, Φελλόπουλο Τάσο, Σύρπη Τάσο, Σαλονικίδη Τάσο κα. Πέρυσι τον Μάρτιο 2025 λοιπόν δίχως καν να του πω πού και πώς, το έμαθε δήλωσε στην οικογένεια του ότι θα έρθει στην εκδήλωση για την αείμνηστη επίσης Αλκμήνη, συνομίληκοι γαρ, εκείνος 1 χρόνο μεγαλύτερος νομίζω . Πήρε το ταξί και με το μπαστουνάκι του στάθηκε μπροστά – μπροστά στην εκδήλωση προς τιμήν της προσφέροντας μας αυτή την υπέροχη φωτογραφία των δυο του που δημοσιεύω από την μεταπολεμική Βέροια, στο στρογγυλό παρκάκι της Ελιάς της δεκαετίας του 1940.  Η Αλκμήνη ακραιφνής συντηρητική, ο Γιώργος στον αντίποδα. Και όμως την αγκάλιασε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Τους ένωνε η προσκοπική φωτιά της ψυχής στην φλεγόμενη από τον εμφύλιο Νάουσα.  Στο τέλος της εκδήλωσης μού ζήτησε να μείνει μόνος, παρήγγειλε μια μπύρα με φυστικάκι στα 91 του και έμεινε να ευχαριστηθεί όσα έζησε.

Ως επίλογο δημοσιεύω μια φωτογραφία που έβγαλα σε δύο αγαπημένους φίλους μου και συνεργάτες προσκόπους, τον αείμνηστο κουμπάρο μου Μιχάλη Αδαλόγλου και τον Γιώργο Λαζαρίδη, λίγο πριν αρχίσει να λειτουργεί το “Ερατεινόν” του Νίκου Καλαιτζή, όπου είχαμε εγκαταστήσει το στρατηγείο της συνάντησης παλαιών προσκόπων Σεπτέμβριος 1998.

Αδελφέ Γιώργο, καλή αντάμωση στην Κατασκήνωση του Ουρανού!

……………..

Φαρέτρα