“Με γεμάτες βαλίτσες αλλά με άδεια χέρια” / γράφει ο Γιώργος Τσιάρας

Χαμένες πήγαν τελικά οι εμβριθείς αναλύσεις και οι δήθεν αποκαλυπτικές «διαρροές» στα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ περί νέας σινο-αμερικανικής «μεγα-συμφωνίας» και… ανταλλαγής Ιράν και Ταϊβάν: ο Τραμπ και η πολυπρόσωπη κουστωδία των δισεκατομμυριούχων τεχνο-φεουδαρχών χορηγών του επιστρέφουν από το Πεκίνο με γεμάτες μεν βαλίτσες (διάβαζε: με πολυάριθμες και αμοιβαία επωφελείς διμερείς εμπορικές συμφωνίες), αλλά με αδειανά χέρια όσον αφορά το πραγματικό αίτημα της Ουάσινγκτον, δηλαδή το «άδειασμα» του Ιράν από τους Κινέζους συμμάχους του, με αντάλλαγμα μια «ελαστικότερη» αμερικανική στάση στο ζήτημα της Ταϊβάν.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Reuters, η Κίνα και ο ηγέτης της Σι Τζινπίνγκ έδειξαν με κάθε τρόπο πως δεν είναι διατεθειμένοι να «διασώσουν» τον Τραμπ περιορίζοντας την οικονομική αλλά και στρατιωτική υποστήριξή τους προς την Τεχεράνη και πιέζοντας έτσι τους Ιρανούς προς μια ευνοϊκότερη για την Ουάσινγκτον συμφωνία. Αντιθέτως, ο Σι επανέλαβε –χωρίς φυσικά να εγκαταλείψει τη φιλειρηνική ρητορική της «σταθερότητας» και του «ελεύθερου εμπορίου»– ότι θα παραμείνει ο μεγαλύτερος πελάτης του περσικού πετρελαίου και ότι θα συνεχίσει να τροφοδοτεί τους Ιρανούς όχι μόνο με δισεκατομμύρια… πετρογουάν, αλλά και με πάσης φύσεως εμπορεύματα και πρώτες ύλες «διπλής χρήσης», αγνοώντας πλήρως τις αμερικανικές απειλές και κυρώσεις

Ούτε λέξη για Ορμούζ και πυρηνικά

Ενώ ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι το Πεκίνο δήθεν συμφώνησε πως τα Στενά του Ορμούζ πρέπει να ανοίξουν, και μάλιστα χωρίς διόδια, και ότι η Τεχεράνη δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, στις αντίστοιχες ανακοινώσεις της κινεζικής προεδρίας δεν γίνεται καμιά σχετική αναφορά, διαψεύδοντας για πολλοστή φορά τον… παθολογικά ψεύτη Αμερικανό πρόεδρο.

Αν κάτι φάνηκε λοιπόν ξεκάθαρα από τις «υπέροχες», κατά τον Τραμπ, συνομιλίες, πίσω φυσικά από τα χαμόγελα, τις αμοιβαίες κολακείες και την προσεκτικά σκηνοθετημένη μεγαλοπρέπεια της τελετουργικής υποδοχής, είναι ότι:

1. Μετά την αποτυχημένη επιδρομή στο Ιράν και το φιάσκο του Ορμούζ, οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν τελικά κανένα ισχυρό χαρτί για να πιέσουν την Κίνα να αλλάξει στάση και να διαπραγματευτεί μαζί τους στα καίρια στρατηγικά και γεωπολιτικά ζητήματα του καιρού μας, και

2. Η Κίνα μπορεί να αγοράσει λίγη περισσότερη αμερικανική σόγια ή να ανοίξει λίγο παραπάνω τη στρόφιγγα των απαραίτητων για την αμερικανική βιομηχανία σπανίων γαιών, αλλά δεν έχει κανένα λόγο να προχωρήσει σε ένα συνολικό «μεγα-ντιλ» τύπου Γιάλτας με μια ανοιχτά εχθρική μέχρι πρόσφατα υπερδύναμη την οποία ούτε στο ελάχιστο δεν εμπιστεύεται. Τουναντίον, προτιμά σαφώς να… αράξει και να συνεχίσει να παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας τη ραγδαία παρακμή, για να μην πούμε αυτοκαταστροφή, της αμερικανικής αυτοκρατορίας!

Άλλωστε δεν ξεχνά πως πριν από μόλις μερικούς μήνες η Ουάσινγκτον επιχείρησε να εκτροχιάσει ολόκληρη την κινεζική οικονομία επιβάλλοντας εξοντωτικούς δασμούς της τάξης του 100-150% (!), τους οποίους πήρε πίσω μόνο μετά το… ρεβέρ του Σι, που αφ’ ενός επέβαλε αντίστοιχα υψηλές τιμωρητικές ταρίφες στα αμερικανικά προϊόντα και αφ’ ετέρου απείλησε να μπλοκάρει εντελώς τις εξαγωγές σπανίων γαιών και βιομηχανικών μετάλλων, αναγκάζοντας τον Τραμπ σε άτακτη υποχώρηση.

Σεμινάριο συνύπαρξης υπερδυνάμεων

Οι ιμπεριαλιστικές «επεμβάσεις» σε Βενεζουέλα και Ιράν είναι σαφές πως είχαν κύριο στόχο τον ενεργειακό στραγγαλισμό της Κίνας τουλάχιστον έως ότου ολοκληρωθεί η κατασκευή του νέου, κολοσσιαίου ρωσο-κινεζικού αγωγού «Power of Siberia 2». Το αυτοκρατορικό στοίχημα του Τραμπ απέτυχε παταγωδώς, όπως και η συνολική προσπάθεια της Ουάσινγκτον να τορπιλίσει τον όλο και ισχυρότερο σινο-ρωσικό άξονα, τον πυρήνα της νέας, ανερχόμενης ομάδας κρατών BRICS+ και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης.

Από αυτή την οπτική γωνία, αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον η αναφορά του Σι στην περίφημη «Παγίδα του Θουκυδίδη» του καθηγητή του Harvard Γκράχαμ Αλισον, δηλαδή στην επαναλαμβανόμενη ιστορική τάση των υπερδυνάμεων να οδηγούνται σε μετωπικές συγκρούσεις όταν μια ανερχόμενη δύναμη (η Κίνα) αμφισβητεί μια κατεστημένη κυρίαρχη δύναμη (τις ΗΠΑ).

Χθες το πρωί λοιπόν ο Σι άφησε για λίγο κατά μέρος τα εμπορικά ντιλ και τις ψεύτικες ευγένειες και αναρωτήθηκε μπροστά στον Τραμπ «αν οι δύο χώρες μας μπορούν να αποφύγουν την Παγίδα του Θουκυδίδη και να διαμορφώσουν ένα νέο πρότυπο σχέσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων», προσθέτοντας ότι «το ζήτημα της Ταϊβάν είναι το σημαντικότερο θέμα στις σινο-αμερικανικές σχέσεις» και πως, «αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, οι δύο χώρες μπορεί να συγκρουστούν ή ακόμη και να οδηγηθούν σε αντιπαράθεση, ωθώντας ολόκληρη τη σχέση Κίνας-ΗΠΑ σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση»! Να κατάλαβε, άραγε, ο Τραμπ τη βαρύτητα της προειδοποίησης του Σι;

Ο Αμερικανός ηγέτης έχει εγκρίνει τους τελευταίους μήνες την πώληση προηγμένων οπλικών συστημάτων αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Ταϊπέι, αλλά εσχάτως άφησε να εννοηθεί ότι θα ήταν διατεθειμένος να «παγώσει» την παράδοσή τους, αλλά και να μην παρέμβει στρατιωτικά σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης στο νησί…