Ένα μονοπάτι σε καλεί στο σκοτάδι
μέχρι το βουητό των κυμάτων,
κατηφορίζοντας σε συστοιχίες πεύκων και θάμνων
να ξεχωρίσεις το κίτρινο των ηλίανθων,
να ψαύσεις τα σπάρτα ανάμεσα στις πέτρες,
ν’ ακούσεις ψύχραιμα πώς ηχούν τα τριζόνια
ενώ η νύχτα σε καλεί μέχρι το λευκό της φως-
μια φωνή σε καλεί επίμονα,
ένα απόμερο σπίτι σε καλεί,
μια κίνηση από φούστα, ένα βλέμμα·
ο αντίλαλος της δικής σου φωνής σε καλεί.
……………….
Από τη συλλογή «Θερινό τετράδιο», εκδ. Οδός Πανός, 2010.
…………………
Ο πίνακας που συνοδεύει το ποίημα είναι του Μίλτου Γκολέμα
…………………..
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ποίηση
Κώστας Βάρναλης “Ανάσταση”
Ποίηση
Νίκος Εγγονόπουλος “Οι γυναίκες που αγαπούμε”
Πολιτισμός
Ειρήνη Δασκιωτάκη: “21 Μαρτίου. Η άνοιξη σε απόγνωση / η ποίηση έχει καταχωνιαστεί νικημένη σε υγρά καταφύγια”
Ποίηση
Θανάσης Μαρκόπουλος “Η εποποιία των απλών πραγμάτων”
Αναγνώστες
Γρηγόρης Σακαλής “Πριγκίπισσα του Βερμίου”
Ποίηση
