Βέροια Γράμματα & Τέχνες Λαογραφία Πολιτισμός

Τμήμα Λαογραφίας της ΚΕΠΑ Δ. Βέροιας: Μια ακόμη μουσικοχορευτική παράσταση ποιότητας που ενθουσίασε

17/05/2026, 14:21

Το Τμήμα Λαογραφίας της ΚΕΠΑ μάς έχει συνηθίσει κάθε χρόνο σε μουσικοχορευτικές παραστάσεις που βάζουν ψηλά τον πήχη με την ποιότητά τους και μοιραία αυξάνουν προσδοκίες και απαιτήσεις.

Κι αυτήν τη φορά το κοινό που γέμισε τον Χώρο Τεχνών της Βέροιας “Θάνος Μικρούτσικος” όχι απλά δεν διαψεύστηκε, αλλά έζησε μια βραδιά που είχε χαρακτηριστικά μικρού αποσπασματικού δρώμενου, παντρεμένου με μουσική και χορό.

Με τίτλο «Της αυγής το σκίρτημα, της ξενιτιάς το δάκρυ», τίτλος που επικεντρώθηκε από τη μια στην ανάγκη για δουλειά με την αυγή κι από την άλλη στον πόνο της ξενιτιάς, που δόθηκαν αντίστοιχα από αποσπάσματα που αναφέρονταν στους σφουγγαράδες της Καλύμνου και στον ξενιτεμό των Ηπειρωτών, το τραγούδι και ο χορός που συνόδευε τα μικρά δρώμενα προσέγγισε και άλλες εκφάνσεις της ζωής, που κράτησε ζωντανές η παράδοση.

Με τον Πρόεδρο της ΚΕΠΑ Κώστα Ρίζο προλογίζοντας να κλείνει στη φράση “η παράδοση είναι η ζωντανή συνέχεια της ταυτότητάς μας” όλη τη δυναμική του όρου, η εκδήλωση ξεκίνησε τιμώντας δυο σημαντικά μέλη του Τμήματος Λαογραφίας που ανάλωσαν τη ζωή τους στην προσφορά της ιδέας της παράδοσης. Τιμήθηκαν ο Κώστας Μπατσαράς και ο Περικλής Μπέτζιος, ο πρώτος αφιερωμένος στη μουσική και ο δεύτερος στον χορό του Τμήματος.

Ευχαριστώντας συγκινημένος για την τιμή ο Κώστας Μπατσαράς, αφού έκλεισε 25 ολόκληρα χρόνια συνεργασίας με το Τμήμα και ταξιδεύοντας μαζί του για παραστάσεις όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο Εξωτερικό, είπε στο τέλος: “Μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας βλέπω παιδιά που έγιναν πατέρες και μητέρες, μεγαλώνοντας μαζί μας μέσα στην αύρα της παράδοσης. Στείλτε τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας στο Τμήμα Λαογραφίας. Δεν θα χάσουν.”

Στη βραδιά που ακολούθησε παρουσιάστηκαν όλα τα τμήματα της ΚΕΠΑ, το παιδικό, το εφηβικό, το τμήμα ενηλίκων και επιδείξεων, σε τραγούδια και χορούς προερχόμενα από τις περιοχές της Νάουσας, της Μ. Ασίας, της Καλύμνου, της Κόνιτσας, του Ρουμλουκιού και της Δυτικής Θράκης.

Ψυχή της εκδήλωσης, όπως πάντα, ο Σάκης Σταυρίδης, που είχε και τη γενική της επιμέλεια, με δασκάλους στον χορό τον Παναγιώτη Σιστάκο και τον Γιάννη Τσιρογιάννη, με τη Βασιλική Ζησιοπούλου να παρουσιάζει με δικά της κείμενα. Σημαντική για την συναισθηματική πρόσληψη του δρώμενου από το κοινό η προβολή διαφανειών σε μικρή οθόνη, που συμπλήρωνε την όλη αίσθηση τόπου και χρόνου.

Το σκηνικό μέσα στο οποίο κινήθηκαν μουσικοί, χορευτές και συμβολικά πρόσωπα του κάθε κομματιού δράσης, εξαιρετικά λιτό και ταυτόχρονα λειτουργικό, ολοκληρώνοντας τη συναισθηματική μέθεξη με τους κατάλληλους φωτισμούς.

Στόχος της παράστασης να δοθεί η καθημερινότητα μιας εποχής, που, με συνεκτικό κρίκο την παράδοση κρατούσε τους ανθρώπους ενωμένους σε ένα σύνολο αδιάσπαστο, ένα σύνολο που ζούσε κάθε στιγμή με ένταση. Η χαρά, το γλέντι, αλλά και ο πόνος μοιραζόταν και αντίστοιχα μεγάλωνε ή μίκραινε σε αντίθεση με την εποχή μας, όπου το άτομο όλο και απομακρύνεται από το σύνολο.

Με έθιμα που αναβίωναν έξυπνα, άλλοτε με τραγούδια και πάντα με χορούς, έγινε μια περιδιάβαση στον ελληνικό χώρο, ενθουσιάζοντας το κοινό που συμμετείχε και επιβράβευε με το αδιάκοπο χειροκρότημά του.

Από τα χελιδονίσματα με τα τρυφερά παιδάκια που υποδέχονται την άνοιξη, τραγουδώντας και χορεύοντας, μέχρι τον καημό του αποχωρισμού της ξενιτιάς, που γίνεται, όμως, γλέντι όλου του χωριού, όταν ο ξενιτεμένος επιστρέφει, με μία εξαιρετική ορχήστρα να αποτελεί το αναμφισβήτητο όχημα πάνω στο όποιο ο χορός ξετύλιξε όλες τις εκφράσεις του, η βραδιά ολοκληρώθηκε αφήνοντας μια αίσθηση αισιοδοξίας.