“Χωρίς Κανόνες” / γράφει ο Θέμης Τζήμας

Πλέον, η διαδικασία την οποία εν τη αλαζονεία τους, οι ΗΠΑ και η «Δύση» έθεσαν σε κίνηση, έχει οδηγήσει σε έναν πλανήτη στον οποίο η αυτό-επιβίωση αποτελεί τον υπέρτατο κανόνα, δεδομένου ότι ο πόλεμος και η γενοκτονία αποτελούν τα κύρια φαινόμενα. Δεν πρόκειται μόνο για το Ιράν, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη αλλά και για την (ξεχασμένη;) περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία.

Η Ε.Ε. ως πιστός ακόλουθος των ΗΠΑ (επί Μπάιντεν και όχι μόνο) αφού διαδραμάτισε καίριο ρόλο στο πραξικόπημα του 2014 και στην αλλαγή καθεστώτος στην Ουκρανία, έχει πλέον «ποντάρει» όλα της τα λεφτά στην εξακολούθηση του πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αποφάσισε να καταστεί συμμέτοχη στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, να της τον κηρύξει ουσιαστικώς προκειμένου μεταξύ άλλων να ανανεώσει την φθίνουσα παραγωγική της δυναμική. Σε ένα πρόσφατο άρθρο του περιοδικού του ΔΝΤ παρατίθενται τα σχετικά διαγράμματα ότι από το 2022 και έπειτα, το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών παρεμβάσεων κατευθύνεται προς τους τομείς τους σχετιζομένους με την εθνική ασφάλεια και τη γεωπολιτική.

Έκτοτε, ο πόλεμος (και) στην Ουκρανία συνεχίζει να εξελίσσεται προς την κατακλυσμιαία σύγκρουση, ως τμήμα του ευρύτερου σπονδυλωτού παγκοσμίου πολέμου (Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν, γενοκτονία στη Γάζα, Απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη, Λίβανος, Σουδάν), ενώ παραλλήλως θα γεννά περιφερειακούς πολέμους.

Στην Ουκρανία, όλη η Ε.Ε. έχει στρατευθεί στην πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας. Η τελευταία πέρα από επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές της Ρωσίας, επιτέθηκε και σε έναν σχολικό κοιτώνα, μάλλον με τη βοήθεια και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) όπως και των ΗΠΑ. Είναι δε, πιθανό, οι εναέριοι χώροι κρατών της Βαλτικής να δοθούν προς χρήση στα drones της Ουκρανίας για επιθέσεις εναντίον της Ρωσίας, ενώ ο Ζελένσκι όπως και ο Λιθουανός υπουργός εξωτερικών μίλησαν για προληπτικό πλήγμα στον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είχαμε το περιστατικό με κάποιο drone το οποίο έπεσε σε έδαφος της Ρουμανίας (του οποίου η χώρα προέλευσης και ο λόγος της πτώσης αναζητείται) και την απάντηση από πλευράς Μεντβέντεφ, ο οποίος σε γραπτό του μήνυμα θύμισε ότι οι μέρες του «ήσυχου ύπνου» για τους λαούς της Ε.Ε. έχουν τελειώσει, δεδομένου ότι βρίσκονται κατ’ επιλογή των ηγεσιών τους σε πόλεμο με τη Ρωσία.

Δεν έχει άδικο: πράγματι όπως ουκ ολίγες φορές έχει τονίσει και ο Έλληνας πρωθυπουργός, η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του πλανήτη είναι εχθρός μας (τα περί παραδοσιακών φίλων κλπ., έχουν πάει περίπατο) και μάλιστα σχεδιάζουμε να συνεχίσουμε να είμαστε σε πόλεμο μαζί της για χρόνια. Ιδίως στην περίπτωσή μας, τα παραπάνω συνδυάζονται με ένα περιβάλλον εντός του οποίου, μια επιθετική τουρκική ενέργεια καθίσταται πιο εύκολη από ό,τι οποτεδήποτε στο παρελθόν, ενώ ο Ελληνισμός χάνει σχεδόν κάθε ίχνος κυριαρχίας προς όφελος του Ισραήλ και των ΗΠΑ (εισερχόμενος δηλαδή στη νέα αυτή εποχή ούτως ή άλλως από θέση αδυναμίας και συνενοχής).

Επομένως, περιμένουμε πρώτον περαιτέρω κλιμάκωση με τη Ρωσία, της οποίας η αυτοσυγκράτηση ως μόνη λογική εξήγηση έχει ότι προετοιμάζεται για έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο με το ΝΑΤΟ, δεύτερον ενδεχόμενη κρίση σε ό,τι αφορά ελλείψεις πρώτων υλών και ενέργειας σε λίγους μήνες λόγω της επίθεσης ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και επιπλέον, συχνότερη και ευκολότερη προσφυγή στη χρήση βίας και σε περιφερειακό επίπεδο.

Εν μέσω και εν όψει όλων αυτών, ο Ελληνισμός θα συνεχίσει να πορεύεται με την ίδια διεθνή (δηλαδή ευρωατλαντική) και αμυντική (ακριβά, εισαγόμενα οπλικά συστήματα και υπαγωγή των ενόπλων δυνάμεων στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ) πολιτική; Το ελληνικό κομματικό σύστημα και αρνείται, και αδυνατεί να δώσει την ορθή απάντηση ρήξης με την ενοχή και με το παρωχημένο της μέχρι τώρα πολιτικής. Και όμως: δεν είναι τα σκάνδαλα και οι ονοματοδοσίες αλλά η τοποθέτηση μέσα στη «no-rules, world order», εκείνη η οποία θα κρίνει και εκείνη πάνω στην οποία θα κριθεί.