Λαός “ωφελούμενων” και όχι δικαιούχων στη λεηλατημένη χώρα / γράφει ο Τεύκρος

Ο χαρακτηρισμός ωφελούμενος τα τελευταία χρόνια μετά τις μνημονιακές δεσμεύσεις, απ’ το πουθενά, έχει πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας, εκτοπίζοντας ταυτόχρονα με τον ίδιο ρυθμό το χαρακτηρισμό  δικαιούχος. Το ωφελούμενος  το ακούμε σε κάθε περίπτωση που παρεμβαίνουν  διάφοροι φορείς της ΕΕ ενισχύοντας οικονομικά κατά κανόνα αδύναμες ομάδες του πληθυσμού της χώρας μας.

Συγκεκριμένα, όσοι ανήκουν σε κάποιες δομές που ενισχύονται οικονομικά από την ΕΕ χαρακτηρίζονται ως ωφελούμενοι. Οι ΑμΕΑ, αυτοί που ζουν στα όρια της εξαθλίωσης και χρησιμοποιούν τα λεγόμενα “Κοινωνικά” φαρμακεία, παντοπωλεία, φροντιστήρια κλπ. (άσχετα αν αυτά ενισχύονται από τις τοπικές κοινωνίες). Ακόμη ωφελούμενοι χαρακτηρίζονται κι εκείνοι στους οποίους περιοδικά μοιράζονται κάποια είδη τροφίμων, είδη υγιεινής κλπ.

Οι σκληροί δανειστές, οι κατ’ ευφημισμόν σύμμαχοι, όχι μόνο θέλουν να δείξουν… ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά και να πετύχουν την ευγνωμοσύνη εκείνων, τους οποίους  οι ίδιοι οδήγησαν στην εξαθλίωση, και μιλάμε για μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων. Είναι σαν μας λένε. Από… φιλευσπλαχνία σάς δίνουμε τα  voucher. (Έτσι τα ονομάζουν τώρα, voucher. H λέξη κουπόνια έχει αρνητική φόρτιση.)

Ωφελούμενοι, λοιπόν, κι όχι δικαιούχοι. Φυσικά αυτοί που επέβαλαν αυτόν τον όρο, δεν το έκαναν τυχαία. Όρος που δυστυχώς, έχει υιοθετηθεί και χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο από το περιβάλλον αυτών των ατόμων, που παίρνουν τα Voucher  -ίσως να μην γνωρίζουν και τις διαστάσεις του όρου – αλλά, κυρίως από τους κάθε είδους κλίμακας και βαθμού άρχοντες, υποβάλλοντας και μ΄αυτόν τον τρόπο -δίκην υποτακτικών- τα διαπιστευτήριά τους σ’ αυτούς που επί της ουσίας εξουσιάζουν τη λεηλατημένη χώρα μας.

Οι δεύτεροι ειδικά γνωρίζουν και συνειδητά ποιούν, και τα αφεντικά δεν είναι αχάριστα. Βρίσκουν τρόπους και τους μπουκώνων με κάθε είδος οφέλη, που αν θα θέλαμε να είμαστε ακριβείς, αυτοί είναι επί της ουσίας οι πραγματικά ωφελούμενοι!

Αλλά ας δούμε το βάρος των δυο αυτών λέξεων.

Δικαιούχος είναι αυτός που: Από το κράτος, ως δημόσιος υπάλληλος, έχει να πάρει τον μισθό. Από το δημόσιο νοσοκομείο την παροχή υπηρεσιών. Από τα κρατικά ταμεία, ως ασφαλισμένος, σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Από την οδική ασφάλεια αποζημίωση. Από το δημόσιο σχολείο παροχή παιδείας και γνώσης. Και όλα αυτά γιατί ο δικαιούχος έχει προσφέρει. Είτε την εργασία του ως υπάλληλος, είτε φόρους ως φορολογούμενος, είτε ασφάλιστρα ως ασφαλισμένος. Το πλεονέκτημα του δικαιούχου είναι ότι μπορεί να ορθώσει ανάστημα και να απαιτήσει αυτά που δικαιούται, χωρίς να χρωστά σε κανέναν τίποτα.

Ωφελούμενος θεωρείται αυτός που του παρέχουν υπηρεσίες, χωρίς από τη μεριά του να υπάρχει αντίκρυσμα. Δηλαδή αυτός που στην ουσία του κάνουν χάρη. Άρα, οφείλει να τους ευγνωμονεί, να τους θεωρεί ευεργέτες, και προπαντός να μην έχει απαιτήσεις, αλλά μόνο να τους παρακαλά. Έτσι, οι όποιες παροχές αποκομίσει οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στην… ευγενική διάθεση των ευεργετών του, οι οποίοι, όταν έρθει η ώρα, (εκλογές), του το υπενθυμίζουν.

Στόχος, λοιπόν, αυτών που αντικατέστησαν το δικαιούχους με το ωφελούμενος είναι η διαμόρφωση κοινωνίας επαιτών απέναντι στην κάθε βαθμού εξουσία. Να αρκείται στο ελάχιστο, ενώ ταυτόχρονα να τους ευγνωμονεί. Να αποβάλλει κάθε αίσθημα διεκδίκησης, ώστε να διαιωνίζεται αυτή η κοινωνία της αδικίας και εκμετάλλευσης σε μια χώρα “τεμαχισμένο οικόπεδο” ιδιωτών.

Πάντα τη λέξη ωφελούμενος, όταν την άκουγα, μου προκαλούσε θυμό και αποστροφή. Προχθές  στο Νοσοκομείο Βέροιας, που πήγα για μια απλή ακτινογραφία, διαπίστωσα ότι κι εγώ ανήκω σ΄αυτήν την κατηγορία μαζί με όλους εκείνους που πληρώνουν μια ζωή με συνέπεια όχι μόνο υπερφόρους αλλά και ασφάλεια. Σε έγγραφο του νοσοκομείου, που έχει σχέση με τα προσωπικά δεδομένα, ο κάθε “πελάτης” του χαρακτηρίζεται ως ωφελούμενος!

Τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι με κάθε τρόπο προσπαθούν να δείξουν ότι δεν έχουμε δικαιώματα. Η όποια μικροπαροχή οφείλεται στην καλή διάθεση των υψηλών και… ευαίσθητων αφεντικών.

Ίσως κάποιοι να έχουν άλλη άποψη για τα παραπάνω. Αν όμως στην “πάλη” των λέξεων επικρατήσει ο νεολογισμός που θέλουν να μας επιβάλουν, έναντι του ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ, δεν θα είναι υπερβολή αν πούμε ότι τότε γυρνάμε κανονικά στο Μεσαίωνα!

–

Φαρέτρα