Κοινωνία Πολιτισμός

Γιώργης Έξαρχος – Στιχουργήματα: “Με του κύκνου τα φτερά ας πετάξουμε ψηλά”

… σαν τα φτερά του κύκνου

Είστε εσείς οι ποιητές, γραφιάδες – πεζογράφοι
κι εγώ ένας εξόριστος σε Γιούρα και Ανάφη`
στο μελανοδοχείο μου, μελάνι έχω το αίμα
απ΄της καρδιάς την λήκυθο, γι’αυτό δεν γράφω ψέμα`
κι αν προσπαθώ, δεν δύναμαι φωνή λαού να γίνω
και χάνομαι στου ουρανού το γαλανό… να σβήνω
μ’όλες τις μέρες όμοιες σαν τα φτερά του κύκνου
στα παγωμένα τα νερά της μνήμης και του λίκνου
με τα πισωγυρίσματα στου χρόνου την υδρία
των «επισήμων» δεν μπορώ να ζω την… αηδία!…
*
Είστε εσείς οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι πρώτοι
κι εγώ πέταλο σε οπλή ίππου Θράκα ιππότη’
πηδώ βουνά και θάλασσες, φτεροκοπώ σε κάστρα
κάνω τα άλματα ψηλά και φτάνω μέχρι τ’άστρα`
τρέχω με του Φαέθοντα το τέθριππο αμάξι
και την ροδόχρωμη Αυγή φιλώ την να μην κλάψει
προσφέροντας της ίασμους, υάκινθους και κρίνα
-αχ, πόσο αίμα γύρω μας, εγκλήματα και κρίμα!-
να της μιλώ για μέλλοντα ενός κόσμου ωραίου
που όλα θα ’ναι ανθρώπινα κι αγνά επί του πρακτέου!…
*
Είστε εσείς οι ποιητές, και τ’ακριβά σας λόγια
δεν συγκινούνε τα παιδιά, δε φτάνουν στα υπόγεια`|
έχει ντυθεί η πένα σας κουστούμι και φουλάρι|
τ’αστραφτερό του «φαίνεσθαι» στου Λόγου το κουφάρι
και άγεσθε και φέρεσθε σ’ ανίδεων δεξιώσεις
-είναι κι αυτό ένα τίμημα, πρέπει να το πληρώσεις!-
και του Ομήρου τα παιδιά στα τάρταρα κλεισμένα
στις φυλακές του νου νωθροί, με χείλη σφραγισμένα
χωρίς ν’ αρθρώνουν… άφωνα το «Ελλήνων παίδες, ίτε…»
και επιστρέφει ο αντίλαλος «Άιντε και να… πνιγείτε»!…
*
Εσείς είστε οι ποιητές… με τους χαρτογιακάδες
κι η πένα σας κομψεύεται, μ’ ανοίκειους τεμενάδες…

Γιώργης Έξαρχος 

banner-article banner-advertisement

Ροη ειδήσεων