Νέο βιβλίο: Χάρης Ναξάκης “Τουριστική μονοκαλλιέργεια ή τουριστική αποανάπτυξη;”

     Τι είναι υπερτουρισμός;

     Τι είναι τουρισμός της πλατφόρμας;

     Κοινά ή ιδιωτικά αγαθά; Η τουριστική τραγωδία των κοινών.

     Φέρουσα ικανότητα ενός τόπου ή εκσυχρονισμός των υποδομών;

     Είναι η Ελλάδα αποικία τουριστών;

     Ανάπτυξη ή πολιτισμός των ορίων;

     Τουριστική επιτάχυνση ή τουριστική αποανάπτυξη;

            Αν πρόοδος είναι οι υπερτουριστικοποιημένες πόλεις και χωριά, χωρίς κοινά αγαθά, με τις τιμές των ενοικίων και των αγαθών στα ύψη, χωρίς πρόσβαση σε ελεύθερους χώρους και στον αιγιαλό, με έλλειψη νερού, ρεύματος και αύξηση των απορριμάτων, με την πολιτιστική ταυτότητα εμπορευματοποιημένη ή είναι χώρες τουριστικής μονοκαλλιέργειας με εγκατάλειψη ή υποβάθμιση κάθε άλλης μορφής παραγωγικής δραστηριότητας και απασχόλησης, τότε: “η συντήρηση”, “η στροφή προς τα πίσω”, είναι ευφυέστερη λύση, σε σχέση με την τουριστική επιτάχυνση.

    Η οικοδόμηση ενός πολιτισμού των τουριστικών ορίων, ενός μοντέλου λιτού τουρισμού, είναι μια επίγουσα ανάγκη, διότι πρόοδος είναι η ομορφιά μιας πόλης ή ενός χωριού, τα υγιή οικοσυστήματα, η πολιτιστική κληρονομιά, ό,τι δηλαδή είχαμε στο παρελθόν και η ιδεολογία της απεριόριστης ανάπτυξης και εν προκειμένω η τουριστικοποίηση καταστρέφει. Αυτήν την οπισθοδρομική πρόοδο πρέπει να εφεύρουμε ως πρόοδο του μέλλοντος, διότι χωρίς έξοδο από τον φαύλο κύκλο της απεριόριστης δημιουργίας νέων επιθυμιών αναψυχής, της ικανοποίησης των ιδιωτικών επιθυμιών και συμφερόντων, θα αναπαράγεται συνεχώς το αίσθημα της στέρησης και του ανικανοποίητου, που είναι προϋπόθεση για την υποβάθμιση των οικοσυστημάτων και των ανθρωπογενών συστημάτων. Η ελευθερία του πολίτη δεν είναι συνώνυμη με τον εκδημοκρατισμό της κατανάλωσης, την απεριόριστη ικανοποίηση επιθυμιών αναψυχής, που οδηγεί στον υπερτουρισμό, στην ανεξέλεγκτη δηλαδή κατανάλωση φυσικών πόρων, κοινών αγαθών, κοινωνικών υποδομών και ανθρώπινων σχέσεων.

   Η οικοδόμηση ενός πολιτισμού των τουριστικών ορίων και όχι της τουριστικής επιτάχυνσης, μέσω της επιβράδυνσης του ρυθμού μεγέθυνσης του τουριστικού τομέα και της μετατροπής της χώρας σε τουριστική μονοκαλλιέργεια και αποικία, προϋποθέτει μια πολιτική επιλεκτικής αποανάπτυξης: α) μείωση της τουριστικής δραστηριότητας σε υπερκορεσμένες περιοχές, β) μηδενική τουριστική μεγέθυνση σε κορεσμένες περιοχές και γ) λελογισμένη, ήπια ανάπτυξη σε περιοχές με χαμηλό βαθμό ανάπτυξης τουριστικών δραστηριοτήτων.

–

Φαρέτρα