Στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, παρακολουθώντας την Όπερα “La Vestale” / γράφει η Άννα Κυριακίδου
Ένα λιμπρέτο* με υπόθεση που θυμίζει Αντιγόνη. Φωνές μαγικές. Ντεκόρ-κοστούμια λιτά. Σκηνικά που συνδυάζουν τεχνολογία και παράδοση. Ήταν η όπερα La Vestale ( H Eστιάς) του Γκασπάρε Σποντίνι.
.
Χθες σ’ ένα χριστουγεννιάτικο Μέγαρο Μουσικής στη Θεσσαλονίκη, που υποδέχεται τους καλεσμένους του με ένα καλαίσθητο 10μετρο Χριστουγεννιάτικο δένδρο και υπέροχες φορεσιές-Χριστουγεννιάτια δένδρα!
Η Εστιάδα, Παρθένα Τζούλια, γίνεται επίορκος και αφήνει τη Θεά Εστία (στην οποία την έταξε ο ετοιμοθάνατος πατέρας της) για το δώρο της αγάπης και του κοσμικού έρωτα. Η παράβαση αυτή του Θεϊκού νόμου τιμωρείται με θάνατο από τον αρχιερέα και τους σπλαχνοκόπους μάντεις. Η Τζούλια πρέπει να κλειστεί ζωντανή σε τάφο-σπηλιά.
Όμως με την επέμβαση του αγαπημένου της Λικίνιου, τροπαιοφόρου Ρωμαίου Στρατηγού, ο έρωτας θριαμβεύει και η Θεά Εστία δίνει την άδεια στην Τζούλια να αποχωρήσει από το ιερό ακολουθώντας τον αγαπημένο της, χωρίς συνέπειες.
Η Συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης ήταν υπέροχη στο πιτ. Η υψίφωνος Αλεξία Βουλγαρίδου στο ρόλο της Τζούλια, ο τενόρος Marcelo Alvarez στο ρόλο του Λικίνιους μάς εντυπωσίασε, ο βαθύφωνος Marco Spotti στο ρόλο του Αρχιερέα ήταν υπέροχος και οι χορεύτριες Όλγα Λαποπούλου, Νίκη Τζάνα, Αφροδίτη Χαμαράτου διάνθισαν τα δρώμενα με τις στάσεις των σωμάτων τους.
Η παράσταση δόθηκε προς τιμήν της Μαρίας Κάλλας, που το 1959 είχε εμφανιστεί στο ρόλο της Τζούλια σε μια ανεπανάληπτη παράσταση στη Σκάλα του Μιλάνο.
Άννα Κυριακίδου
……………
*Λιμπρέτο=ποιητικό κείμενο (το αντίστοιχο σενάριο για τον κινηματογράφο)
