Πέρασαν τα χρόνια εκείνα που ήθελα
τον ουρανό ν’ αγγίξω με καλάμια,
που κρυφά έβγαζα από τον αχερώνα του παππού
κι ένωνα με σύρματα και παιδική σοφία.
Τότε που μ’ άφηναν τα καλοκαίρια
ξυπόλητη να περπατώ κάτω από τον ήλιο
στο χώμα του δρόμου
που τόσο αγάπαγα να διέρχομαι.
Πέρασαν τα χρόνια εκείνα
που χωρούσα όλη τη θάλασσα στη στέρνα,
που γέμιζα χτυπώντας στην αντλία.
Και έκλεβα το λουλάκι από της μάνας μου τα σύνεργα για να φτιάξω τη θάλασσα μου
που ακόμη της σαγήνη της δεν είχα δοκιμάσει
μέσα στον κάμπο που μεγάλωσα,
με τις πολλές δουλειές των άλλων που ξεχνούσαν τα παιδιά τους…
Και έφυγα μία μέρα του Ιούλη
Έφυγα με βιάση!
Περνώντας τα χωράφια, στα βουνά να φτάσω,
τι μου φαινόταν κοντινά κι ο δρόμος λιγοστός…
Αχ, θάλασσα μου!
Πανσέληνοι του έρωτα που ξεστράτισε…
Το βλέπεις εκείνο το καράβι στο βάθος της θάλασσας ;
Να ξεχωρίσω το όνομά του δεν μπορώ .
Μα φαντάζομαι πως θα ‘ναι ωραίο.
Με ένα τέτοιο καράβι θα ταξιδέψω και θά ‘ρθω κοντά σου.
Ξαφνικά!. την ώρα που ο ήλιος θα σου έχει κλείσει τα μάτια.
Δεν θα σε ξυπνήσω!
Θα σκύψω μόνο και θα φιλήσω απαλά το πρόσωπό σου.
Θα χαράξω το όνομά μου στην άμμο και έπειτα θα φύγω.
Σαν ξυπνήσεις, θα γυρίσεις από την άλλη πλευρά,
και θα σβήσεις το όνομά μου…
Τίποτα δε θα μείνει από την παρουσία μου!
Μη φοβηθείς απόψε το σκοτάδι!
Δεν υπάρχει σκοτάδι!
Είναι απάτη της όρασης.
Υπάρχει μόνο φως, πολύ φως!
Αν έχεις τη δύναμη να ξεχωρίσεις,
θα ζαρώσεις τα μάτια σου ακούσια…
Ξέρω τι θα μου πεις!
Πάλι θα μου παραπονεθείς πως δεν βλέπεις τον ήλιο από το δωμάτιό σου
Και πώς μαζεύεις κάθε μέρα όσον μπορείς,
όταν στις 10 κατεβαίνεις στην παραλιακή λεωφόρο…
Καράβια του καλοκαιριού αστράφτουν στον ήλιο.
θα ταξιδέψουν για ταξίδια μακρινά.
Οι γλάροι θα συντροφέψουν τα μάτια της μοναξιάς και της στέρησης.
Τα κύματα θα υψωθούνε οργισμένα
προσμένοντας τους διαβρωμένους βράχους,
το δεκτικό κορμί του λεύτερου,
τις βάρκες με τα ξενικά σημάδια…
Θέλω να χαρώ τη θάλασσα τώρα που χρυσίζει,
καθώς ήλιος βουλιάζει στα σπλάχνα της.
Με κάλεσε!
Κοίτα! Κοίτα τα σκούρα χρώματα τον καραβιών που φωτίζουν!
Δεν έχω χρόνο, δεν αδειάζω…
Τον χρόνο μας ορίζουν χρονόμετρα μεταλλικά που μας πνίγουν στο πέρασμά τους, χωρίς λύπηση.
Μην κινηθείς!
Στάσου εκεί! Κάτω από το φέγγος της νυχτιάς που τελειώνει.
Και κάνε μία ευχή, τώρα που πέφτει ένα αστέρι
και σου φωτίζει το πρόσωπο,
καθώς σβήνει μπροστά στα πόδια σου.
Πρέπει να βιαστούμε πριν ξυπνήσει η πόλη
και ξεχυθεί στους δρόμους η φθορά.
Πριν ακουστούν τα σφυρίγματα των καραβιών
Και οι χυδαίες βρισιές των οινοδούλων…
Δεν έχουμε καιρό!
Όταν φύγει η νύχτα…
Δες!
Τις βλέπεις εκείνες τις φιγούρες στο βάθος του ορίζοντα;
Ολόλευκες στροβιλίζονται και η θάλασσα αγάπη.
Διάπλατη ανοίγεται αγκαλιά,
στην παραλία μια κιθάρα, με λιγώνει.
Το κύμα κάνει δεύτερες
Και το αεράκι τρυπώνει στις μπλούζες μας προκλητικά.
Τα πυροφάνια τεράστιες πυγολαμπίδες ζωγραφίζουν το καλοκαίρι.
Τι όμορφη που είναι η ζωή!
Ακόμη κι όταν σου προσφέρει με το ζύγι.
καλή εβδομάδα με υγεία!
Ει. Δα.
–
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Χρονογράφημα
«Και σήμερα φυσάει… Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
Χρονογράφημα
«Αρνάκι γάλακτος!» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
Χρονογράφημα
«Το Τσερνόμπιλ συνεχίζει να θυμίζει τα λάθη της ανθρωπότητας» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
Χρονογράφημα
«Λάθεψε ο Μάης, λάθεψε και τα λουλούδια κλαίνε» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
Χρονογράφημα
«Ντρόουν στη θάλασσα!!» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη
Άρθρα
