«Στην πόλη Μαχαγκόνυ…» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

01/06/2026, 10:00

Σαν τι να γράψει κανείς;

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Χάθηκε η έμπνευση σε δαιδαλώδεις λαβύρινθους πληροφοριών και ειδήσεων που σε αφήνουν άναυδο, άφωνο και λαβωμένο.

Τι αρρώστια είναι αυτή που σε χτύπησε;

Να κλειστείς θέλεις σε ένα καβούκι να προστατευτείς καλά μη σε πληγώνουν τα βόλια λόγια, τα βόλια εικόνες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις, αν θα μπορέσεις να ζήσεις τόση παρακμή, τέτοιον αμοραλισμό, τόση ξεφτίλα όλων αυτών που σε κρατούσαν κάποτε όρθιο κι ευθυτενή με τη φλόγα και την ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο.

Ήσουν σίγουρος γι’ αυτό.

Ότι δεν μπορεί… Καλύτερος θα γίνει!

Τόση εμπειρία, τόσα ιδανικά που κέρδισαν, τόσα παραδείγματα προς αποφυγή που σε έκαναν και άλλαξες ρότα, άνθρωπέ μου, παρέα με την τέχνη και την ποίηση.

Και τώρα;

Τώρα όλα, όλο και περισσότερο μοιάζουν με την πόλη Μαχαγκόνυ.

“Η άνοδος και η πτώση της πόλης Μαχαγκόνυ”, των Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Η όπερα αυτή ανέβηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1930 στη Λειψία σε μία εποχή που οι Ναζί έπαιρναν κεφάλι στην εξουσία με ιλιγγιώδη ταχύτητα και η δημοκρατία της Βαϊμάρης οδηγούνταν προς την διάλυση.

Σε αυτήν την πόλη, επίγειο παράδεισο, όποιος πάει θα βρει μόνον απολαύσεις και ηδονές.

Εκεί κάνεις ό,τι γουστάρεις και όποιος σου κλείνει τον δρόμο και σε εμποδίζει, τον εξαφανίζεις χωρίς καμία συνέπεια.

Φτάνουν λογιών λογιών καρύδια και υποκείμενα. Εγκληματίες, πόρνες, κλέφτες, ακαμάτηδες, απατεώνες.

Ο Θεός όλων είναι το χρήμα.

Όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται με ένα μοναδικό σκοπό.

Την Πάρτη σου!

Διαφθορά και αγριότητα στο έπακρο.
Ο καπιταλισμός με τη χειρότερη μορφή του…

Ναι! όλα θαρρείς και μοιάζουν στην πόλη Μαχαγκόνυ.

Ατομισμός, αμοραλισμός, διαπλοκή, διαφθορά, έλλειψη μέτρου, καταστραμμένες νεανικές ψυχές και παιδιά. Ψυχές που ηδονίζονται με τη βία και τον πόνο του άλλου .

Διαδικτυακά σχόλια γεμάτα χολή, χυδαιότητα, χειριστικότητα, αμετροέπεια και ξερολισμό.

Οι άνθρωποι γίνονται trolls και εξαπολύουν το ασυγκράτητο εγώ τους, εκτοξεύοντας θρασύδειλα βέλη.

Πολιτικοί καπηλεύονται τον θάνατο, την Ιστορία .

Είναι να κλαις και να γελάς μαζί.

Ο τραμπισμός έχει σαν καρκίνος απλωθεί και συνεχώς απλώνεται σε μία πόλη Μαχαγκόνυ χωρίς αντίσταση.

Και αυτοί που αντιστέκονται;

Ο Αυτοκράτορας επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού, υποβαθμίζοντας κάθε μορφή αντίστασης.

Έχει πολλούς υπηκόους αγορασμένους και υπνωτισμένους.

Το χρήμα είναι ο Θεός.

Ό,τι πουλιέται σε καλή τιμή, αξίζει ακόμα και αν εκπορνεύεται…

Και πού να τρυπώσει κάτι καλό και να φωτίσει την πόλη!

Οι διακόπτες κλείνουν γρήγορα μην τύχει και φανεί, μην τύχει κι ακουστεί και αλλάξουν οι ισορροπίες και τα δεδομένα.

Με την μπαγκέτα ενός αμφιβόλου ενορχηστρωτή που αγοράζει και ξεπουλάει, που κρυφακούει και τα ξέρει όλα, που μυρίζει αίμα και κοιμάται ήσυχος, ο κόσμος αυτός μικρόκοσμος, εκμαυλίζει τους υπηκόους του που είναι απασχολημένοι με το ενοίκιο, τα δάνεια, τα κοινόχρηστα, το ρεύμα, το νερό, το σούπερ μάρκετ…

Σαν τι να γράψει κανείς;

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Χάθηκε η έμπνευση σε δαιδαλώδης λαβύρινθους πληροφοριών και ειδήσεων που σε αφήνουν άναυδο, άφωνο και λαβωμένο.

Καλή εβδομάδα με υγεία!

Ει. Δα.

–