«Βυθισμένες  πόλεις, χαμένες Ατλαντίδες» / γράφει η Ειρήνη Δασκιωτάκη

Η αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου, η ελληνική “Πομπηία” βρίσκεται στην Ελλάδα, μια «ανάσα» από την Ελαφόνησο και ονομάζεται Παυλοπέτρι (Ν. Λακωνίας)

Η πόλη αυτή του 2.800 π.Χ., ανακαλύφθηκε το 1967 από τον Νίκολα Φλέμινγκ και τους συνεργάτες του.
Η πόλη πιθανόν να βυθίστηκε το 1000 π. Χ. από σεισμό 8 Ρίχτερ.

Στην Ελλάδα έχουμε δυο μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και τη βυθισμένη πόλη της Επιδαύρου, και τον καταποντισμένο οικισμό  της Μεθώνης, της εποχής του Χαλκού.
Όμως η χαμένη Ατλαντίδα ακόμη είναι μύθος.

Η αναφορά για τη χαμένη Ατλαντίδα  του ιστορικού Πλάτωνα, προκαλεί πάντα το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Όταν οι θεοί αποφάσισαν να μοιράσουν τη γη, ο Ποσειδώνας πήρε την Ατλαντίδα. Η Ατλαντίδα ήταν ένας τόπος με πλούσια βιοποικιλότητα και υπέδαφος επίσης.

Στο κέντρο της πόλης υπήρχε ναός λαμπρός αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, στον οποίο γινόταν θυσίες ταύρων .
Φαίνεται να έχουμε ομοιότητα με τον Μινωικό πολιτισμό.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, οι κάτοικοι της Ατλαντίδας είχαν υπερφυσικές ικανότητες και θεϊκή καταγωγή.

Ζούσαν ειρηνικά σε έναν τόπο εύφορο πέρα από τις Πύλες των Ηρακλειδών( πορθμός του Γιβραλτάρ).

Καθώς περνούσαν όμως τα χρόνια έχαναν τη θεϊκή τους δύναμη, αφού αποκτούσαν ανθρώπινες αδυναμίες.

Έγιναν άπληστοι και αλαζόνες…
Άρχισαν να σκέπτονται την υποταγή άλλων εύπορων λαών, ταξίδεψαν τότε ως τη Μεσόγειο και στράφηκαν εναντίον της Αθήνας…

Δεν κατάφεραν να την υποτάξουν με την πρώτη επίθεση, αλλά οι συνεχείς και αλλεπάλληλες επιθέσεις τους, εξάντλησαν τους Αθηναίους που τελικά λύγισαν.

Οι θεοί οργίστηκαν τόσο πολύ που σε μια νύχτα τους οδήγησαν σε παντοτινό αφανισμό, αφήνοντας μόνο πίσω μάζες από λάσπη και πυκνούς καπνούς…

Αυτή η ιστορική μυθοπλασία επαναλαμβάνεται από τον άνθρωπο αιώνες τώρα και γίνεται πραγματικότητα,  αφού η απληστία στήνει εμπόλεμες καταστάσεις που οδηγούν στην καταστροφή…

ΚΑΙ.. η  φύση εξοργίζεται αργά και σταθερά κι αν συνεχίσουμε θα μας αφανίσει, βάζοντας το αχόρταγο χέρι του και ο άνθρωπος, γιατί μπορεί να πετύχει αυτός ο δραματικός συνδυασμός, σε μια νύχτα, ή σε μία ημέρα…

Η πραγματικότητα όμως έχει να παρουσιάσει πολλές χαμένες πόλεις.

Πολλές Ατλαντίδες…

Ένα μυστήριο πλανάται για μια  μεσαιωνική πόλη που την «κατάπιε» η θάλασσα πριν από αιώνες.

Οι παραθαλάσσιες ακτές της Βρετανίας με τις απομακρυσμένες πόλεις και τα χωριά βρίσκονταν πάντα στην άκρη του κόσμου

Οι ακτές αυτές ήταν πάντα δεκτικές στο έλεος των στοιχείων της φύσης.

Οι κάτοικοί της έπρεπε να ανταπεξέλθουν σε πολύ αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Δεν γνώριζαν την επόμενη μέρα αν θα έβλεπαν τα σπίτια τους στη θέση τους.

Οι  ακτές της ΝΑ Βρετανίας, ιδιαίτερα εκείνες στο Γιορκσάιρ, απειλήθηκαν αρκετές φορές από τη διάβρωση.

Γι’ αυτό εξαιτίας αυτού του φαινομένου πολλές από τις πόλεις που υπήρχαν για αιώνες εκεί και άκμαζαν, έχουν πλέον εξαφανιστεί από τον χάρτη.

Μια τέτοια πόλη είναι και το Ravenser Odd που έχει το παρατσούκλι «Ατλαντίδα του Γιορκσάιρ».

Revenser Odd, ή αλλιώς το Ακρωτήριο της Γλώσσας του Κορακιού.

Μία μεσαιωνική πόλη με λιμάνι στις ανατολικές ακτές της Βρετανίας, κοντά στο σημερινό Spurn Head που είναι μία στενή λουρίδα άμμου και λάσπης που  χωρίζει βόρεια τη θάλασσα από την μεγάλη παλιρροϊκή εκβολή του ποταμού Humber.

Η μικρή αυτή πόλη, ήταν ένα λιμάνι που άκμασε τον 13ο και 14ο αιώνα και εμφανίστηκε στις εκβολές του ποταμού Χάμπερ στις αρχές της δεκαετίας του 1230.

Η στρατηγική της θέση βοήθησε σίγουρα στην ανάπτυξη της, λόγω του εμπορίου και της ναυτιλίας.

Πιθανώς ιδρύθηκε από τον Φερδινάνδο Β της Καστίλης, ή από τον γιο του τον Ιωάννη του Ποντιέ.

Υπάρχει μία καταγραφή του 1299 μ.Χ.  που αναφέρει ότι η πόλη είχε περισσότερα από 100 σπίτια.

Για εκείνη την εποχή αυτό  εθεωρείτο εξαιρετικό μέγεθος.

Είχε δικές της αποθήκες, αποβάθρες, φυλακή,  δικαστήριο και ήταν επίσης μια πόλη με μεγάλη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Οι αρχές της πόλης έπαιρναν φόρους από εμπορικά πλοία κάθε χρόνο, περισσότερα από εκατό.

Όμως η ευημερία της πόλης αυτής δεν κράτησε πολύ…

Η συνεχής διάβρωση των ακτών και η αλλαγή πορείας του ποταμού Ηυmber, επηρέασαν και την πορεία της πόλης δραματικά !

Το πολυσύχναστο αυτό λιμάνι παράκμασε και εγκαταλείφθηκε.

Η εξαφάνιση της πόλης

Πότε ακριβώς εξαφανίστηκε αυτή η πόλη δεν είναι απόλυτα σίγουρο.

Υπάρχουν όμως ιστορικά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι μπορεί να την κατάπιε η θάλασσα στα τέλη του 14ου αιώνα.

Μια σφοδρή καταιγίδα, την οδήγησε στην καταστροφή.

Υπάρχει όμως και μαρτυρία, αναφορές μάλλον, που υποστηρίζουν ότι καταστράφηκε σκόπιμα από αντίπαλες πόλεις και στρατούς…

Τον χειμώνα του 1.356 – 1.357,  σφοδροί άνεμοι χτύπησαν τις ακτές της Αγγλίας, και πλημμύρες.

Η πόλη πλημμύρισε, οι πολίτες έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Ίσως δεν επέστρεψαν ποτέ.

Λίγα χρόνια αργότερα το 1362, η άνευ προηγουμένου τρομακτική πλημμύρα του Αγίου Μάρκελλου, έπληξε όλη την Ευρώπη προκαλώντας θάνατο σε 25.000 περίπου ανθρώπους.

Τότε πιστεύεται ότι παρέσυρε εντελώς και κατέστρεψε την πόλη που εξαφανίστηκε από τον χάρτη.

Αιώνες τώρα οι επιστήμονες ελπίζουν ότι θα ανακαλύψουν ξανά την πόλη που πιστεύουν ότι μπορεί να βρίσκεται περίπου 500 μέτρα από το Spurn Point.

Χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία, με εξελιγμένο σόναρ, ερευνούν  σπιθαμή προς σπιθαμή, με ειδικά μηχανήματα τον πυθμένα της θάλασσας για να εντοπίσουν τα πέτρινα θεμέλια της χαμένης πόλης.

Μέχρι στιγμής η επιστημονική ομάδα έκανε κάποια βήματα.

Μια πόλη με ιστορία, κοιμάται, όπως  πιστεύουν, κάτω από τα κύματα.

Όπως η Ατλαντίδα στις αναφορές του Πλάτωνα που βρίσκεται πέρα από τις  Ηράκλειες Στήλες.

Ποιος ξέρει τι θαύματα θα ανακαλύψουν κάτω από τη θάλασσα, κάτω από τα παγωμένα νερά, κάποτε οι άνθρωποι!
Πόσες Ατλαντίδες…

Το Ravenser Odd μνημονεύεται σαν ένα από τα λίγα χαμένα μεσαιωνικά λιμάνια.

H ιστορία της πόλης είναι χρήσιμη για να θυμούνται οι άνθρωποι ότι μπροστά στις μεταβαλλόμενες, καιρικές συνθήκες, η δυναμική της φύσης  κάνει επισφαλή τα  ανθρώπινα δημιουργήματα…

Ει. Δα.
καλή εβδομάδα με υγεία!

Φαρέτρα