Είναι τόσο σκληρός ο κόσμος στον οποίο ζούμε, τόσο απάνθρωπος, που φτάνουμε πολλές φορές στο σημείο όχι απλά να μας απογοητεύει, αλλά να να μας τρομάζει.
Η σκληρότερη εικόνα του είναι εκείνη των παιδικών συμμοριών. Τα πρότυπα που βομβαρδίζουν τα παιδιά μας από παντού οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη μίμηση, στην εγκληματική μίμηση.
Πού είναι, σκέφτεσαι, εκείνος ο Έλληνας, ο γεμάτος ανθρωπιά και φιλότιμο; Πόσο έχουν αλλάξει οι άνθρωποι σήμερα… Και στα πολλά “πλην” του καιρού μας έρχεται να προστεθεί κι ένα πολύ πρόσφατο “συν”, που εντυπωσίασε.
Η ανθρώπινη ασπίδα των χεριών που υψώθηκαν ψηλά, για να πιάσουν την 75χρονη γυναίκα που καιγόταν το σπίτι της και είχε φτάσει στο μπαλκόνι με τις φλόγες να την κυνηγούν, είναι ένα τόσο αισιόδοξο παράδειγμα! Δεν σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να κινδυνέψουν από το βάρος, καθώς θα έπεφτε ! Η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη λειτούργησαν αυτόματα! Πόσο σημαντικό!
Και ο παλιός Έλληνας έδειξε να υπάρχει. Να ελπίζουμε;
far
…………..














































































































