“Και για ποιόν ήταν αυτός ο κόσμος, κορίτσι μου, αν όχι για σένα;” / γράφει η Δήμητρα Μυρίλλα 

Ένας κόσμος που οδηγεί δυο παιδιά στην αυτοκτονία είναι ένας αποτυχημένος κόσμος. Ένας σάπιος κόσμος. Ένας κόσμος που το μόνο που του χρειάζεται είναι 17χρονα παιδιά που θα τον γκρεμίσουν συθέμελα.

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.
Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Και για ποιόν ήταν αυτός ο κόσμος, κορίτσι μου, αν όχι για σένα; 
 
Μήπως για τους χαρτογιακάδες των μνημονίων τότε που εσύ γεννιόσουν;
Μήπως για τους τζιτζιφιόγκους που σήμερα σου πούλησαν δεξιότητες για να σε στήσουν αύριο στην ουρά της αξιολόγησης και μετά να σε πετάξουν στην κρεατομηχανή; 
Μήπως για τους αποθρασυμένους αμόρφωτους άριστους και το λοιπό σκυλολόϊ με τις 15 μασέλες με τις οποίες κατασπαράζουν τη ζωή σου; 
 
Το σάλτο μορτάλε αυτών των δύο κοριτσιών δεν αφήνει κανέναν άνθρωπο με στοιχειώδη νοημοσύνη, ανθρωπιά και συνείδηση να κοιμάται στο εξής ήσυχος. 
 
Το χαρτί που άφησε πίσω της η 17χρόνη…
 
Δεν είναι γράμμα… Δεν είναι επιστολή αποχαιρετισμού… Δεν είναι εξήγηση και αιτιολόγηση πράξης… 
 
Είναι κραυγή! Μια κραυγή που φαινομενικά απευθύνθηκε στους γονείς, σε εκείνους τους πρώτους και δυστυχώς τελευταίους μάρτυρες της ύπαρξής της. 
 
Ακαριαία, όμως, παρελήφθη από ένα συγκλονισμένο λαό που σοκαρισμένος είδε ότι κόσμος της της αφιονισμένης “αξιολόγησης”, του αποθρασυμένου ανταγωνισμού, της “ανάπτυξης”, των αποδόσεων και των επιδόσεων, είναι ο δολοφόνος των παιδιών του. 
 
Δεν παρελήφθη από τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Παιδείας, από τον υπουργό Οικονομίας…. ούτε τους νυν, ούτε προηγούμενους… 
 
Για αυτούς η επιστολή έμεινε ανεπίδοτη. 
 
Διότι, από αύριο τα 17χρόνα παιδιά μας θα συνεχίσουν να εξοντώνονται στην αρένα των Πανελλαδικών σε μία κούρσα ολοκληρωτικού αφανισμού. Θα συνεχίσουν να στριμώχνουν τα όνειρά τους ανάμεσα στο “τελείωσαν τα χρήματα” που μουρμουρίζει η μητέρα και το “δεν βγαίνει ο μήνας” που φωνάζει ο πατέρας. Θα συνειδητοποιούν ότι ο δρόμος του πανεπιστημίου, αλλά και ο δρόμος έξω από αυτόν οδηγεί στις ίδιες μυλόπετρες άγριας εκμετάλλευσης, εργασιακής γαλέρας,  βίου αβίωτου και ζωής αφόρητης. 
 
Από αυτά τα παιδιά, άλλα θα φτάσουν ως το τέλος για να καταρρεύσουν μετά, άλλα θα απομονωθούν πάνω σε μια οθόνη που θα τα αποχαυνώνει σαν ναρκωτικό ή θα πάρουν κανονικά ναρκωτικά, άλλα θα βγάλουν το θυμό τους στους συμμαθητές ή και στον εαυτό τους, άλλα θα μεγαλώνουν και κάπου στα 35 έντρομα θα το πάρουν πια απόφαση ότι δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό σπίτι, επειδή δεν έχουν δουλειά, λεφτά, ζωή….
 
Και πριν συμβούν όλα αυτά δύο 17χρονα κορίτσια, πριν ακόμα ζήσουν τις πιο ωραίες μέρες τους, πριν υψώσουν τη φωνή για να πουν “σας γ@μ@ τα Λύκεια”…
 
Αποφάσισαν ότι αυτή η ζωή δεν είναι ωραία. Στα 17 τους, όταν θα έπρεπε  να βλέπουν μπροστά τους μόνο μεγάλους δρόμους που θα τους ταξιδέψουν όλους! Θα έπρεπε να περιμένουν, μόνος χαρές, μόνο έρωτες, μόνο χώρες, τόπους και ανθρώπους για να ανακαλύψουν, να γνωρίσουν, να αγαπήσουν ή και να μισήσουν. Δηλαδή, ΜΟΝΟ ΖΩΗ. 
 
Επειδή, στα 17 η ζωή αρχίζει. Δεν τελειώνει…
 
Κι όμως το ραντεβού που έδωσαν ήταν άλλο… Για να μη δώσουν πιθανότητα σε κανένα ταξίδι, για να βάλουν οριστικό τέλος και τέρμα στο μέλλον.
 
Κι όταν τα παιδιά μας βιώνουν ένα τόσο άγριο παρόν, ώστε να μην θέλουν το μέλλον… αυτό είναι κοινωνική τραγωδία, συστημική αποτυχία και ΕΓΚΛΗΜΑ. Έγκλημα που έχει δολοφόνο. Λέγεται καπιταλισμός και δική του είναι όλη η αγριότητα, όλη η βαρβαρότητα, όλη η κτηνωδία. Καπιταλισμός που για να συνεχίζει να υπάρχει, δεν έχει άλλο δρόμο παρά να μας εξοντώσει  εμάς και τα παιδιά μας.  
 
Ένας κόσμος που οδηγεί δυο παιδιά στην αυτοκτονία είναι ένας αποτυχημένος κόσμος. Ένας σάπιος κόσμος. Ένας κόσμος που το μόνο που του χρειάζεται είναι 17χρονα παιδιά που θα τον γκρεμίσουν συθέμελα. Και αυτό είναι που πρέπει να κάνουν. 
 
Τώρα! 
Σήμερα! 
Σήμερα που πενθούμε