Δημήτρης Αθανασιάδης “Προτεραιότητα στο φετινό φημισμένο Φεστιβάλ του DONAUESCHINGEN η παρακμή της Μουσικής Εκπαίδευσης”

Το Μουσικό Φεστιβάλ του Donaueschingen είναι το παλιότερο μουσικό φεστιβάλ στον κόσμο, από το 1921, και αυτό στο οποίο έγιναν οι περισσότερες πρώτες εκτελέσεις έργων του 20ου αιώνα.
 
Φέτος, θα πραγματοποιηθεί από 15 ως 18 Οκτωβρίου και, χθες, μου έστειλαν το τελικό πρόγραμμα.
Η έναρξη του φετινού φεστιβάλ γίνεται με συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα την παρακμή και τις ανισότητες της μουσικής εκπαίδευσης.
Σας στέλνω παρακάτω σε πρόχειρη μετάφραση το εισαγωγικό κείμενο αυτής της εκδήλωσης για να δείτε ότι η παρακμή της μουσικής εκπαίδευσης δεν είναι, μόνο, προνόμιο της χώρας μας, αλλά δομικό πρόβλημα της Ευρώπης και, ίσως, κάποια στιγμή θα πρέπει να αναζητήσουμε και εμείς σοβαρά τις αρχές αυτού του προβλήματος ως μέλος η χώρα μας μιας Ευρώπης που έχει εκτροχιαστεί από τις ράγες της διανόησης και του πολιτισμού στους φτηνούς παραδρόμους της οικονομετρίας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που βρίσκεται στην έξαρση της φασιστικοποίησής του.
 
Προσέξτε το παρακάτω εισαγωγικό γερμανικό κείμενο που δεν μιλάει, μόνο, για παρακμή της μουσικής εκπαίδευσης, αλλά και για ανισότητες, οι οποίες ανισότητες αποτελούν απόδειξη της ταξικοποιησής της:
 
“Η σειρά (των εκδηλώσεων) αρχίζει την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στις 8 μ.μ. με μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στο Μουσείο Art.Plus με θέμα «Μουσική για Όλους; Μουσική Εκπαίδευση σε Μετάβαση (φάση μεταβολής)».

Δεδομένης της παρακμής της μουσικής εκπαίδευσης στα σχολεία και των επιπτώσεων της αυξανόμενης κοινωνικής ανισότητας, η μουσική εκπαίδευση είναι πιο επείγουσα από ποτέ. Αλλά ποιά  είναι η μορφή στη σύγχρονη μουσική εκπαίδευση;

Στους ομιλητές περιλαμβάνονται η Anja Adam από το Θέατρο της Βασιλείας, ο μουσικολόγος Tobias Bleek και ο Axel Petri-Preis, καθηγητής Μουσικής Εκπαίδευσης και Κοινοτικής Μουσικής.
Η εκδήλωση θα συνοδεύεται από μουσική από το σύνολο Speak Percussion”.
 
Κοντός ψαλμός, αλληλούια .
Η παρακμή και η ταξικοποίηση της μουσικής εκπαίδευσης είναι το πραγματικό και σκληρό πρόσωπο της χυδαιότητας του χρηματοπιστωτικού ευρωπαϊκού καπιταλισμού και της πολιτικής του έκφρασης, του νεοφιλελευθερισμού, που πουλάει φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες στους λαούς της Ευρώπης και εξίσταται και απορεί, ορισμένες φορές, μάλιστα, δείχνει και πώς, δήθεν, αγανακτεί, για τη δεξιά στροφή της Ευρώπης, αποκρύπτοντας ότι αυτά τα παρακμιακά κοινωνικά φαινόμενα είναι έργο της ταξικής πολιτικής κάστας των ψευτοσοσιαλιστών και ψευτοπροοδευτικών υβριδίων της συντήρησης, που πολιτικά εμφανίζονται ως δήθεν κεντρώα και αριστερά, ενώ στην πραγματικότητα είναι βαθειά αντιμαρξιστικοί καρνάβαλοι της πιο παρασιτικής μορφής του καπιταλισμού, του χρηματοπιστωτικού.
Τελικά, ή είναι κανείς μαρξιστής ή δεν είναι. Όλα τα άλλα είναι: άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.
 
Δημήτρης Αθανασιάδης
12-10-2026

…………