Αναγνώστες

Γιάννης Αγγελόγλου “Το φλουρί”

Ο Μήτρης, ο συμπαθέστερος κι ο τελευταίος ίσως, των καραγωγέων της Καραβέργοιας, είχεν μείνει μόνος, έρμος και μοναχός, κι απ’ τα τρία γουμάρια τ’, επίσης, ένα μοναχά τού είχε απομείνει να ζάει, οπότε όταν τ’ ’Αι Βασιλιού έβγαινε στο Τσερμέν’ για το πρώτο ρακί της κινούργιας χρουνιάς και τον ρωτούσαν οι φίλοι του, “σε ποιον να έπεσε τάχα τ’ς πίττας το φλουρί”…, “πάλι στο γουμάρι” έλεγε “και φέτος”…

Και τότε μια χαρμολύπη πλανιόταν στο ημιυπόγειο χαμηλοτάβανο ταβερνείο, απού έστεκε για λίγο κι ανακατωνόταν με τους καπνούς… για να ξεφύγει από το μισάνοιχτο παραθυράκι και να πλανηθεί στα καλντερίμια της άνω πόλης,  όπου καμιά φορά για να μη κουράσει το γέρικο, τελευταίο -και τυχερό “και για φέτος” γουμάρι του,- φορτωνόταν ο Μήτρης το αγώι με τις δυο και τρεις φλοκάτες ακόμη για τη σκληρή ανηφόρα προς τ’ν νιροτρουβιά*.

Γιάννης Αγγέλογλου
1/1/2023

(νιροτρουβιά*: μπατάνι)