Εσύ πώς κοιμάσαι;
Πώς γυρίζεις το κορμί να μην πιαστεί;
Σε πέτρες είσαι, σε κλαδιά
σε ανθισμένη ποταμιά
ή σε σκαμμένο χώμα
καθώς ξυπνάς με τα πουλιά
να τινάξεις τη χλαίνη σου με την αυγή;
Σε περιμένει η μάνα μοναχή
Δες να την ξεγελάσεις
Στη φρίκη που ζούμε τα ηφαίστεια δεν θα εκτινάσσουν λάβα και σκόνη, αλλά αίμα και κόκαλα.
Επιτέλους!
……………………………………
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ποίηση
Ιγνάτης Χουβαρδάς “Το δικό σου μονοπάτι”
Αναγνώστες
Αλέξανδρος Ζαφειρόπουλος “Αποχαιρετιστήριο γράμμα” / Στα παιδιά της Γ΄ Λυκείου – Ιούνιος 2026
Ποίηση
Παύλος Παρασκευαΐδης “Κύκνοι”
Ποίηση
Δημήτρης Παπαστεργίου “Τα φαντάσματα των ποιητών”
Πολιτισμός
Jose Saramago: Στο φινάλε ιδιωτικοποιήστε και την π@@@ανα την μάνα που σας γέννησε
Πολιτισμός
